ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ਤਦੇਵ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਧਤ੍ਤੇ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਜੋ ਸੱਚ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਤਾਰ ਲਈ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਚਰਜ ਹੈ।
ਸੁਖਮਾਹ੍ਲਾਦਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਕਿਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਰੂਪਂ ਜਨਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਮਨਮੋਹਣ, ਰਮਣੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਣਵਰਨਣਯ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲਾਵਣ੍ਯਂ ਲੀਲਾਧਾਮ ਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਮਧੁਰਂ ਮਧੁ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਜਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਲੀਲਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਖੂਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ।
ਦਧ੍ਰੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰਃ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਰੋਤਿ ਵੈਰਾਗੀ ਤੀਰ੍ਥਕੀਰ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰਾਗੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਾਯਤਿ । ਆਹਾਰਂ ਭੂषਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਗਮ੍ਬਰਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਣਾ, ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਸਾ-ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਤਪਸਾ ਜਨ੍ਮ ਨਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਸੇਵਯਾ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤੀ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ੀਲੋਵਾਚ ਨਿਰ੍ਮਞ੍ਛਨਾਰ੍ਹਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸ਼ਿਵਨੀਕੁਮਾਰੋ ਵਾ ਰੁਪੇषੁ ਕੇਨ ਗਣ੍ਯਤੇ
ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਸਾਫ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਚੰਦ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਸਂਖ੍ਯੇषੁ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ, ਸਿੱਧ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯਾऽऽਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਵੈ । ਵੇਦਾਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯਮੀਸ਼ਂ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।
ਜਡੀਭੂਤਾ ਚ ਭੀਤਾ ਚ ਸ੍ਤਵਨੇਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਣ੍ਯੇਤੁ । ਸਹਸ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸ੍ਤਵਨੇ ਕਮ੍ਪਿਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਮੂੜ੍ਹ ਅਤੇ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ (ਸ਼ੇਸ਼) ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕੰਬਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਹੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੀਸ਼ਂ ਚ ਮਾਧਵੀ ਪਰਿਨਿਨ੍ਦਤਿ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ; ਪਰ ਮਾਧਵੀ ਉਸ ਸੱਚੇ, ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਅਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਭਾ ਭੂਤਾ ਗੋਪੀਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ । ਤਾਸੁ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀ ਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲੋਵਚ ਦਧਾਰ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਂ ਗੋਵਰ੍ਧਨਂ ਹਰਿਃ) । ਤਤਃ ਕਿਂ ਤਦ੍ਦਸ਼ਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਜਨਕਸ੍ਯ ਚ
ਰਤਨਮਾਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥੀ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਜਨਕ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਯੋ ਭੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ । ਲੀਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੇषਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਹਨ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਹਰਿਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਖ ਪਹਾੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਦਂਸ਼ਕਲਯਾ ਜਾਤਃ ਸੂਕਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਸੁਧਾਂ ਦਸ਼ਨਾਗ੍ਰੇਣ ਚੋਦ੍ਦਧਾਰ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸੂਕਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਾऽਪ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵੀ ਹਨ।
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਪੌਰੁषਮ੍ । ਨ ਯਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਵਾ ਸਖਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਜਾਂ ਵਡਿਆਈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪਾਰਿਜਾਤੋਵਾਚ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਸਾਗਰਾ । ਕਾਞ੍ਚਨੀਭੂਮਿਸਹਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਵਧਿ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸੁਨ੍ਦਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਤਾਲਾਨਾਂ ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ
ਸੱਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਅਸਮਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੱਕ, ਪਿਆਰੀਏ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ।
ਏਤੈਃ ਪਰਿਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕृਤਮ੍ । ਮਹਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਮਕੂਪੇ ਤਦੇਵਂ ਚਾਣੁਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਇਆ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ ਦੇ ਛਿੱਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਣੇ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਲੋਮਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਚ । ਸ ਏਵ षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਿਂ ਯਸ਼ਃ ਸ਼ੌਰ੍ਚਂ ਮਹਿਮਾਨਮਨੂਪਮਮ੍ । ਘਸ੍ਮਰੀ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾ ਚ ਕਿਂ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਧਵੀ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਬਹਾਦਰੀ ਜਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵਡਿਆਈ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਘਸਮਰੀ ਗੋਪਕਣ ਜਾਂ ਮਾਧਵੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਮਾਧਵ੍ਯੁਵਾਚ ਮਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੂਢਾ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਗੋਪਿਕਾਃ । ਉਦ੍ਧਵ ਸ਼ੁਣੁ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ, ਮੂਰਖ ਗੋਪਕਣਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਧਵ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਹੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸਗੁਣੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋਭਵੇਤ੍ । ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਗੋਪਵੇषਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਵਿਭੁਃ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਵੀ; ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਯਦਿ ਵੇਦਾਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੇ ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਸੰਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—
ਤਂ ਕਿਂ ਜਾਨਾਮਿ ਮੂਢਾऽਹਂ ਘਸ੍ਮਰੀ ਗੋਪਕਨ੍ਯਕਾ । ਤਥਾऽਪਿ ਮਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਤ੍ਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਤਾਂ ਮੈਂ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਗੋਪਕਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁਣ ਲੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਕਿਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਰੂਪਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋ ਬਲਮ੍ । ਵੀਰ੍ਯਂ ਵੇषਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਾ ਯੋ ਗੁਣੋ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਬਹਾਦਰੀ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਵੈਸ਼, ਸਿੱਧੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੁਣ, ਹਰੀ ਦੇ, ਕੌਣ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਗੁਣਸ੍ਯ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਕਿਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਣਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਣਵਰਨਨਯ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵੇਹਹੀਨਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਰ੍ਤਤੇ ਚ ਕਿਮਾਖ੍ਯੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਾਦਿਕਂ ਚ ਕਿਮ੍
ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਆਦਿਕ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਾਂ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਮਹਾਮੂਢਾ ਨ ਬੁਦ੍ਧਾ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਏषਾ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂ ਮੂਢਾ ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੂਰਖ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ; ਉਹ ਮੂਰਖ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਉਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈ?