ਕਲਾਵਤੀ ਵृष੍ਭਾਨਃ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ ਕਨ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਲਾਵਤੀ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੁ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਧਨ੍ਯਾ ਚ ਸੀਤ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਚ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਮੇਨਕਾ ਯੋਗਿਨੀ ਸਿਦ੍ਧਾ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰੇਣ ਚ
ਧਨਿਆ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਯੋਗਿਨੀ ਹੈ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਨ੍ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍ । ਵਿਨਾ ਵਿਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਿਮਾ ਕੇषਾਂ ਕੁਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ। ਬਿਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਗਤੇ ਦੁਃਖੇ ਪ੍ਰਭਵੇਦ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸੁਖਮ੍ । ਪੁਰਾ ਪਿਤਣਾਂ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਮਭੋਗਵਿਲਾਸਿਕਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਰਲੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾ ਵਰੇਣਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਬਭੂਵ ਵਿष੍ਣੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਵਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।
ਪੁਣ੍ਯੇ ਤੇਨ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਤੀਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਕੁਮਾਰਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਕੁਮਾਰਾ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ਼੍ਚ ਨਿਰੀਹਸ਼੍ਚ ਪਰਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯੋ ਵਰਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸ੍ਯੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿषੁ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਪ੍ਰਾਣੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਵਿषਯੀ ਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਚੇਤਨਾ
ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਾਣ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਜ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰੂਪਾ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਧਿਦੇਵਤਾ । ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਵਰੂਪਃ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪੂਰੁषਃ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਸ ਏਵ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਜੀਵਿਨਾਮਪਿ
ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਾਖੀ ਹੈ।
ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਾਂ ਜੀਵਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਕਃ । ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ; ਜੀਵ ਉਸ ਦਾ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਹੈ। ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਭ 'ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਵਸੁਂਧਰਾ ਤ੍ਵਚਿ ਸਦਾ ਬਾਹ੍ਵੋਸ੍ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਕਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਪੇ ਪਰਿਚਾਰਕਰੂਪਿਣਃ
ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਸੇਵਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜੀਵਿਨਃ । ਯਥਾ ਸਂਸਦਿ ਸਂਸਾਰੇ ਨਰਦੇਹ(ਵ) ਮਿਵਾਨੁਗਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਭਜਨ੍ਤਿ ਸਂਤਤਂ ਸਦਾ । ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨੋ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਆਤਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਯੋਗੀ ਪਰਮ ਭਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਕੁਤਃ ਕਰ੍ਮ ਚ ਗੋਪਨਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮੀ ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਖੀ ਹੈ; ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਛੁਪ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਅੰਦਰੋਂ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਿਕੋਵਾਚ ਨਰਾ ਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੁਵਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ । ਦੇਵਾਦਯਸ਼੍ਚ ਚੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਂ ਪਰਮ੍
ਕਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਰਦ, ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧ—all ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਰਾਧਾਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬੋਧਯਿਤੁਂ ਬੁਧਃ । ਅਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਤ੍ਵਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਬੋਧਯ ਚੋਦ੍ਧਵ
ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਤੂੰ ਮੁੱਖ ਹੈਂ—ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਉਧਵ।
ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਨਿਬੋਧ ਮਾਮ੍ । ਉਦ੍ਭਵਂ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਕਿਂਕਰਮ੍
ਕਲਿਆਣੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਦਾ ਵੀ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮਾਤਰ੍ਮਾਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਨਃ । ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪਰਾਧੀਨੋ ਯੋषਾ ਦਾਰੁਮਯੀ ਯਥਾ
ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦੇ; ਮੈਂ ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵृषੋ ਵਸ਼ੀਭੂਤੋ ਵृषਵਾਹਸ੍ਯ ਸਂਤਤਮ੍ । ਤਥਾ ਮਾਤਰ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਲਦ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਾਤਾ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾ । ਸਾ ਚੋਵਾਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਫਿਰ ਪੰਜਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਧਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਦੇਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭਕਤ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਾ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਸੀ; ਸੱਤ ਗੋਪੀਆਂ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਮਥੁਰਾਂ ਗਚ੍ਛਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂਚ (ਨ) ਵਿਸ੍ਮਰ ਸਂਵਦਾ । ਅਤੋऽਪ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭਵਤੋ ਭਵਸਾਗਰੇ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਥੁਰਾ ਜਾ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ—ਸੰਪਰਕ ਰੱਖੀਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ।
ਯੋषਿਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪਤਿਮ੍ । ਭੇਦੋ ਬਭੂਵ ਕਸ੍ਯਾ ਵਾ ਮਦਨ੍ਯਾ ਕਾऽਪਿ ਦੁਃਖਿਨੀ
ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਐਸਾ ਪਤੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹੈ?
ਕਿਂ ਦਦਾਸਿ ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਬੋਧਨੋਚਿਤਮ੍ । ਨਿष੍ਫਲੋ ਦੇਹਿਨਾਂ ਦੇਹੋ ਵਿਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸਹੋਦ੍ਧਵ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿਉਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਜਾਗਣ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦੇਹ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਉਧਵ।
ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਗੌਰਵਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍ । ਅਤੀਵ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰੇਮ ਰਹਸ੍ਯਂ ਨਵਸਂਗਮਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਮੌਜ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਉਸ ਦਾ ਭੇਦ ਤੇ ਨਵਾਂ ਮਿਲਾਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਮਨਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨਾਨ੍ਯੋ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਾਦ ਹੀ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਤ੍ਸ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਜੀਵਾਭਵਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਨृਣਾਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਉੱਠਾ ਲੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੇ ਵਜੂਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਂ ਚ ਮਾਨਸਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯੇ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।