ਵੇਦੇ ਕੌਥੁਮਿਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਨਾਮੋਕ੍ਤਂ ਕृਤੌ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕੌਥੁਮੀ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਂਵਾਂ ਦਾ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸਤੁਤਿ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੇ ਨਾਂਵ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਪਾਠਨਾ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਰੁਕਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਰਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੌ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਪੂਰ੍ਣ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣੇ ਭਭੂਵ ਹ
ਉਧਵ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਗਲੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ੍ ਤਾਮ੍ । ਮੁਰ੍ਧ੍ਨਃ ਕੇਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਾਦਂ ਨਿਬਧ੍ਯ ਚ ਪੁਨਾਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੋਏ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਤਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦਸ਼ੁਚਾ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਅੱਖਾਂ ਭਗਤੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, ਨਾਰਦ।
ਰੁਰੋਦ ਰਾਧਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਰੁਰੋਦ ਬਲ੍ਲਵੀਗਣਃ । ਉਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਗਲਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਥਾਪਯਾਮਾਸ ਲੋਭਤਃ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰੋਇਆ, ਗਾਂਵ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਰੋਈਆਂ; ਉਧਵ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਵਵਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਚੇਤਨਮ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਸੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਾਧਿਕਾ ਕृष੍ਣਮਾਨਸਮ੍
ਉਧਵ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਮਨ ਜਲਦੀ ਜਗਾਇਆ।
ਚੇਤਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਜਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜੇ । ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਤ੍ਸ ਜੀਵੇਤਿ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ-ਕਮਲ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, 'ਪੁੱਤਰ, ਜੀਵੀਂ ਰਹੋ', ਨਾਰਦ।
ਉਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਮੁਵਾਚ ਸੁਸਂਸਦਿ । ਰੁਦਤੀਨਾਂ ਚ ਗੋਪੀਨਾਂ ਪੁਰਤਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਦਮ੍
ਉਧਵ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਚ ਦੱਸਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਧਨ੍ਯੋ ਯਸ਼ਸ੍ਯੋ ਦ੍ਵੀਪਾਨਾਂ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ । ਯਤ੍ਰ ਭਾਰਤਵਰ੍ष ਤੁ ਸਰ੍ਵੈषਾਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਭ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿਚ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਰਦਾਨ ਹੈ।'
ਅਹੋ ਭਾਰਤਵਰ੍षੇ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਰਾਧਾਪਾਦਾਬ੍ਜਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰਜਃ ਪੂਤਂ ਸੁਰੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਅਹਾ, ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਤ੍ਰੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਾ । ਰਾਧਾਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਪੂਤਾਯਾਃ ਪਾਦਾਬ੍ਜਰਜਸਾ ਵਰਾ
ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾਕृष੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਮਨੋਰਥਾਤ੍ । ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾਕृष੍ਣੋ ਨ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਤਸ੍ਤਦਾ
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਿਕਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤੇਨਾऽऽਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਸਤ੍ਯਰੂਪਾ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਵਾਰਾਹੇ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਤੇ ਖੇਡ ਵਾਲੀ ਸੀ: 'ਵਰਾਹ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ...'
ਰਾਸੋਤ੍ਸਵੇ ਮਹਾਰਾਮ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੀਤਿ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਸ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਰਾਸ ਦੀ ਮਹਾ ਰਮਣੀਕ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ ।ਕृष੍ਣੋ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਨਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ।
ਮਾਨਿਨੀਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਸਨ੍ਤਃ ਸਦਾ ਸੇਵਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤਥਾ
ਮਾਣੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਾਧੂ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, सिद्ध ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਤੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਪੂਤਾਂ ਸ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍ । ਸੁਲਭਂ ਯਤ੍ਵਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਨੇਕ, ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸ਼ੁੱਧ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਨਖਰਂ ਕृਤਂ ਯਾਵਕਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰੇਣੈਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਚਕਾਰ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਰਾਜਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ 'ਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਸਤੁਤਿ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਮਞ੍ਜਲਿਂ ਗਨ੍ਧਯਨ੍ਦਨਮ੍ । ਦਦੌ ਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦਾਰਵਿਨ੍ਦਯੋਃ
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ, ਨਰਮ ਦੂਬ ਤੇ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਕੋਟੀਨਾਂ ਗੋਪੀਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਚ ਯਾ । ਤਤ੍षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਖੀਨਾਂ ਚ ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਰਾਧਿਕਾਭਿਧਾ
ਉਹ ਤੀਹ ਖਰਬ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਛੱਤੀ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਧਿਕਾ ਹੈ।
ਯੇ ਵਾ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਸ਼੍ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ । ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਦੇਵਦੇਵੀਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਜੋ ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਤੇ ਚ ਲਭਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤ੍ਪਾਪੇਨ ਚ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਰੌਰਵੇ
ਉਹ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।
ਤਪ੍ਤਤੈਲੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਕੀਟੇ ਚ ਯਨ੍ਤ੍ਰਕੇ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਤਪਦੇ ਤੇਲ ਵਿਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਜੰਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੌਦਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਚ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਲੋਕਜਨ੍ਮਤਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਵਿष੍ਠਾਕੀਟਾਸ਼੍ਚ ਪਾਪਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਨਾਂ ਯੋਨਿਕੀਟਾਸ੍ਤਦ੍ਰਕ੍ਤਮਲਭਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਮਲਕੀਟਾਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਪੂਯਭਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਉਹ ਬਦਕਿਰਤ عورتਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਖੂਨ ਤੇ ਗੰਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਦ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਬਣਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪੂ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦੇ ਚ ਕਾਣ੍ਵਸ਼ਾਖਾਯਾਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਰਾਧਿਕਾ ਪੁਨਃ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸਾ ਕृष੍ਣਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਤਰਾ
ਵੇਦ ਦੀ ਕਾਣਵਾ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿਚ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬੋਧਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬੱਚਾ, ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਕੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰ।