ਦृष੍ਟਂ ਭਾਰਤਸਾਰਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਸਾਰਂ ਵ੍ਰਜਭੂਮੌ ਚ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਭਾਰਤ ਦਾ ਮੂਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ ਵ੍ਰਜ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਸਾਰਭੂਤਾ ਗੋਲੋਕਵਾਸਿਨ੍ਯੋ ਗੋਪਿਕਾਃ ਵਰਾਃ । ਦृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਮਾਰਭੂਤਾ ਚ ਰਾਧਾ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਪਰਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ, ਰਾਸ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਉੱਚੀ ਰਾਧਾ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਕਦਲੀਵਨਮਧ੍ਯੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸੁਹृਦਸ੍ਥਲੇ । ਪਙ੍ਕਸ੍ਥੇ ਪਙ੍ਕਜਦਲੇ ਸਜਲੇ ਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ
ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕੱਲੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਚਿੱਪੜ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਯਨੇऽਤਿਵਿषਣ੍ਣਾ ਸਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਅਤੀਵ ਮਲਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾऽऽਚ੍ਛਾਦਿਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਸਾ
ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੈ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਬਹੁਤ ਹੀ ਫਿੱਕੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।
ਸੇਵਿਤਾ ਸਖਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਕृਸ਼ੋਦਰੀ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਦਾ ਚਿੱਟੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ, ਇਕ ਪਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜੀਵਤਿ ਕਿਂ ਵਾ ਸਾ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਪੀਡਿਤਾ । ਕਿਂ ਵਾ ਜਲਂ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂ ਦਾ ਨਕ੍ਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਦਿਨਂ ਹਰੇ
ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਇਕ ਪਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਹੈ ਜਾਂ ਧਰਤੀ, ਰਾਤ ਹੈ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਹੇ ਹਰੀ?
ਨਰਂ ਪਸ਼ੁਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂ ਪਰਂ ਕਿਮੁ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਬਾਹ੍ਯਜ੍ਞਾਨਵਿਰਹਿਤਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਪਦਂ ਤਵ
ਉਹ ਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ, ਨਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ; ਬਾਹਰੀ ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਲੋਕ੍ਯੇ ਯਸ਼ਸਾ ਭਾਤਿ ਤਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਸ਼ਸਂਭਵਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾਂ ਨੈਵ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦਸ੍ਯਵਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਮਾਣ ਦਾ ਜਨਮ ਹੈ। ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਹਨ, ਡਾਕੂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਦਲੀਵਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਬਹਿਰ੍ਭੂਤਾ ਨ ਜਗਤਾਂ ਸਾ ਰਾਧਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਯਣਾ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਸ ਚਾਹੀਦੇ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ; ਉਹ ਰਾਧਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਹੁਣ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਤੀਵ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਦਾ । ਨ ਹਿ ਰਾਧਾਪਰਾ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਭੂਤਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਗਤਵਾਨ ਹੈ, ਕਦੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਾਧਾ ਵਰਗੀ ਭਗਤ ਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ, ਨਾਂ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਨ੍ਮਥਃ ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ਭੀਤੋ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਃਸੁਰਃ । ਭਵਦ੍ਵਿਧਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਮਦਗ੍ਧਾ ਚ ਰਾਧਿਕਾ
ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤਨ੍ਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਾਰ੍ਯਤੇ । ਮਧੁਰ੍ਦਹਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਕਿਰਣੇਨ ਚ
ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੰਮ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤਰਾਂ ਚੰਦ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਗਨ੍ਧਿਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਾਥਾ ਸਰ੍ਵਬੀਡਿਤਾ । ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਭਾ ਸਾऽਧੁਨਾ ਕਜ੍ਜਲੋਪਮਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਹੁਣ ਕਾਜਲ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਕੇਸ਼ੀ ਚ ਵਾਸੋਵੇषਵਿਵਰ੍ਚਿਤਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਆਪ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ੍ਤ੍ਵ ਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਗਣੇਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਿਤਾਂ ਵਰਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਗਣੇਸ਼ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਤਿਵਿਧਾਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਰਾਧਾ ਨ ਭਕ੍ਤਾਦृਸ਼ੋऽਪਰਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ ਹਨ! ਪਰ ਰਾਧਾ ਵਰਗਾ ਭਗਤ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਰਾਧਾ ਸ੍ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਤਾਦृਸ਼ੀ । ਹਰਿਰਾਯਾਤਿ ਚੇਤ੍ਯੇਵਂ ਰਾਧਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵੀਕृਤਂ ਮਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਜੇ ਹਰੀ ਆਪ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਧਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਤਦੇਵ ਸਾਰ੍ਥਕਂ ਕੁਰੁ । ਅਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਚਃਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸੋਵਾਚ ਮਾਧਵਃ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਫਲ ਕਰ; ਅਧਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਮੁਸਕਾਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸਚ ਦੇ ਵਚਨ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਧਰ੍ਮਵਿਵਾਹੇषੁ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਣਸਂਕਟੇ । ਗਵਾਮਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਨਾਨृਤਂ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸ੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਔਰਤਾਂ, ਵਿਆਹ, ਜੀਵਨ-ਜੀਕੜ, ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਝੂਠ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵੀਕਾਰਵਿਹੀਨੇਨ ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਕਃ ਕੁਤਃ । ਗੋਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨਰਕਂ ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਗੋਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਤ੍ਵਦਙ੍ਗੀਕਾਰਸਾਫਲ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾऽਪਿ ਚ । ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਗੋਕੁਲਂ ਵਿਰਹਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਗੋਕੁਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਣਰ੍ਯ ਯਯੌ ਗੇਹਮੁਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਹਰਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਗੋਕੁਲਂ ਵਿਰ੍ਹਾਕੁਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਉਧਵ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਹਰੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਗੋਕੁਲ ਗਿਆ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਰਾਧਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸਂਤੋष੍ਯ ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਤਾਂ ਚ ਗੋਪਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰਲ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ; ਖੇਡ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਚ ਸ੍ਤਨਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਗੋਪਾਨ੍ਗੋਪਸ਼ਿਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੁੱਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਅष੍ਟਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਅਠਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਨਵਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਗਰ੍ਗੋ ਵਸੁਦੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ । ਦਣ੍ਡੀ ਛਤ੍ਰੀ ਚ ਜਟਿਲੋ ਦੀਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਹੁਣ ਨਵਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ فرمایا: ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਰਗ ਜੀ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਏ, ਲਾਠੀ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਯਤਃ ਸਦਾ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾ ਯਦੋਃ ਕੁਲਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪਸੀ ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ, ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਕੁਲ-ਪੁਰੋਹਿਤ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਦੇਵਕੀ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ । ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਹਾਸਨਂ ਦਦੌ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਤੁਰੰਤ ਉਠੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਕਾਮਧੇਨੁਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਂ ਤਥਾ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਧੁਪਾਰਕ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਚ ਪਿਣ੍ਟਕਂ ਮਧੁਰਂ ਮਧੁ । ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਾਸਿਤਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਸ਼ਹਦ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।