ਕਿਮੂਚੁਰ੍ਗੋਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਿਮੁਚੁਰ੍ਗੋਪਬਾਲਕਾਃ । ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਕਿਂਵੋਚੁਰ੍ਵਯਸ੍ਯਾ ਜਨਕਸ੍ਯ ਮੇ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਵੱਡੇ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਬਲਵੇਵਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਕਿਮੂਚੇ ਰੋਹਿਣੀ ਸਤੀ । ਕਿਮੁਚੂਰਪਰਾਸ੍ਤਾਤ ਬਨ੍ਧੁਵਲ੍ਲਭਵਲ੍ਲਵਾਃ
ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਰੋਹਣੀ, ਉਸਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਕਿਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਵਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਰਾਧਯਾ । ਕੀਦृਗ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਮਧੁਰਂ ਸਂਭਾषਾ ਕੀਦृਸ਼ੀਤਿ ਚ
ਕੀ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਰਾਧਾ ਵਲੋਂ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ, ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲਬਾਤ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ?
ਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਮਾਤੁਰੇਵ ਚ । ਰਾਧਾਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੀਦृਗ੍ਵਾ ਮਯਿ ਪ੍ਰੇਮੋਦ੍ਧਵਾਧਿਕਮ੍
ਗੋਆਲੇ, ਗੋਆਲਣਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ?
ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰਤਿ ਮਾਤਾ ਮੇ ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰਤਿ ਰੋਹਿਣੀ। ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰਤਿ ਸਾ ਰਾਧਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰੇਮਵਿਰਹਾਕੁਲਾ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰੋਹਣੀ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਧਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬੇਕਰਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪਬਾਲਕਾਃ । ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਬਾਲਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ
ਗੋਆਲਣਾਂ, ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਗੋਆਲ ਬੱਚੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਬੱਚੇ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਂ ਸੁਧੋਪਮਮ੍ । ਪ੍ਰਮਦਾਬਾਲਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪਦਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਯਾਗਸ੍ਥਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਦृष੍ਟੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਵਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਹृਤਾ ਗਾਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਯੱਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਰਬਤ ਵੀ ਵੇਖਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕੋਕ੍ਤਂ ਮਧੁਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਉਦ੍ਧਵਃ ਸਮੁਵਾਚੇਦਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਯਦ੍ਯਦੁਕਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸਫਲਂ ਜੀਵਨਂ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਮਤ੍ਰੈਵ ਭਾਰਤੇ
ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਤੇ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਂ ਭਾਰਤਸਾਰਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਸਾਰਂ ਵ੍ਰਜਭੂਮੌ ਚ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਭਾਰਤ ਦਾ ਮੂਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ ਵ੍ਰਜ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਸਾਰਭੂਤਾ ਗੋਲੋਕਵਾਸਿਨ੍ਯੋ ਗੋਪਿਕਾਃ ਵਰਾਃ । ਦृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਮਾਰਭੂਤਾ ਚ ਰਾਧਾ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਪਰਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ, ਰਾਸ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਉੱਚੀ ਰਾਧਾ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਕਦਲੀਵਨਮਧ੍ਯੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸੁਹृਦਸ੍ਥਲੇ । ਪਙ੍ਕਸ੍ਥੇ ਪਙ੍ਕਜਦਲੇ ਸਜਲੇ ਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ
ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕੱਲੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਚਿੱਪੜ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਯਨੇऽਤਿਵਿषਣ੍ਣਾ ਸਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਅਤੀਵ ਮਲਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾऽऽਚ੍ਛਾਦਿਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਸਾ
ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੈ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਬਹੁਤ ਹੀ ਫਿੱਕੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।
ਸੇਵਿਤਾ ਸਖਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਕृਸ਼ੋਦਰੀ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਦਾ ਚਿੱਟੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ, ਇਕ ਪਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜੀਵਤਿ ਕਿਂ ਵਾ ਸਾ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਪੀਡਿਤਾ । ਕਿਂ ਵਾ ਜਲਂ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂ ਦਾ ਨਕ੍ਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਦਿਨਂ ਹਰੇ
ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਇਕ ਪਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਹੈ ਜਾਂ ਧਰਤੀ, ਰਾਤ ਹੈ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਹੇ ਹਰੀ?
ਨਰਂ ਪਸ਼ੁਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂ ਪਰਂ ਕਿਮੁ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਬਾਹ੍ਯਜ੍ਞਾਨਵਿਰਹਿਤਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਪਦਂ ਤਵ
ਉਹ ਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ, ਨਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ; ਬਾਹਰੀ ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਲੋਕ੍ਯੇ ਯਸ਼ਸਾ ਭਾਤਿ ਤਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਸ਼ਸਂਭਵਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾਂ ਨੈਵ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦਸ੍ਯਵਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਮਾਣ ਦਾ ਜਨਮ ਹੈ। ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਹਨ, ਡਾਕੂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਦਲੀਵਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਬਹਿਰ੍ਭੂਤਾ ਨ ਜਗਤਾਂ ਸਾ ਰਾਧਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਯਣਾ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਸ ਚਾਹੀਦੇ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ; ਉਹ ਰਾਧਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਹੁਣ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਤੀਵ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਦਾ । ਨ ਹਿ ਰਾਧਾਪਰਾ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਭੂਤਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਗਤਵਾਨ ਹੈ, ਕਦੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਾਧਾ ਵਰਗੀ ਭਗਤ ਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ, ਨਾਂ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਨ੍ਮਥਃ ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ਭੀਤੋ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਃਸੁਰਃ । ਭਵਦ੍ਵਿਧਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਮਦਗ੍ਧਾ ਚ ਰਾਧਿਕਾ
ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤਨ੍ਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਾਰ੍ਯਤੇ । ਮਧੁਰ੍ਦਹਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਕਿਰਣੇਨ ਚ
ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੰਮ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤਰਾਂ ਚੰਦ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਗਨ੍ਧਿਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਾਥਾ ਸਰ੍ਵਬੀਡਿਤਾ । ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਭਾ ਸਾऽਧੁਨਾ ਕਜ੍ਜਲੋਪਮਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਹੁਣ ਕਾਜਲ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਕੇਸ਼ੀ ਚ ਵਾਸੋਵੇषਵਿਵਰ੍ਚਿਤਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਆਪ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ੍ਤ੍ਵ ਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਗਣੇਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਿਤਾਂ ਵਰਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਗਣੇਸ਼ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਤਿਵਿਧਾਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਰਾਧਾ ਨ ਭਕ੍ਤਾਦृਸ਼ੋऽਪਰਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ ਹਨ! ਪਰ ਰਾਧਾ ਵਰਗਾ ਭਗਤ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਰਾਧਾ ਸ੍ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਤਾਦृਸ਼ੀ । ਹਰਿਰਾਯਾਤਿ ਚੇਤ੍ਯੇਵਂ ਰਾਧਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵੀਕृਤਂ ਮਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਜੇ ਹਰੀ ਆਪ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਧਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਤਦੇਵ ਸਾਰ੍ਥਕਂ ਕੁਰੁ । ਅਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਚਃਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸੋਵਾਚ ਮਾਧਵਃ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਫਲ ਕਰ; ਅਧਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਮੁਸਕਾਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸਚ ਦੇ ਵਚਨ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਧਰ੍ਮਵਿਵਾਹੇषੁ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਣਸਂਕਟੇ । ਗਵਾਮਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਨਾਨृਤਂ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸ੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਔਰਤਾਂ, ਵਿਆਹ, ਜੀਵਨ-ਜੀਕੜ, ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਝੂਠ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵੀਕਾਰਵਿਹੀਨੇਨ ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਕਃ ਕੁਤਃ । ਗੋਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨਰਕਂ ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਗੋਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।