ਨਰਾਣਾਂ ਚਾਪਿ ਮਾਸੇਨ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚਾਪਿ ਦਿਨਂ ਤੇषਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਨਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪੱਖ ਦਿਨ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਪੱਖ ਰਾਤ ਹੈ।
ਵਤ੍ਸਰੇਣ ਨਾਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦਿਨਂ ਤੇषਾਮੁਤ੍ਤਰੇ ਚ ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉੱਤਰਾਯਣ ਦਿਨ ਹੈ, ਦੱਖਣਾਯਣ ਰਾਤ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਯੁਗਾਨਾਮੇਕਸਪ੍ਤਤਿਃ । ਮਨੋਰਾਯੁਃ ਪਰਿਮਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾऽऽਯੁਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਦਿਵਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰ ਸਤੱਤਰ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਨੂ ਦੀ ਉਮਰ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਪਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਪਚੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਚ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਦਣ੍ਡਦ੍ਵਯਂ ਨਰਪਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤੇਨ ਤਤ੍ਪਲਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਡੰਡਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਇਹ ਮਾਪ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਦ੍ਦਿਨੇਨੈਵ ਧਾਤੁਰ੍ਮਾਸਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਅਬ੍ਦੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਾਸੈਰੇਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਾਯੁषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਧਾਤਾ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤਨੇਨੈਵ ਨਿਮੇषਾਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰੇਰਪਿ । ਧਾਤੁਃ ਪਾਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨਿਮੇਸ਼ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਲਈ ਹੈ; ਧਾਤਾ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਚੈਵਂ ਗੋਲੋਕਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵੈ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਚਕ੍ਰਂ ਨੈਵ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਰਾਸ਼ੀਨਾਮਿਚ੍ਛਯਾ ਹਰੇਃ
ਉੱਥੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ; ਚਕਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ, ਸਗੋਂ ਹਰਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਦਿਨਂ ਚ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਕ੍ਤਂ ਤੇਜੋਵਿਹੀਨਂ ਚ ਹਰੌ ਚ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਗਤੇ
ਦਿਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਜੋਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕਾਲਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇऽਸ੍ਤਿ ਸਂਤਤਮ੍ । ਕਾਲਸ੍ਵਰੂਪੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰਾਕृਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦੀ ਚਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਪ ਹੀ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਚਿ ਪਾਤਾਲੇषੁ ਚ ਸਪ੍ਤषੁ । ,ਦ੍ਵਾਸਿਨਸ਼੍ਚ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਨ੍ਤੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਉੱਥੇ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਦਿਨੇ ਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਨਾਗਾਨਾਂ ਮਣਿਰ੍ਜ੍ਵਲਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਦੀਪ੍ਤਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਤਮਸਾऽऽਵृਤਾ
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਂ ਤਾਮ੍ਰੀਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਨ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਯਥਾ ਭੁਵਿ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਮਾਣਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਪ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਹੋ ਮਾਪ ਉਥੇ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਚ ਕਲਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਵਤ੍ਸਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਨ੍ਮਿਤਮ੍
ਚਾਰੇ ਯੁੱਗ — ਸਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤ, ਦੁਆਪਰ ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ — ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਰ੍षੈਃ ਕृਤਯੁਗਂ ਕਾਲਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਤਯੁਗ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਅਠ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪਰਿਮਾਣਕਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਂ ਨृਮਾਨਂ ਪਰਿਕੀਨ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਦਾ ਕੁੱਲ ਮਾਪ ਅਠਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਲੱਖ ਸਤਰਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿਕਂ षਟ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੇਤੇਤਿ ਵਤ੍ਸ ਕਾਲਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਤ੍ਰੇਤ ਯੁਗ, ਪੁੱਤਰ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਛੇ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।
षਣ੍ਣਵਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਸਹ । ਨृਣਾਂ ਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੇਤੇਤਿ ਕਾਲਵਿਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਤ੍ਰੇਤ ਯੁਗ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਤ ਨਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਲੱਖ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਸ਼ਤਾਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯਧਿਕਂ ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਵਰ੍ष ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਚ ਕਾਲਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਚਾਰ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਚਤੁਃषष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ੈਰष੍ਟਭਿਰੇਵ ਚ । ਨृਣਾਂ ਵਰ੍षੈਰ੍ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਚ ਕਾਲਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਚੌਂਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਲੱਖ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਅਧਿਕਂ ਦ੍ਵਿਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਏਵਂਮਿਤਂ ਕਲਿਯੁਗਂ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਕਲਿਜੁਗ, ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਨृਮਾਨਕਮ੍ । ਵਰ੍ष ਚੇਤਿ ਕਲਿਯੁਗੇ ਚਕਾਰ ਕਾਲਕੋਵਿਦਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਲੱਖ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਕੈਃ । ਨृਮਾਨਵਰ੍षੈਃ ਕਾਲਜ੍ਞੈਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੇਵ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਚਾਰੇ ਯੁੱਗ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਲੱਖ ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਜਾਣੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਕਾਲਸਂਖ੍ਯਾਨਿਰੂਪਣਮ੍ । ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਂ ਯਥਾਜ੍ਞਾਨਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਹਰੇਃ ਪੁਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਮਝਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਸਮਝਿਆ, ਹੁਣ ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮੁਦ੍ਧਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਸਮੁਤ੍ਥਾਯਾऽऽਸਨਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਹੁਣ ਸਤਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਦਧਵ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਡਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠ ਗਈਆਂ।
ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਸਹਾਸਤੀ । ਦਦੌ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਰਂ ਤਥਾ
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਡਰ ਤੇ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਉਦਧਵ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦुआਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਤਿਗ੍ਧਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਧਾਨ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਫਲਂ ਪਰ੍ਣਂ ਤਥਾ ਦਧਿ
ਉਸਨੇ ਨਮੀ ਹੋਈ ਦੁਰਵਾ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਚਿੱਟੇ ਅਨਾਜ, ਸੁਭ ਅੰਗ, ਲਾਜ, ਫਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਦਹੀ ਭੇਜੀ।
ਦਰ੍ਮਣਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭ ਸਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਸਫਲਂ ਗਨ੍ਧਸਿਨ੍ਧੂਰਕਸ੍ਤੂਰੀਚਨ੍ਦਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ, ਚੰਦਨ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਦਧਵ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਚ ਰਤ੍ਨਂ ਗਨ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਰਜਤਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਦੀਵਾ, ਰਤਨ, ਸੁਗੰਧ, ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਤੀ-ਪੁਤਰ ਵਾਲੀ ਸਾਧਵੀ ਨੇ ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।