ਕ੍ਰਮੇਣ ਤਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਚੰਨਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਤਾਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾਈ ਤਾਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਨਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਭਿਜਿਚ੍ਛੂਵਣਚ੍ਛਾਯਾ ਤੇਨਾष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਾ । ਏਕਦਾ ਚ ਮਧੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਵਾਮਯਾ ਸਹ
ਅਭਿਜਿਤ ਨੂੰ ਛਾਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਠਾਈ ਤਾਰੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਧੁ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚੰਨਣ ਨੇ ਰੋਹਣੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਰੇਮੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਚ ਚੁਕੋਪ ਸਾ । ਛਾਯਾਂ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯਯੌ ਤਾਤਾਨ੍ਤਿਕਂ ਭਿਯਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੋਹਣੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਸ਼ਰਾਵਣੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਨਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪਿਤਰਮਾਦਾਯ ਸਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਵਿਭਾਗਕਮ੍ । ਬਭੂਵ ਤੇਨ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਭਿਜਿਨ੍ਨਾਮਕਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੰਡ ਕਰਵਾਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਜਿਤ ਨਾਂ ਦਾ ਤਾਰਾ ਬਣਿਆ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮੁਖਾਚ੍ਛਤਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੇ ਚ ਪਰ੍ਵਤੇ । ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕਥਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਤਿਥ੍ਯਾ ਭ੍ਰਮਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਤਾਰੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਂ ਚ ਕਰਣਂ ਚੈਵ ਮਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰਾਯੁष੍ਮਾਨ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਃ ਸ਼ੋਭਨਸ੍ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਯੋਗ ਅਤੇ ਗਣਨਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ, ਪਿਆਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਿਗਣ੍ਡਃ ਸੁਕਰ੍ਮਾ ਚ ਘृਤਿਃ ਸ਼ੂਲਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਗਣ੍ਡੋ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਾਘਾਤੋ ਹਰ੍षਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਅਤਿਗੰਡ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ, ਘ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਲ ਵੀ ਹਨ; ਗੰਡ, ਵਾਧਾ, ਧ੍ਰੁਵ, ਵਿਆਘਾਤ ਅਤੇ ਹਰਸ਼ਣ ਵੀ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਂ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੋ ਵਰੀਯਾਨ੍ਪਰਿਘਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਾਧ੍ਯਃ ਸ਼ੁਭਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈਧृਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਵਜਰ, ਸਿਧੀ, ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ, ਵਰੀਯਾਨ, ਪਰਿਘ, ਚੰਗਾ, ਸਿਧੀ, ਸਾਧਿਆ, ਸ਼ੁਭ, ਸ਼ੁਕਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵੈਧ੍ਰਿਤ ਵੀ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤਿਤਸ੍ਤੇ ਯੋਗਗਣਃ ਕਰਣਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ । ਬਵਸ਼੍ਚ ਬਾਲਵਸ਼੍ਚੈਵ ਕੌਲਵਸ੍ਤੈਤਿਲਸ੍ਤਥਾ
ਯੋਗਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਗਣਨਾ ਸੁਣ: ਬਵ, ਬਾਲਵ, ਕੌਲਵ ਅਤੇ ਤੈਤਿਲ।
ਗਰਸ਼੍ਚ ਵਣਿਜਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਥਾ । ਚਤੁष੍ਪਾਚ੍ਚਾਪਿ ਨਾਗਸ਼੍ਚ ਕਿਂਸ੍ਤੁਘ੍ਨ ਇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਗਰ, ਵਣਿਜ, ਵਿਟੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ; ਚਤੁਸ਼ਪਾਦ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਕਿੰਸਤੁਘਨ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਨਰਾਣਾਂ ਚਾਪਿ ਮਾਸੇਨ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚਾਪਿ ਦਿਨਂ ਤੇषਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਨਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪੱਖ ਦਿਨ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਪੱਖ ਰਾਤ ਹੈ।
ਵਤ੍ਸਰੇਣ ਨਾਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦਿਨਂ ਤੇषਾਮੁਤ੍ਤਰੇ ਚ ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉੱਤਰਾਯਣ ਦਿਨ ਹੈ, ਦੱਖਣਾਯਣ ਰਾਤ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਯੁਗਾਨਾਮੇਕਸਪ੍ਤਤਿਃ । ਮਨੋਰਾਯੁਃ ਪਰਿਮਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾऽऽਯੁਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਦਿਵਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰ ਸਤੱਤਰ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਨੂ ਦੀ ਉਮਰ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਪਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਪਚੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਚ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਦਣ੍ਡਦ੍ਵਯਂ ਨਰਪਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤੇਨ ਤਤ੍ਪਲਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਡੰਡਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਇਹ ਮਾਪ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਦ੍ਦਿਨੇਨੈਵ ਧਾਤੁਰ੍ਮਾਸਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਅਬ੍ਦੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਾਸੈਰੇਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਾਯੁषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਧਾਤਾ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤਨੇਨੈਵ ਨਿਮੇषਾਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰੇਰਪਿ । ਧਾਤੁਃ ਪਾਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨਿਮੇਸ਼ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਲਈ ਹੈ; ਧਾਤਾ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਚੈਵਂ ਗੋਲੋਕਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵੈ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਚਕ੍ਰਂ ਨੈਵ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਰਾਸ਼ੀਨਾਮਿਚ੍ਛਯਾ ਹਰੇਃ
ਉੱਥੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ; ਚਕਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ, ਸਗੋਂ ਹਰਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਦਿਨਂ ਚ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਕ੍ਤਂ ਤੇਜੋਵਿਹੀਨਂ ਚ ਹਰੌ ਚ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਗਤੇ
ਦਿਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਜੋਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕਾਲਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇऽਸ੍ਤਿ ਸਂਤਤਮ੍ । ਕਾਲਸ੍ਵਰੂਪੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰਾਕृਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦੀ ਚਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਪ ਹੀ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਚਿ ਪਾਤਾਲੇषੁ ਚ ਸਪ੍ਤषੁ । ,ਦ੍ਵਾਸਿਨਸ਼੍ਚ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਨ੍ਤੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਉੱਥੇ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਦਿਨੇ ਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਨਾਗਾਨਾਂ ਮਣਿਰ੍ਜ੍ਵਲਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਦੀਪ੍ਤਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਤਮਸਾऽऽਵृਤਾ
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਂ ਤਾਮ੍ਰੀਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਨ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਯਥਾ ਭੁਵਿ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਮਾਣਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਪ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਹੋ ਮਾਪ ਉਥੇ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਚ ਕਲਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਵਤ੍ਸਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਨ੍ਮਿਤਮ੍
ਚਾਰੇ ਯੁੱਗ — ਸਤਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤ, ਦੁਆਪਰ ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ — ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਰ੍षੈਃ ਕृਤਯੁਗਂ ਕਾਲਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਤਯੁਗ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਅਠ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪਰਿਮਾਣਕਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਂ ਨृਮਾਨਂ ਪਰਿਕੀਨ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਦਾ ਕੁੱਲ ਮਾਪ ਅਠਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਲੱਖ ਸਤਰਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿਕਂ षਟ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੇਤੇਤਿ ਵਤ੍ਸ ਕਾਲਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਤ੍ਰੇਤ ਯੁਗ, ਪੁੱਤਰ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਛੇ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।
षਣ੍ਣਵਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਸਹ । ਨृਣਾਂ ਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੇਤੇਤਿ ਕਾਲਵਿਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਤ੍ਰੇਤ ਯੁਗ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਤ ਨਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਲੱਖ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਸ਼ਤਾਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯਧਿਕਂ ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਵਰ੍ष ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਚ ਕਾਲਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਚਾਰ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।