ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਲੋਮਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਚ । ਸ ਏਵ षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਿਂ ਯਸ਼ਃ ਸ਼ੌਰ੍ਚਂ ਮਹਿਮਾਨਮਨੂਪਮਮ੍ । ਘਸ੍ਮਰੀ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾ ਚ ਕਿਂ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਧਵੀ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਬਹਾਦਰੀ ਜਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵਡਿਆਈ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਘਸਮਰੀ ਗੋਪਕਣ ਜਾਂ ਮਾਧਵੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਮਾਧਵ੍ਯੁਵਾਚ ਮਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੂਢਾ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਗੋਪਿਕਾਃ । ਉਦ੍ਧਵ ਸ਼ੁਣੁ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ, ਮੂਰਖ ਗੋਪਕਣਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਧਵ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਹੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸਗੁਣੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋਭਵੇਤ੍ । ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਗੋਪਵੇषਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਵਿਭੁਃ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਵੀ; ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਯਦਿ ਵੇਦਾਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੇ ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਸੰਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—
ਤਂ ਕਿਂ ਜਾਨਾਮਿ ਮੂਢਾऽਹਂ ਘਸ੍ਮਰੀ ਗੋਪਕਨ੍ਯਕਾ । ਤਥਾऽਪਿ ਮਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਤ੍ਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਤਾਂ ਮੈਂ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਗੋਪਕਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁਣ ਲੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਕਿਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਰੂਪਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋ ਬਲਮ੍ । ਵੀਰ੍ਯਂ ਵੇषਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਾ ਯੋ ਗੁਣੋ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਬਹਾਦਰੀ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਵੈਸ਼, ਸਿੱਧੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੁਣ, ਹਰੀ ਦੇ, ਕੌਣ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਗੁਣਸ੍ਯ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਕਿਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਣਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਣਵਰਨਨਯ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵੇਹਹੀਨਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਰ੍ਤਤੇ ਚ ਕਿਮਾਖ੍ਯੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਾਦਿਕਂ ਚ ਕਿਮ੍
ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਆਦਿਕ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਾਂ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਮਹਾਮੂਢਾ ਨ ਬੁਦ੍ਧਾ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਏषਾ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂ ਮੂਢਾ ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੂਰਖ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ; ਉਹ ਮੂਰਖ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਉਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਜੋਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਉਹ ਅਣਵਰਨਨਯ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਭਂ ਪਦ੍ਮਾ ਸਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਨੀ ਪਰਾ । ਸੇਵਤੇ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਭੀਤਾ ਦਾਸੀਵਤ੍ਸਤਤਂ ਭਿਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਦਾਸੀ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਮੂਲਰੂਪਾ ਸਨਾਤਨੀ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਭੀਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਆਦਿ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਜਡੀਭੂਤਾ ਭੀਤਾ ਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵੇਦਾਃ ਕਿਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਡਰ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੀ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੇਦ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤਾਸਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਧਵੋ ਭਕ੍ਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪਪਾਤ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਧਵ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਛਾ ਗਈ, ਉਹ ਰੋ ਪਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤੁਚ੍ਛਂ ਮੇਨੇ ਸ ਚਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਗੋਪੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾऽਪ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ
ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਮਤਲਬੀ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਦ੍ਵੀਪਾਨਾਂ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਮਨੌਹਰਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਭਾਰਤਵਰ੍षਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਤਥਾ
ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵੰਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸੁਹਣਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਣਿਜਾਂ ਚ ਪੁਸ਼੍ਯਕृਤਂ ਵਾਣਿਜ੍ਯਸ੍ਥਲਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਂ ਫਲਮ੍
ਇਹ ਵਪਾਰੀਆਂ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਂ ਭਾਰਤਵਰ੍षਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਵਰਮ੍ । ਗੋਪੀਪਾਦਾਬ੍ਜਰਜਸਾ ਪੂਤਂ ਪਰਮਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਵਾਕਈ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤੋऽਪਿ ਗੋਪਿਕਾ ਧਨ੍ਯਾ ਸਾਨ੍ਯਾ ਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਭਾਰਤੇ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਧਾਯਾਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੋਪਿਕਾਵਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ । ਰਾਧਿਕਾਪਾਦਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਰੇਣੂਨਾਮੁਪਲਬ੍ਧਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਗੋਲੋਕਵਾਸਿਨੀ ਰਾਧਾ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਪਰਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਸ਼ਾਪੇਨ ਵृषਭਾਨਸੁਤਾऽਧੁਨਾ
ਰਾਧਾ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯੇ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਰਾਧਾਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗੋਪੀਨਾਂਕਰਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਧਾ ਲਈ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਵੀ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਰਾਧਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਲੋਕਵਾਸਿਨਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਰਾਧਾ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਲੋਕ ਵਾਸੀ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੇਦ੍ਵਿषਯੀ ਤਥਾ । ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੰਸਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਭਗਤ ਵੀ ਕੁਝ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਹਮਾਗਤੋ ਗੋਕੁਲਂ ਯਤਃ । ਗੋਪਿਕਾਭਯੋ ਗੁਰੁਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇऽਚਲਾਮ੍
ਮੈਂ ਧਨਵੰਤ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗੋਕੁਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਹਰਿ ਦੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਮਥੁਰਾਂ ਚ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥਕੀਰ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਕਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗੋਪੀਨਾਂ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ
ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਕੇ, ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਾਂ ਤੱਕ ਰਹਾਂਗਾ।
ਨ ਗੋਪੀਭ੍ਯਃ ਪਰੋ ਭਕ੍ਤੋ ਹਰੇਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਾਦृਸ਼ੀਂ ਲੇਭਿਰੇਗੋਪ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਨਾਨ੍ਯੇ ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀਮ੍
ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਲਈ ਗੋਪੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਭਗਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜੀ ਭਗਤੀ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਕਲਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਿਤਣਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਮੇਨਾ ਕਲਾਵਤੀ । ਵਯਂ ਤਿਸ੍ਰੋ ਭਗਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਾਮਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਧੀ, ਮੇਨਾ, ਕਲਾਵਤੀ, ਧਨਵੰਤ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਭੈਣਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਾਂ।
ਧਨ੍ਯਾ ਜਨਕਪਤ੍ਨੀ ਨਃ ਸੀਤਾਮਾਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਰਾਧਾ ਅਹਂ ਚਾਯੋਨਿਸਂਭਵਾ
ਸਾਡੀ ਜਨਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਤੀਵਰਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਧਨਵੰਤ ਹੈ; ਰਾਧਾ ਜੇਮ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਜੇਮ ਨਹੀਂ।