ਕਯਾ ਵਾ ਸਂਪਦਾ ਭਕ੍ਤ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਿ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਭੇਦੇ ਯੇਨ ਮਾਂ ਬੋਧਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਭਗਤ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਧਨ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮਾਂ ਚ ਬੋਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਨ ਵੇਦਾ ਨ ਚ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਃ ਕੇ ਵਾ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੇ ਸੁਰਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਦਿਵਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਨਾ ਸਰਸਵਤੀ, ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਵੇਦਾਂਗ, ਨਾ ਕੋਈ ਸੰਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰੋऽਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕੋ ਵਿਧਿਃ । ਨ ਸ਼ਂਭੁਨਂ ਗਣੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਨਾ ਅਨੰਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਹਨ; ਨਾ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ; ਨਾ ਸ਼ਿਵ; ਨਾ ਗਣੇਸ਼; ਨਾ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ।
ਸ੍ਥਿਤੇਰ੍ਗਤਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਾ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਕੁਤੋ ਗਤਿਃ । ਕਾਲਸਾਧ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵ ਚ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੀਵਨ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿਚਾਰਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਸਕੀਦਾ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਃ ਸ ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਕਾਲਸਾਧ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸੁ ਚ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਥੁਰਾਂ ਗਚ੍ਛ ਸੁਖਂ ਵਤ੍ਸ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਸਮਾਂ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਉਠ, ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਚੱਲ, ਬੱਚੇ, ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਥਾਂ।
ਵ੍ਰਜਵਾਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਗਮਨੋਤ੍ਸੁਕਃ । ਸੁਚਿਰਂ ਕृष੍ਣਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਦੁਃਖਾਯ ਨ ਸੁਖਾਯ ਚ
ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈਂ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਲੰਬਾ ਵਿਛੋੜਾ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਪਹਮ੍ । ਰਾਧਿਕਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਧਵਃ ਰੁਦਤੀਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਮੁਖ ਵੇਖ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰਾਧਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਧਵ ਨੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਇਆ, ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ।
ਇਤਿo ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰਾਧੋਦ੍ਧਵਸਂo ਪਞ੍ਚਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਨਮ ਖੰਡ, ਨਾਰਦ, ਰਾਧਾ ਤੇ ਉਧਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲਾ ਪਚਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ षਣ੍ਣਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਮਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਮਨੋਨ੍ਮੁਖਮੁਦ੍ਧਵਮ੍ । ਨਤਂ ਰਾਧਾਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਛਿਆਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਧਵ, ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਕੰਵਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ, ਜੋ ਰੋਮਾਂਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਮਾਧਵੀ ਗੋਪੀ ਰੁਦਤੀ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਭਕ੍ਤਂ ਰੁਦਨ੍ਤਮੁਚ੍ਛੈਸ਼੍ਚ ਰਾਧਾਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਤਰਮ੍
ਮਾਧਵੀ ਗੋਪੀ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਂਦਾ ਸੀ, ਬੋਲ ਪਈ।
ਮਾਧਵ੍ਯੁਵਾਚ ਉਦ੍ਧਵ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਨਿਗੂਢਂ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਧਵ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਣੀ ਹਾਂ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ ਜਾ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗੀ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹਤ ਹੈ।
ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਗੋਪਨੀਯਕਮ੍ । ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਰਾਧਿਕਾਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਗੋਪੀਸ਼ਾ ਸਮੁਵਾਸ ਮੁਸਂਸਦਿ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਮੁਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਧਿਕਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਠੰਢੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਦ੍ਧਵਉਵਾਚ ਏਕਾਕੀ ਭਵਮਾਯਾਤਿ ਯਾਤ੍ਯੇਕਾਕੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਾਣੀ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੋਧੇਨ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਭੁਕ੍ਪੁਮਾਨ੍
ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਜਾਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਰ੍ਮਣੌਵ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਮਣੈਵਾਭਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਸੋਗ—all ਕੁਝ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਭੋਗਾਵਸ਼ੇषੇਣ ਭੋਗਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭਵੇषੁ ਚ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣੋ ਭੋਗਾਤ੍ਸਮਾਯਾਤਿ ਚ ਯਾਤਿ ਚ
ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਭੋਗਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ ਕਰਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਤੋਂ, ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਚਿਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਤਿ । ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਨ ਯਾਤ੍ਯੇਵ ਤੇਨ ਮੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਹੇ ਸੁਚਰੀਤ੍ਰੇ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਰਤਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਭਵਾਬ੍ਥਿਤਾਰਣੇ ਦੇਵਿ ਭਵਤੀ ਤਰਣਿਰ੍ਵਰਾ । ਕਰ੍ਣਧਾਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਰਕਾਰਕਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ! ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਨੌਕਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੀ ਮਲਾਹ ਹੈ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਯਾਨਂ ਦੇਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਭਵਾਬ੍ਧਿਪਾਰਕਾਰਣਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਤਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਥੁਰਾਂ ਕृष੍ਮਮੂਲਕਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕੇ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ, ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਾਂ ਯਾਂ ਕਾਲਗਤਿਂ ਮਾਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਨृਣਾਮਪਿ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸ੍ਯ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਵਦ
ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮੇਵ ਦੁਸ੍ਤਰਾਂ ਘੋਰਾਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਮਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਏਵਂਭੂਤਮੁਪਾਯਂ ਚ ਦੇਹਿ ਮੇ ਕਮਲਾਲਯੇ
ਉਹ ਔਖਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਹ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ। ਹੇ ਕਮਲਾਵਾਸਣੀ! ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਜੁਗਤੀ ਦੇ।
ਦੂਰਤੋ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ
ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਿਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੂਰੋਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਉਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਵਾਸਸਾ ਨੇਤ੍ਰਨੀਰਂ ਚ ਸਂਭਾਰ੍ਜ੍ਯ ਤਮੁਵਾਚ ਸਾ
ਉਦ੍ਧਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲਾਵਾਸਣੀ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਧੋਵਾਚ ਮਾਧਵੀਵਚਨੇਨੈਵ ਕਰੋषਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੁਦ੍ਧਵ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਰਬਲਾ ਲੋਕੇ ਕਿਂ ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਧਵੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਦ੍ਧਵ। ਪਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਕਾਲਗਤਿਂ ਵਤ੍ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ
ਪੁੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸਿਰਫ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵੇਦਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸਨ੍ਤੋ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਕੁष੍ਣਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ़੍ਡਲੇ
ਕੁਝ ਸੰਤ, ਪੁੱਤਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਗੋਲੋਕੇ ਚਾਪਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯਾ ਚ ਦृष੍ਟਾ ਕਾਲਗਤਿਸ੍ਤਾਮੇਵ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ ਤੇ ਹੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਜਿਵੇਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਨृਣਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿਕਸ੍ਯ ਚ । ਬਹਿਰ੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਤ੍ਪਾਤਾਲਾਨਾਂ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਹੋਰ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੇ ਪਾਤਾਲਾਂ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਂ ਕਾਲਗਤਿਂ ਯੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ । ਨਿਸ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਪੰਡਿਤ ਲੋਕ ਕਿਹੜੀ ਜੁਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਅਟੱਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਭਜਨ੍ਤਿ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਂ ਕਾਲਕਾਲਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।