ਚਕਾਰ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਰਾਜਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ 'ਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਸਤੁਤਿ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਮਞ੍ਜਲਿਂ ਗਨ੍ਧਯਨ੍ਦਨਮ੍ । ਦਦੌ ਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦਾਰਵਿਨ੍ਦਯੋਃ
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ, ਨਰਮ ਦੂਬ ਤੇ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਕੋਟੀਨਾਂ ਗੋਪੀਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਚ ਯਾ । ਤਤ੍षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਖੀਨਾਂ ਚ ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਰਾਧਿਕਾਭਿਧਾ
ਉਹ ਤੀਹ ਖਰਬ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਛੱਤੀ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਧਿਕਾ ਹੈ।
ਯੇ ਵਾ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਸ਼੍ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ । ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਦੇਵਦੇਵੀਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਜੋ ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਤੇ ਚ ਲਭਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤ੍ਪਾਪੇਨ ਚ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਰੌਰਵੇ
ਉਹ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।
ਤਪ੍ਤਤੈਲੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਕੀਟੇ ਚ ਯਨ੍ਤ੍ਰਕੇ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਤਪਦੇ ਤੇਲ ਵਿਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਜੰਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੌਦਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਚ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਲੋਕਜਨ੍ਮਤਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਵਿष੍ਠਾਕੀਟਾਸ਼੍ਚ ਪਾਪਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਨਾਂ ਯੋਨਿਕੀਟਾਸ੍ਤਦ੍ਰਕ੍ਤਮਲਭਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਮਲਕੀਟਾਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਪੂਯਭਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਉਹ ਬਦਕਿਰਤ عورتਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਖੂਨ ਤੇ ਗੰਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਦ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਬਣਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪੂ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦੇ ਚ ਕਾਣ੍ਵਸ਼ਾਖਾਯਾਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਰਾਧਿਕਾ ਪੁਨਃ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸਾ ਕृष੍ਣਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਤਰਾ
ਵੇਦ ਦੀ ਕਾਣਵਾ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿਚ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬੋਧਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬੱਚਾ, ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਕੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰ।
ਨਿष੍ਫਲਂ ਚ ਗਤਂ ਜਨ੍ਮ ਗਚ੍ਛ ਮਿਥ੍ਯਾਦੁਰਾਸ਼ਯਾ । ਆਸ਼ਾ ਹਿ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਾ, ਤੇਰੀ ਆਸਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਤੇ ਦੂਰ ਹਨ। ਆਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ, ਨਿਰਾਸਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਸਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਰੋਦ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ
ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਉਥੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਭਵਨਂ ਯਯੌ । ਅਥੋਦ੍ਧਵੇ ਗਤੇ ਰਾਧਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਮਂਪ੍ਰਾਪ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ, ਰਾਧਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਚੇਤਨਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਬਭੂਵ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਾ । ਪਙ੍ਕਸ੍ਥੇ ਪਙ੍ਕਜਦਕੇ ਸਜਲੇ ਸ਼ਯਨੇ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੀ, ਕਾਦ ਵਿਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਪਈ ਰਹੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋਤ੍ਪਲਾ ਵਰਾਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਚ੍ਛਯਨਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਓਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮੰਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹੀ, ਉਹ ਮੰਜਾ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਥਿਗ੍ਧਨਿਚੋਲੇ ਚਨ੍ਦਨਾਙ੍ਕਿਤੇ । ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਾਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨਰਮ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੰਦਨ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਨਮੀ ਚਾਦਰ ਬਿਛਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਟਾਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਹਸਾ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਗਨ੍ਧਿ ਚਨ੍ਦਨੋਦਕਮ੍ । ਨਿਮੇषੇਣ ਸ਼ਤਯੁਗਂ ਤਦ੍ਬਭੂਵੋਦ੍ਧਵਂ ਵਿਨਾ
ਅਚਾਨਕ, ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਉਧਵ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਵਰਗਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਹਾ ਹੋਦ੍ਧਵੋਦ੍ਧਵ ਹਰਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਦੇਤਿ ਚ । ਸਮਾਨਯ ਹਰਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੀ, 'ਹਾਏ ਉਧਵ, ਉਧਵ! ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖ।' ਉਹ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ, 'ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਾਂ ਦੀਨਾਂ ਸਂਤਾਪਹृਤਚੇਤਨਾਮ੍ । ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਗੋਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਧਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਚੇਤਨਾਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬੋਧਯਾਮਾਸੁਰੌਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਰੋ ਪਈਆਂ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰਾਧੋਦ੍ਧਵਸਂo ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਰਾਧਾ ਤੇ ਉਧਵ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ' ਨਾਮਕ ਉਨੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹਿਆ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥੋਦ੍ਧਵੋ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤ੍ਵਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਖਰ੍ਜੂਰਕਾਨਨਂ ਵਾਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਯਯੌ
ਹੁਣ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਧਵ ਨੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਖਜੂਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜਮੁਨਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਗਾਮ੍ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਨਃ ।ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਵੱਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੋऽਪ੍ਯੁਦ੍ਧਵਂ ਦृष੍ਟਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਸਃ । ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੋਕਦਗ੍ਧਂ ਚ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਕਾਤਰਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ, ਭਾਵੇਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਤ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਆਗਚ੍ਛੋਦ੍ਧਵ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਰਾਧਾ ਜੀਵਤਿ ਜੀਵਤਿ । ਕਲ੍ਯਾਣਯੁਕ੍ਤਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਾਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆ ਉਧਵ! ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ। ਰਾਧਾ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ! ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਪਰ ਜੀ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭਂ ਗੋਪਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਚ ਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਚ ਗਵਾਮਪਿ । ਮਾਤਾ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਵਿਰਹਾਦ੍ਯਸ਼ੋਦਾ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਚ ਸਾ
ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ, ਵੱਛਿਆਂ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀ ਖੈਰ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ — ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ?
ਵਦ ਬਨ੍ਧੋ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਮੁਵਾਚ ਸਾ । ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾ ਜਨਨੀ ਕਿਂ ਵਾ ਪੁਨਃ ਸਾ ਕਿਮੁਵਾਚ ਮਾਮ੍
ਦੱਸ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਸੱਚ ਸੱਚ: ਜਦ ਉਹਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਦृष੍ਟਂ ਤਦ੍ਯਮੁਨਾਕੂਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜਨੋਪਵਨੋਘੈਸ਼੍ਚ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਮੁਨਾ ਦਾ ਕੰਢਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਰਾਸ ਦੀ ਥਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੁੰਨੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ?
ਰਮ੍ਯਂ ਕੁਞ੍ਜਕੁਟੀਰੌਧੈ ਰਮ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਾਸਰੋਵਰਮ੍ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਵਿਕਸਿਤਂ ਸਂਕੁਲਂ ਚ ਮਧੁਵ੍ਰਤੈਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਕੁਟੀਆਂ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ, ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੁੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੇਖੇ?
ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਚ ਵਟੋ ਦृष੍ਟਃ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋ ਬਾਲਕਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਦृष੍ਟੋ ਗੋष੍ਠੋ ਗਵਾਂ ਦृष੍ਟਂ ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਕੁਲਵ੍ਰਜਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਭਾਂਡੀਰਾ ਵਾਲਾ ਵੱਟ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ? ਕੀ ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਗੋਕੁਲ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦਾ ਪਿੰਡ ਵੇਖਿਆ?
ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਰਾਧਾ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਕਿਮੁਵਾਚ ਮਾਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਦ ਹੇ ਬਨ੍ਧੀ ਚਾऽऽਨ੍ਦੋਲਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ
ਜੇ ਰਾਧਾ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।