ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਹੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੀਸ਼ਂ ਚ ਮਾਧਵੀ ਪਰਿਨਿਨ੍ਦਤਿ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ; ਪਰ ਮਾਧਵੀ ਉਸ ਸੱਚੇ, ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਅਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਭਾ ਭੂਤਾ ਗੋਪੀਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ । ਤਾਸੁ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀ ਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲੋਵਚ ਦਧਾਰ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਂ ਗੋਵਰ੍ਧਨਂ ਹਰਿਃ) । ਤਤਃ ਕਿਂ ਤਦ੍ਦਸ਼ਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਜਨਕਸ੍ਯ ਚ
ਰਤਨਮਾਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥੀ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਜਨਕ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਯੋ ਭੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ । ਲੀਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੇषਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਹਨ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਹਰਿਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਖ ਪਹਾੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਦਂਸ਼ਕਲਯਾ ਜਾਤਃ ਸੂਕਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਸੁਧਾਂ ਦਸ਼ਨਾਗ੍ਰੇਣ ਚੋਦ੍ਦਧਾਰ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸੂਕਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਾऽਪ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵੀ ਹਨ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਨ ਯਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਵਾ ਸਖਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਜਾਂ ਵਡਿਆਈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪਾਰਿਜਾਤੋਵਾਚ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਸਾਗਰਾ । ਕਾਞ੍ਚਨੀਭੂਮਿਸਹਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਵਧਿ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸੁਨ੍ਦਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਤਾਲਾਨਾਂ ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ
ਸੱਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਅਸਮਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੱਕ, ਪਿਆਰੀਏ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ।
ਏਤੈਃ ਪਰਿਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕृਤਮ੍ । ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਮਕੂਪੇ ਤਦੇਵਂ ਚਾਣੁਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਇਆ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ ਦੇ ਛਿੱਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਣੇ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਲੋਮਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਚ । ਸ ਏਵ षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਿਂ ਯਸ਼ਃ ਸ਼ੌਰ੍ਚਂ ਮਹਿਮਾਨਮਨੂਪਮਮ੍ । ਘਸ੍ਮਰੀ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾ ਚ ਕਿਂ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਧਵੀ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਬਹਾਦਰੀ ਜਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵਡਿਆਈ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਘਸਮਰੀ ਗੋਪਕਣ ਜਾਂ ਮਾਧਵੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਮਾਧਵ੍ਯੁਵਾਚ ਮਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੂਢਾ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਗੋਪਿਕਾਃ । ਉਦ੍ਧਵ ਸ਼ੁਣੁ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ, ਮੂਰਖ ਗੋਪਕਣਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਧਵ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਹੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸਗੁਣੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋਭਵੇਤ੍ । ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਗੋਪਵੇषਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਵਿਭੁਃ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਵੀ; ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਯਦਿ ਵੇਦਾਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੇ ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਸੰਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—
ਤਂ ਕਿਂ ਜਾਨਾਮਿ ਮੂਢਾऽਹਂ ਘਸ੍ਮਰੀ ਗੋਪਕਨ੍ਯਕਾ । ਤਥਾऽਪਿ ਮਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਤ੍ਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਤਾਂ ਮੈਂ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਗੋਪਕਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁਣ ਲੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਕਿਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਰੂਪਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋ ਬਲਮ੍ । ਵੀਰ੍ਯਂ ਵੇषਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਾ ਯੋ ਗੁਣੋ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਬਹਾਦਰੀ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਵੈਸ਼, ਸਿੱਧੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੁਣ, ਹਰੀ ਦੇ, ਕੌਣ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਗੁਣਸ੍ਯ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਕਿਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਣਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਣਵਰਨਨਯ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵੇਹਹੀਨਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਰ੍ਤਤੇ ਚ ਕਿਮਾਖ੍ਯੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਾਦਿਕਂ ਚ ਕਿਮ੍
ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਆਦਿਕ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਾਂ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਮਹਾਮੂਢਾ ਨ ਬੁਦ੍ਧਾ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਏषਾ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂ ਮੂਢਾ ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੂਰਖ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ; ਉਹ ਮੂਰਖ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਉਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਜੋਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਉਹ ਅਣਵਰਨਨਯ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਭਂ ਪਦ੍ਮਾ ਸਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਨੀ ਪਰਾ । ਸੇਵਤੇ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਭੀਤਾ ਦਾਸੀਵਤ੍ਸਤਤਂ ਭਿਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਦਾਸੀ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਮੂਲਰੂਪਾ ਸਨਾਤਨੀ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਭੀਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਆਦਿ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਜਡੀਭੂਤਾ ਭੀਤਾ ਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵੇਦਾਃ ਕਿਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਡਰ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੀ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੇਦ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤਾਸਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਧਵੋ ਭਕ੍ਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪਪਾਤ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਧਵ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਛਾ ਗਈ, ਉਹ ਰੋ ਪਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤੁਚ੍ਛਂ ਮੇਨੇ ਸ ਚਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਗੋਪੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾऽਪ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ
ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਮਤਲਬੀ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਦ੍ਵੀਪਾਨਾਂ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਮਨੌਹਰਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਭਾਰਤਵਰ੍षਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਤਥਾ
ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵੰਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸੁਹਣਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਣਿਜਾਂ ਚ ਪੁਸ਼੍ਯਕृਤਂ ਵਾਣਿਜ੍ਯਸ੍ਥਲਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਂ ਫਲਮ੍
ਇਹ ਵਪਾਰੀਆਂ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਂ ਭਾਰਤਵਰ੍षਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਵਰਮ੍ । ਗੋਪੀਪਾਦਾਬ੍ਜਰਜਸਾ ਪੂਤਂ ਪਰਮਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਵਾਕਈ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤੋऽਪਿ ਗੋਪਿਕਾ ਧਨ੍ਯਾ ਸਾਨ੍ਯਾ ਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਭਾਰਤੇ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਧਾਯਾਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੋਪਿਕਾਵਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।