ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਤ੍ਰੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਾ । ਰਾਧਾਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਪੂਤਾਯਾਃ ਪਾਦਾਬ੍ਜਰਜਸਾ ਵਰਾ
ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾਕृष੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਮਨੋਰਥਾਤ੍ । ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾਕृष੍ਣੋ ਨ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਤਸ੍ਤਦਾ
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਿਕਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤੇਨਾऽऽਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਸਤ੍ਯਰੂਪਾ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਵਾਰਾਹੇ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਤੇ ਖੇਡ ਵਾਲੀ ਸੀ: 'ਵਰਾਹ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ...'
ਰਾਸੋਤ੍ਸਵੇ ਮਹਾਰਾਮ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੀਤਿ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਸ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਰਾਸ ਦੀ ਮਹਾ ਰਮਣੀਕ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ ।ਕृष੍ਣੋ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਨਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ।
ਮਾਨਿਨੀਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਸਨ੍ਤਃ ਸਦਾ ਸੇਵਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤਥਾ
ਮਾਣੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਾਧੂ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, सिद्ध ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਤੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਪੂਤਾਂ ਸ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍ । ਸੁਲਭਂ ਯਤ੍ਵਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਨੇਕ, ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸ਼ੁੱਧ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਨਖਰਂ ਕृਤਂ ਯਾਵਕਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰੇਣੈਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਚਕਾਰ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਰਾਜਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ 'ਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਸਤੁਤਿ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਮਞ੍ਜਲਿਂ ਗਨ੍ਧਯਨ੍ਦਨਮ੍ । ਦਦੌ ਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦਾਰਵਿਨ੍ਦਯੋਃ
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ, ਨਰਮ ਦੂਬ ਤੇ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਕੋਟੀਨਾਂ ਗੋਪੀਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਚ ਯਾ । ਤਤ੍षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਖੀਨਾਂ ਚ ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਰਾਧਿਕਾਭਿਧਾ
ਉਹ ਤੀਹ ਖਰਬ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਛੱਤੀ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਧਿਕਾ ਹੈ।
ਯੇ ਵਾ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਸ਼੍ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ । ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਦੇਵਦੇਵੀਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਜੋ ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਤੇ ਚ ਲਭਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤ੍ਪਾਪੇਨ ਚ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਰੌਰਵੇ
ਉਹ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।
ਤਪ੍ਤਤੈਲੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਕੀਟੇ ਚ ਯਨ੍ਤ੍ਰਕੇ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਤਪਦੇ ਤੇਲ ਵਿਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਜੰਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੌਦਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਚ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਲੋਕਜਨ੍ਮਤਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਵਿष੍ਠਾਕੀਟਾਸ਼੍ਚ ਪਾਪਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਨਾਂ ਯੋਨਿਕੀਟਾਸ੍ਤਦ੍ਰਕ੍ਤਮਲਭਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਮਲਕੀਟਾਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਪੂਯਭਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਉਹ ਬਦਕਿਰਤ عورتਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਖੂਨ ਤੇ ਗੰਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਦ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਬਣਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪੂ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦੇ ਚ ਕਾਣ੍ਵਸ਼ਾਖਾਯਾਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਰਾਧਿਕਾ ਪੁਨਃ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸਾ ਕृष੍ਣਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਤਰਾ
ਵੇਦ ਦੀ ਕਾਣਵਾ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿਚ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬੋਧਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬੱਚਾ, ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਕੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰ।
ਨਿष੍ਫਲਂ ਚ ਗਤਂ ਜਨ੍ਮ ਗਚ੍ਛ ਮਿਥ੍ਯਾਦੁਰਾਸ਼ਯਾ । ਆਸ਼ਾ ਹਿ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਾ, ਤੇਰੀ ਆਸਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਤੇ ਦੂਰ ਹਨ। ਆਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ, ਨਿਰਾਸਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਸਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਰੋਦ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ
ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਉਥੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਭਵਨਂ ਯਯੌ । ਅਥੋਦ੍ਧਵੇ ਗਤੇ ਰਾਧਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਮਂਪ੍ਰਾਪ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ, ਰਾਧਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਚੇਤਨਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਬਭੂਵ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਾ । ਪਙ੍ਕਸ੍ਥੇ ਪਙ੍ਕਜਦਕੇ ਸਜਲੇ ਸ਼ਯਨੇ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੀ, ਕਾਦ ਵਿਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਪਈ ਰਹੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋਤ੍ਪਲਾ ਵਰਾਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਚ੍ਛਯਨਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਓਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮੰਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹੀ, ਉਹ ਮੰਜਾ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਥਿਗ੍ਧਨਿਚੋਲੇ ਚਨ੍ਦਨਾਙ੍ਕਿਤੇ । ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਾਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨਰਮ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੰਦਨ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਨਮੀ ਚਾਦਰ ਬਿਛਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਟਾਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਹਸਾ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਗਨ੍ਧਿ ਚਨ੍ਦਨੋਦਕਮ੍ । ਨਿਮੇषੇਣ ਸ਼ਤਯੁਗਂ ਤਦ੍ਬਭੂਵੋਦ੍ਧਵਂ ਵਿਨਾ
ਅਚਾਨਕ, ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਉਧਵ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਵਰਗਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਹਾ ਹੋਦ੍ਧਵੋਦ੍ਧਵ ਹਰਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਦੇਤਿ ਚ । ਸਮਾਨਯ ਹਰਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੀ, 'ਹਾਏ ਉਧਵ, ਉਧਵ! ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖ।' ਉਹ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ, 'ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਾਂ ਦੀਨਾਂ ਸਂਤਾਪਹृਤਚੇਤਨਾਮ੍ । ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਗੋਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਧਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਚੇਤਨਾਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬੋਧਯਾਮਾਸੁਰੌਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਰੋ ਪਈਆਂ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰਾਧੋਦ੍ਧਵਸਂo ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਰਾਧਾ ਤੇ ਉਧਵ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ' ਨਾਮਕ ਉਨੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹਿਆ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।