ਅਥ ਪਞ੍ਚਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾ । ਸਾ ਚੋਵਾਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਫਿਰ ਪੰਜਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਧਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਦੇਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭਕਤ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਾ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਸੀ; ਸੱਤ ਗੋਪੀਆਂ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਮਥੁਰਾਂ ਗਚ੍ਛਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂਚ (ਨ) ਵਿਸ੍ਮਰ ਸਂਵਦਾ । ਅਤੋऽਪ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭਵਤੋ ਭਵਸਾਗਰੇ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਥੁਰਾ ਜਾ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ—ਸੰਪਰਕ ਰੱਖੀਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ।
ਯੋषਿਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪਤਿਮ੍ । ਭੇਦੋ ਬਭੂਵ ਕਸ੍ਯਾ ਵਾ ਮਦਨ੍ਯਾ ਕਾऽਪਿ ਦੁਃਖਿਨੀ
ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਐਸਾ ਪਤੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹੈ?
ਕਿਂ ਦਦਾਸਿ ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਬੋਧਨੋਚਿਤਮ੍ । ਨਿष੍ਫਲੋ ਦੇਹਿਨਾਂ ਦੇਹੋ ਵਿਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸਹੋਦ੍ਧਵ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿਉਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਜਾਗਣ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦੇਹ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਉਧਵ।
ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਗੌਰਵਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍ । ਅਤੀਵ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰੇਮ ਰਹਸ੍ਯਂ ਨਵਸਂਗਮਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਮੌਜ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਉਸ ਦਾ ਭੇਦ ਤੇ ਨਵਾਂ ਮਿਲਾਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਮਨਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨਾਨ੍ਯੋ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਾਦ ਹੀ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਤ੍ਸ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਜੀਵਾਭਵਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਨृਣਾਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਉੱਠਾ ਲੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੇ ਵਜੂਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਂ ਚ ਮਾਨਸਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯੇ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਗੁਣਂ ਮਹਿਮਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚ ਪ੍ਰੇਮਸਾਗਰਮ੍ । ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਮਨੋ ਮੇ ਨ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ, ਵਡਿਆਈ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ — ਇਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਗਤਾਂ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਚ ਕਾਸਾਂ ਵਾ ਦੁਃਖਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਭੇਦਦੁਃਖ ਚ ਕਾ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਵਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸ ਦੀ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੈ? ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਸੀਤਾ ਸਾऽਪ੍ਯਹਂ ਚ ਵਿਧਿਬੋਧਿਤਮ੍ । ਮਤ੍ਪਰਾ ਦੁਃਖਿਨੀ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਮਿਨੀषੁ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਸਾਇਦ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕਾਵਾਯਾਤਿ ਪ੍ਰਤੀਤਿਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਸੀਂ ਵ੍ਯਥਾਮ੍ । ਕਾਸਾਂ ਵਾ ਮਤ੍ਸਮਂ ਦੁਃਖਂ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਸੁਤੋਦ੍ਧਵ
ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪੀੜ ਸੁਣ ਕੇ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ? ਜਵਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਧਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸ ਦੀ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ?
ਰਾਧਿਕਾਸਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਨ ਭੂਤਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਦੁਃਖਿਨੀ ਵਿਰਹਾਤਪ੍ਤਾ ਸੁਖਸੌਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਚਿਤਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੌਜ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪਤਿਂ ਚ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਵਞ੍ਚਿਤਾऽਹਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਚ ਨਿਰ੍ਦਯੇਨ ਚ ਪਾਪਿਨਾ
ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਪਾਪੀ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜੀਵਨਂ ਸਫਲ ਜਨ੍ਮ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਮਨਃ । ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰੇਨ੍ਦੁਰੂਪਵੇषਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਨਮ ਮੁਬਾਰਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਗਏ — ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਮੁਖ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ।
ਯਨ੍ਨਾਮਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲ੍ਯਨ੍ਤ ਆਤ੍ਮਾ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਹੀ ਆਤਮਾ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸੁਰਤੌ ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨष੍ਵਪਿ । ਕਥਾ ਵਾ ਸਂਪਦਾ ਵਤ੍ਸ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਛੂਹਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ — ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਂ ਰੂਪਂ ਗੁਣਮੇਵ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਃ । ਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਯੋ ਵਿਧਿਨਾ ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ, ਰਚਨਹਾਰ ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਿਧੇਸ਼੍ਚ ਵਿਧਾਤਾਰਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ, ਸ਼ਾਂਤ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕਯਾ ਵਾ ਸਂਪਦਾ ਤਾਤ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਿ ਚਤਂ ਪਤਿਮ੍
ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ — ਪਿਆਰੇ, ਕਿਸ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਞ੍ਛਨਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚ ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਚ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਨੈਵਾਸ਼੍ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਗੁਣਸਾਭ੍ਯਂ ਨ ਦਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਾ ਚੰਦ ਹੈ, ਨਾ ਮਨਮਤ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਸ਼ਾ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਸਂਜ੍ਞਕਾਃ । ਕਯਾ ਵਾ ਸਂਪਦਾ ਤਾਤ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਿ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਿਆਰੇ, ਕਿਸ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਰੂਪਮਤੁਲਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਤੇऽਪਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤੇ ਤਮਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਅਦੁੱਤੀ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਣੇਨ ਸ਼ੈਲਃ ਸਲਿਲਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਂ ਦ੍ਰਵੇਦਿਤਿ । ਮृਤਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਮੁਕੁਲਿਤਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਸ਼੍ਚ ਸਮੀਰਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਲਧਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਥਗਿਤੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ । ਕਯਾ ਵਾ ਸਂਪਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਿ ਚਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਭੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਧਨ ਨਾਲ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਯਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਤਿ ਵਾਤੋऽਯਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍ । ਵਰ੍षਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍ਫਲਿਨੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ ਸਮਯੇऽਪਿ ਚ । ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵਿषਯੇ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ, ਗ੍ਰਹ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਾਲਃ ਸਂਹਰ੍ਤੁਃ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ੍ਰष੍ਟੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ੍ਵਾਧੀਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾऽऽਤ੍ਮਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਆਜ਼ਾਦ ਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।