ਮਾਘਾਦਿषਡ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮੁਤ੍ਤਰਾਯਣਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰਾਵਣਾਦਿਮਾਸषਟ੍ਕਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨਮੇਵ ਚ
ਮਾਘ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਉੱਤਰਾਯਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਵਣ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੱਖਣਾਯਣ ਹਨ।
ਮਾਘਾਦਾषਾਢਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਿਨਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੈ । ਨਕ੍ਤਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ਼੍ਚ ਪੌषਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਮਾਘ ਤੋਂ ਆਢ ਤੱਕ ਦਿਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਸਾਵਣ ਤੋਂ ਪੋਹ ਤੱਕ ਰਾਤਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦਸ਼੍ਚਾਮਾਵਾਸ੍ਯਾਨ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਪਹਿਲੀ ਤਰੀਕ ਤੋਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਤੱਕ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਤੋਂ ਅਮਾਵਸ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਖ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰੂਪਿਤਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਚ ਤृਤੀਯਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਪਞ੍ਚਮੀ ਤਥਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਖ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੱਕਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਦੂਜ, ਤੀਜ, ਚੌਥ ਤੇ ਪੰਜਮੀ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ।
षष੍ਠੀ ਚ ਸਪ੍ਤਮੀ ਚੈਵ ਹ੍ਯष੍ਟਮੀ ਨਵਮੀ ਤਥਾ । ਦਸ਼ਮ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਚ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ
ਛੇਵੀਂ, ਸੱਤਵੀਂ, ਅਠਵੀਂ, ਨੌਵੀਂ, ਦਸਵੀਂ, ਗਿਆਰਵੀਂ, ਬਾਰਵੀਂ ਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਤਰੀਕਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ ਕੁਹੂਰ੍ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਂ ਤੁ ਗਣਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਿਨੀ ਭਰਣੀ ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਰੋਹਿਣੀ ਤਥਾ
ਚੌਦਵੀਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੁਹੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਅੰਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਭਰਨੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਵੀ ਹਨ।
ਮृਗਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਥਾऽऽਰ੍ਦ੍ਰਾ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਪੁਨਰ੍ਵਸੂ । ਪੁष੍ਯਾਸ਼੍ਲੇषੇ ਮਘਾ ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਾ ਚੋਤ੍ਤਰਫਾਲ੍ਗੁਨੀ
ਮ੍ਰਿਗਸ਼ਿਰਾ ਤੇ ਆਰਦਰਾ ਦੋ ਤਾਰੇ ਹਨ; ਪੁਨਰਵਸੂ, ਪੁਸ਼ਯਾ, ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ, ਮਘਾ, ਤੇ ਦੋ ਫਾਲਗੁਨੀ — ਪੂਰਵਾ ਤੇ ਉੱਤਰਾ।
ਹਸ੍ਤਚਿਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਤੀ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਚਾਨੁਰਾਧਿਕਾ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਮੂਲਂ ਤਥਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਪੂਰ੍ਵਾषਾਢੋਤ੍ਤਰਾ ਤਥਾ
ਹਸਤ, ਚਿਤ੍ਰਾ, ਤੇ ਸਵਾਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਅਨੁਰਾਧਾ; ਜੈਠ, ਮੂਲਾ, ਪੂਰਵਾਢ, ਤੇ ਉੱਤਰਾਢ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਭਿਜਿਤੀ ਚੈਵ ਧਨਿष੍ਠਾ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਤਤਃ ਸ਼ਤਭਿषਾ ਜ੍ਞੇਯ ਪੂਰ੍ਵਾਭਾਦ੍ਰਪਦਾ ਤਥਾ
ਸ਼ਰਾਵਣ, ਅਭਿਜਿਤ ਤੇ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ; ਫਿਰ ਸ਼ਤਭਿਸ਼ਾ, ਪੂਰਵਾਭਾਦਰਪਦਾ।
ਤਥੋਤ੍ਤਰਾ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਰੇਵਤੀ ਚਰਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਉੱਤਰਾਭਾਦਰਪਦਾ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰੇਵਤੀ ਆਖਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਨਣ ਦੀਆਂ ਅਠਾਈ ਤਾਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਤਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਚੰਨਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਤਾਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾਈ ਤਾਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਨਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਭਿਜਿਚ੍ਛੂਵਣਚ੍ਛਾਯਾ ਤੇਨਾष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਾ । ਏਕਦਾ ਚ ਮਧੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਵਾਮਯਾ ਸਹ
ਅਭਿਜਿਤ ਨੂੰ ਛਾਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਠਾਈ ਤਾਰੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਧੁ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚੰਨਣ ਨੇ ਰੋਹਣੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਰੇਮੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਚ ਚੁਕੋਪ ਸਾ । ਛਾਯਾਂ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯਯੌ ਤਾਤਾਨ੍ਤਿਕਂ ਭਿਯਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੋਹਣੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਸ਼ਰਾਵਣੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਨਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪਿਤਰਮਾਦਾਯ ਸਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਵਿਭਾਗਕਮ੍ । ਬਭੂਵ ਤੇਨ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਭਿਜਿਨ੍ਨਾਮਕਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੰਡ ਕਰਵਾਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਜਿਤ ਨਾਂ ਦਾ ਤਾਰਾ ਬਣਿਆ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮੁਖਾਚ੍ਛਤਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੇ ਚ ਪਰ੍ਵਤੇ । ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕਥਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਤਿਥ੍ਯਾ ਭ੍ਰਮਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਤਾਰੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਂ ਚ ਕਰਣਂ ਚੈਵ ਮਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਵਿष੍ਕਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰਾਯੁष੍ਮਾਨ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਃ ਸ਼ੋਭਨਸ੍ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਯੋਗ ਅਤੇ ਗਣਨਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ, ਪਿਆਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਿਗਣ੍ਡਃ ਸੁਕਰ੍ਮਾ ਚ ਘृਤਿਃ ਸ਼ੂਲਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਗਣ੍ਡੋ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਾਘਾਤੋ ਹਰ੍षਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਅਤਿਗੰਡ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ, ਘ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਲ ਵੀ ਹਨ; ਗੰਡ, ਵਾਧਾ, ਧ੍ਰੁਵ, ਵਿਆਘਾਤ ਅਤੇ ਹਰਸ਼ਣ ਵੀ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਂ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੋ ਵਰੀਯਾਨ੍ਪਰਿਘਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਾਧ੍ਯਃ ਸ਼ੁਭਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈਧृਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਵਜਰ, ਸਿਧੀ, ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ, ਵਰੀਯਾਨ, ਪਰਿਘ, ਚੰਗਾ, ਸਿਧੀ, ਸਾਧਿਆ, ਸ਼ੁਭ, ਸ਼ੁਕਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵੈਧ੍ਰਿਤ ਵੀ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤਿਤਸ੍ਤੇ ਯੋਗਗਣਃ ਕਰਣਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ । ਬਵਸ਼੍ਚ ਬਾਲਵਸ਼੍ਚੈਵ ਕੌਲਵਸ੍ਤੈਤਿਲਸ੍ਤਥਾ
ਯੋਗਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਗਣਨਾ ਸੁਣ: ਬਵ, ਬਾਲਵ, ਕੌਲਵ ਅਤੇ ਤੈਤਿਲ।
ਗਰਸ਼੍ਚ ਵਣਿਜਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਥਾ । ਚਤੁष੍ਪਾਚ੍ਚਾਪਿ ਨਾਗਸ਼੍ਚ ਕਿਂਸ੍ਤੁਘ੍ਨ ਇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਗਰ, ਵਣਿਜ, ਵਿਟੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ; ਚਤੁਸ਼ਪਾਦ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਕਿੰਸਤੁਘਨ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਨਰਾਣਾਂ ਚਾਪਿ ਮਾਸੇਨ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚਾਪਿ ਦਿਨਂ ਤੇषਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਨਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪੱਖ ਦਿਨ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਪੱਖ ਰਾਤ ਹੈ।
ਵਤ੍ਸਰੇਣ ਨਾਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦਿਨਂ ਤੇषਾਮੁਤ੍ਤਰੇ ਚ ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉੱਤਰਾਯਣ ਦਿਨ ਹੈ, ਦੱਖਣਾਯਣ ਰਾਤ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਯੁਗਾਨਾਮੇਕਸਪ੍ਤਤਿਃ । ਮਨੋਰਾਯੁਃ ਪਰਿਮਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾऽऽਯੁਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਦਿਵਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰ ਸਤੱਤਰ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਨੂ ਦੀ ਉਮਰ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਪਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਪਚੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਚ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਦਣ੍ਡਦ੍ਵਯਂ ਨਰਪਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤੇਨ ਤਤ੍ਪਲਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਡੰਡਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਇਹ ਮਾਪ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਦ੍ਦਿਨੇਨੈਵ ਧਾਤੁਰ੍ਮਾਸਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਅਬ੍ਦੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਾਸੈਰੇਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਾਯੁषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਧਾਤਾ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤਨੇਨੈਵ ਨਿਮੇषਾਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰੇਰਪਿ । ਧਾਤੁਃ ਪਾਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨਿਮੇਸ਼ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਲਈ ਹੈ; ਧਾਤਾ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਚੈਵਂ ਗੋਲੋਕਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਵੈ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਚਕ੍ਰਂ ਨੈਵ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਰਾਸ਼ੀਨਾਮਿਚ੍ਛਯਾ ਹਰੇਃ
ਉੱਥੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ; ਚਕਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ, ਸਗੋਂ ਹਰਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਦਿਨਂ ਚ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਕ੍ਤਂ ਤੇਜੋਵਿਹੀਨਂ ਚ ਹਰੌ ਚ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਗਤੇ
ਦਿਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਜੋਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਹਰਿ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।