ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਾਂ ਜੀਵਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਕਃ । ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ; ਜੀਵ ਉਸ ਦਾ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਹੈ। ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਭ 'ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਵਸੁਂਧਰਾ ਤ੍ਵਚਿ ਸਦਾ ਬਾਹ੍ਵੋਸ੍ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਕਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਪੇ ਪਰਿਚਾਰਕਰੂਪਿਣਃ
ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਸੇਵਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜੀਵਿਨਃ । ਯਥਾ ਸਂਸਦਿ ਸਂਸਾਰੇ ਨਰਦੇਹ(ਵ) ਮਿਵਾਨੁਗਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਭਜਨ੍ਤਿ ਸਂਤਤਂ ਸਦਾ । ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨੋ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਆਤਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਯੋਗੀ ਪਰਮ ਭਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਕੁਤਃ ਕਰ੍ਮ ਚ ਗੋਪਨਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮੀ ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਖੀ ਹੈ; ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਛੁਪ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਅੰਦਰੋਂ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਿਕੋਵਾਚ ਨਰਾ ਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੁਵਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ । ਦੇਵਾਦਯਸ਼੍ਚ ਚੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਂ ਪਰਮ੍
ਕਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਰਦ, ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧ—all ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਰਾਧਾਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬੋਧਯਿਤੁਂ ਬੁਧਃ । ਅਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਤ੍ਵਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਬੋਧਯ ਚੋਦ੍ਧਵ
ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਤੂੰ ਮੁੱਖ ਹੈਂ—ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਉਧਵ।
ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਨਿਬੋਧ ਮਾਮ੍ । ਉਦ੍ਭਵਂ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਕਿਂਕਰਮ੍
ਕਲਿਆਣੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਦਾ ਵੀ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮਾਤਰ੍ਮਾਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਨਃ । ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪਰਾਧੀਨੋ ਯੋषਾ ਦਾਰੁਮਯੀ ਯਥਾ
ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦੇ; ਮੈਂ ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵृषੋ ਵਸ਼ੀਭੂਤੋ ਵृषਵਾਹਸ੍ਯ ਸਂਤਤਮ੍ । ਤਥਾ ਮਾਤਰ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਲਦ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਾਤਾ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾ । ਸਾ ਚੋਵਾਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਫਿਰ ਪੰਜਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਧਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਦੇਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭਕਤ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਾ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਸੀ; ਸੱਤ ਗੋਪੀਆਂ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਮਥੁਰਾਂ ਗਚ੍ਛਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂਚ (ਨ) ਵਿਸ੍ਮਰ ਸਂਵਦਾ । ਅਤੋऽਪ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭਵਤੋ ਭਵਸਾਗਰੇ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਥੁਰਾ ਜਾ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ—ਸੰਪਰਕ ਰੱਖੀਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ।
ਯੋषਿਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪਤਿਮ੍ । ਭੇਦੋ ਬਭੂਵ ਕਸ੍ਯਾ ਵਾ ਮਦਨ੍ਯਾ ਕਾऽਪਿ ਦੁਃਖਿਨੀ
ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਐਸਾ ਪਤੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹੈ?
ਕਿਂ ਦਦਾਸਿ ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਬੋਧਨੋਚਿਤਮ੍ । ਨਿष੍ਫਲੋ ਦੇਹਿਨਾਂ ਦੇਹੋ ਵਿਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸਹੋਦ੍ਧਵ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿਉਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਜਾਗਣ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦੇਹ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਉਧਵ।
ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਗੌਰਵਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍ । ਅਤੀਵ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰੇਮ ਰਹਸ੍ਯਂ ਨਵਸਂਗਮਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਮੌਜ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਉਸ ਦਾ ਭੇਦ ਤੇ ਨਵਾਂ ਮਿਲਾਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਮਨਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨਾਨ੍ਯੋ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਾਦ ਹੀ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਤ੍ਸ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਜੀਵਾਭਵਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਨृਣਾਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਉੱਠਾ ਲੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੇ ਵਜੂਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਂ ਚ ਮਾਨਸਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯੇ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਗੁਣਂ ਮਹਿਮਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚ ਪ੍ਰੇਮਸਾਗਰਮ੍ । ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਮਨੋ ਮੇ ਨ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ, ਵਡਿਆਈ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ — ਇਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਗਤਾਂ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਚ ਕਾਸਾਂ ਵਾ ਦੁਃਖਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਭੇਦਦੁਃਖ ਚ ਕਾ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਵਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸ ਦੀ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੈ? ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਸੀਤਾ ਸਾऽਪ੍ਯਹਂ ਚ ਵਿਧਿਬੋਧਿਤਮ੍ । ਮਤ੍ਪਰਾ ਦੁਃਖਿਨੀ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਮਿਨੀषੁ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਸਾਇਦ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕਾਵਾਯਾਤਿ ਪ੍ਰਤੀਤਿਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਸੀਂ ਵ੍ਯਥਾਮ੍ । ਕਾਸਾਂ ਵਾ ਮਤ੍ਸਮਂ ਦੁਃਖਂ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਸੁਤੋਦ੍ਧਵ
ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪੀੜ ਸੁਣ ਕੇ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ? ਜਵਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਧਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸ ਦੀ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ?
ਰਾਧਿਕਾਸਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਨ ਭੂਤਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਦੁਃਖਿਨੀ ਵਿਰਹਾਤਪ੍ਤਾ ਸੁਖਸੌਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਚਿਤਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੌਜ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪਤਿਂ ਚ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਵਞ੍ਚਿਤਾऽਹਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਚ ਨਿਰ੍ਦਯੇਨ ਚ ਪਾਪਿਨਾ
ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਪਾਪੀ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜੀਵਨਂ ਸਫਲ ਜਨ੍ਮ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਮਨਃ । ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰੇਨ੍ਦੁਰੂਪਵੇषਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਨਮ ਮੁਬਾਰਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਗਏ — ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਮੁਖ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ।
ਯਨ੍ਨਾਮਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲ੍ਯਨ੍ਤ ਆਤ੍ਮਾ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਹੀ ਆਤਮਾ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸੁਰਤੌ ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨष੍ਵਪਿ । ਕਥਾ ਵਾ ਸਂਪਦਾ ਵਤ੍ਸ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਛੂਹਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ — ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਂ ਰੂਪਂ ਗੁਣਮੇਵ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਃ । ਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਯੋ ਵਿਧਿਨਾ ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ, ਰਚਨਹਾਰ ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ।