ਅਥਾष੍ਟਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥੋਦ੍ਧਵੋ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤ੍ਵਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਖਰ੍ਜੂਰਕਾਨਨਂ ਵਾਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਯਯੌ
ਹੁਣ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਧਵ ਨੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਖਜੂਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜਮੁਨਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਗਾਮ੍ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਨਃ ।ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਵੱਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੋऽਪ੍ਯੁਦ੍ਧਵਂ ਦृष੍ਟਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਸਃ । ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੋਕਦਗ੍ਧਂ ਚ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਕਾਤਰਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ, ਭਾਵੇਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਤ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਆਗਚ੍ਛੋਦ੍ਧਵ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਰਾਧਾ ਜੀਵਤਿ ਜੀਵਤਿ । ਕਲ੍ਯਾਣਯੁਕ੍ਤਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਾਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆ ਉਧਵ! ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ। ਰਾਧਾ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ! ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਪਰ ਜੀ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭਂ ਗੋਪਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਚ ਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਚ ਗਵਾਮਪਿ । ਮਾਤਾ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਵਿਰਹਾਦ੍ਯਸ਼ੋਦਾ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਚ ਸਾ
ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ, ਵੱਛਿਆਂ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀ ਖੈਰ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ — ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ?
ਵਦ ਬਨ੍ਧੋ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਮੁਵਾਚ ਸਾ । ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾ ਜਨਨੀ ਕਿਂ ਵਾ ਪੁਨਃ ਸਾ ਕਿਮੁਵਾਚ ਮਾਮ੍
ਦੱਸ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਸੱਚ ਸੱਚ: ਜਦ ਉਹਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਦृष੍ਟਂ ਤਦ੍ਯਮੁਨਾਕੂਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜਨੋਪਵਨੋਘੈਸ਼੍ਚ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਮੁਨਾ ਦਾ ਕੰਢਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਰਾਸ ਦੀ ਥਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੁੰਨੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ?
ਰਮ੍ਯਂ ਕੁਞ੍ਜਕੁਟੀਰੌਧੈ ਰਮ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਾਸਰੋਵਰਮ੍ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਵਿਕਸਿਤਂ ਸਂਕੁਲਂ ਚ ਮਧੁਵ੍ਰਤੈਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਕੁਟੀਆਂ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ, ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੁੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੇਖੇ?
ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਚ ਵਟੋ ਦृष੍ਟਃ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋ ਬਾਲਕਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਦृष੍ਟੋ ਗੋष੍ਠੋ ਗਵਾਂ ਦृष੍ਟਂ ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਕੁਲਵ੍ਰਜਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਭਾਂਡੀਰਾ ਵਾਲਾ ਵੱਟ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ? ਕੀ ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਗੋਕੁਲ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦਾ ਪਿੰਡ ਵੇਖਿਆ?
ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਰਾਧਾ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਕਿਮੁਵਾਚ ਮਾਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਦ ਹੇ ਬਨ੍ਧੀ ਚਾऽऽਨ੍ਦੋਲਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ
ਜੇ ਰਾਧਾ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਿਮੂਚੁਰ੍ਗੋਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਿਮੁਚੁਰ੍ਗੋਪਬਾਲਕਾਃ । ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਕਿਂਵੋਚੁਰ੍ਵਯਸ੍ਯਾ ਜਨਕਸ੍ਯ ਮੇ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਵੱਡੇ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਬਲਵੇਵਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਕਿਮੂਚੇ ਰੋਹਿਣੀ ਸਤੀ । ਕਿਮੁਚੂਰਪਰਾਸ੍ਤਾਤ ਬਨ੍ਧੁਵਲ੍ਲਭਵਲ੍ਲਵਾਃ
ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਰੋਹਣੀ, ਉਸਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਕਿਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਵਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਰਾਧਯਾ । ਕੀਦृਗ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਮਧੁਰਂ ਸਂਭਾषਾ ਕੀਦृਸ਼ੀਤਿ ਚ
ਕੀ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਰਾਧਾ ਵਲੋਂ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ, ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲਬਾਤ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ?
ਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਮਾਤੁਰੇਵ ਚ । ਰਾਧਾਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੀਦृਗ੍ਵਾ ਮਯਿ ਪ੍ਰੇਮੋਦ੍ਧਵਾਧਿਕਮ੍
ਗੋਆਲੇ, ਗੋਆਲਣਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ?
ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰਤਿ ਮਾਤਾ ਮੇ ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰਤਿ ਰੋਹਿਣੀ। ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰਤਿ ਸਾ ਰਾਧਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰੇਮਵਿਰਹਾਕੁਲਾ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰੋਹਣੀ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਧਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬੇਕਰਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪਬਾਲਕਾਃ । ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਬਾਲਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ
ਗੋਆਲਣਾਂ, ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਗੋਆਲ ਬੱਚੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਬੱਚੇ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਂ ਸੁਧੋਪਮਮ੍ । ਪ੍ਰਮਦਾਬਾਲਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪਦਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਯਾਗਸ੍ਥਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਦृष੍ਟੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਵਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਹृਤਾ ਗਾਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਯੱਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਰਬਤ ਵੀ ਵੇਖਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕੋਕ੍ਤਂ ਮਧੁਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਉਦ੍ਧਵਃ ਸਮੁਵਾਚੇਦਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਯਦ੍ਯਦੁਕਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸਫਲਂ ਜੀਵਨਂ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਮਤ੍ਰੈਵ ਭਾਰਤੇ
ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਤੇ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਂ ਭਾਰਤਸਾਰਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਸਾਰਂ ਵ੍ਰਜਭੂਮੌ ਚ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਭਾਰਤ ਦਾ ਮੂਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ ਵ੍ਰਜ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਸਾਰਭੂਤਾ ਗੋਲੋਕਵਾਸਿਨ੍ਯੋ ਗੋਪਿਕਾਃ ਵਰਾਃ । ਦृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਮਾਰਭੂਤਾ ਚ ਰਾਧਾ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਪਰਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ, ਰਾਸ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਉੱਚੀ ਰਾਧਾ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਕਦਲੀਵਨਮਧ੍ਯੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸੁਹृਦਸ੍ਥਲੇ । ਪਙ੍ਕਸ੍ਥੇ ਪਙ੍ਕਜਦਲੇ ਸਜਲੇ ਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ
ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕੱਲੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਚਿੱਪੜ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਯਨੇऽਤਿਵਿषਣ੍ਣਾ ਸਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਅਤੀਵ ਮਲਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾऽऽਚ੍ਛਾਦਿਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਸਾ
ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੈ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਬਹੁਤ ਹੀ ਫਿੱਕੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।
ਸੇਵਿਤਾ ਸਖਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਕृਸ਼ੋਦਰੀ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਦਾ ਚਿੱਟੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ, ਇਕ ਪਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜੀਵਤਿ ਕਿਂ ਵਾ ਸਾ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਪੀਡਿਤਾ । ਕਿਂ ਵਾ ਜਲਂ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂ ਦਾ ਨਕ੍ਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਦਿਨਂ ਹਰੇ
ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਇਕ ਪਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਹੈ ਜਾਂ ਧਰਤੀ, ਰਾਤ ਹੈ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਹੇ ਹਰੀ?
ਨਰਂ ਪਸ਼ੁਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂ ਪਰਂ ਕਿਮੁ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਬਾਹ੍ਯਜ੍ਞਾਨਵਿਰਹਿਤਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਪਦਂ ਤਵ
ਉਹ ਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ, ਨਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ; ਬਾਹਰੀ ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਲੋਕ੍ਯੇ ਯਸ਼ਸਾ ਭਾਤਿ ਤਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਸ਼ਸਂਭਵਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾਂ ਨੈਵ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦਸ੍ਯਵਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਮਾਣ ਦਾ ਜਨਮ ਹੈ। ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਹਨ, ਡਾਕੂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਦਲੀਵਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਬਹਿਰ੍ਭੂਤਾ ਨ ਜਗਤਾਂ ਸਾ ਰਾਧਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਯਣਾ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਸ ਚਾਹੀਦੇ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ; ਉਹ ਰਾਧਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਹੁਣ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਤੀਵ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਦਾ । ਨ ਹਿ ਰਾਧਾਪਰਾ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਭੂਤਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਗਤਵਾਨ ਹੈ, ਕਦੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਾਧਾ ਵਰਗੀ ਭਗਤ ਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ, ਨਾਂ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗੀ।