ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਧਨਾਪਹਾਰੀ ਚ ਪ੍ਰਾਣਹਰ੍ਤਾ ਤਤਃ ਪਰਃ । ਕਟੁਵਕ੍ਤਾ ਦੁਃਖਦਾਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਧਨ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਕਰੜਾ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ।
ਸ੍ਵਕੁਲਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬਹਿष੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿष੍ਠੁਰੋ ਦਾਰੁਣੋ ਗਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਸਿਮੂਢੇ ਹਿ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਃ
ਤੂੰ ਕੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੂਰਖ? ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਭਵਤਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਯਮੁਨਾਜਲਸਂਨਿਧੌ । ਅਰਸਸ੍ਯ ਰਤਿਰ੍ਦੂਰਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਨ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜ੍ਵਾਰਾ ਜਲੇ ਰੇਖਾ ਖਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰੇਵ ਚ । ਨ ਨੀਤਿਰ੍ਤੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਖਲੇषੁ ਚ
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ, ਦੋਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਨ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਂ ਯਮੁਨਾਕੂਲੇ ਮੁਖਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰੇਰਹੋ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾऽਸ੍ਯ ਗੋਪਨਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ—ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ—ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ,
ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚ ਚੇਤਨਮ੍ । ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਭਯਂ ਸਖੀਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਸਂਤਤਂ ਧ੍ਯਾਯਸੇ ਕृष੍ਣਂ ਨਾऽऽਹਾਰਂ ਜੀਵਨਂ ਤਥਾ। ਕ੍ਵ ਕृष੍ਣੋ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਕਦਲੀਵਨੇ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਭੁੱਲ ਗਈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕੇਲੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਤ੍ਯਜਸਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਾऽऽਵਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸੋऽਧੁਨਾ । ਕਾਲੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਉਹ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖੇਗੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਸ਼ੁਭਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਚ ਵਿਭਵਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ । ਦੁਃਖਂ ਸ਼ੋਕੋ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਵਿਪਤ੍ਸਂਪਚ੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮੁਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਹੁਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਭਾਰਤੇ ਪੁਣ੍ਯਭੂਮੌ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਪ੍ਸਿਤੇ ਵਰੇ । ਲਭੇਤ੍ਪਤਿਂ ਹਰਿਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਭਾਰਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਚਾਹਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤਥਾऽਪਿ ਪ੍ਰਦਹੇਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਕਾਮਬਾਣੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਥਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਧੁਰ੍ਵਾ ਮਧੁਮਾਧਵੌ
ਫਿਰ ਵੀ, ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਸੜਦਾ ਹੈ; ਚੰਦ ਕਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਮਾਧਵ ਕਿਵੇਂ ਮਿੱਠੇ ਹਨ?
ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੋऽਭੂਤ੍ਪੁਨਰੇਵ ਸ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਤੁ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਦ੍ਵਮਨਂ ਤਥਾ
ਮਨਮਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਆ ਗਿਆ; ਰਾਹੂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉਗਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌਯਮਮ੍ । ਸੁਧਾਸਿਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਚੇਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋ ਵਿषਸਿਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮਧੁ ਨੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਚੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ।
ਸੁਵੇषਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਂ ਤਦ੍ ਘृਤਾਹੁਤਿਃ । ਸਂਤਤਂ ਪ੍ਰਦਹੇਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਸਮੀਰਣਃ
ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਰਾਵਾ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਚੰਦਨ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵਰਗਾ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਾ ਮਮ ਸਖੀ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਜੀਵਤਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਂਕੁਰੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖੇਨ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਮੇਰੀ ਸਖੀ ਨੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਵੇਖ ਕਿ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ; ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕਰ।
ਤਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਚ । ਤਦ੍ਵਾਰ੍ਤਯਾ ਚ ਸ਼ੁਭਯਾ ਸਹਸਾ ਚੇਤਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਅਚਾਨਕ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲੋਵਾਚ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਮਾਧਵਿ ਜਾਨਾਸਿ ਕृष੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯਂ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਧਵੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੀ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਵੇਦ ਵੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਸਂਤਸਂ ਸਨ੍ਤਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਸੁਰੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸੋऽਨਨ੍ਤੋऽਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਨੇਕ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਦਮਾ (ਲਕਸ਼ਮੀ), ਸਰਸਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ) ਵੀ।
ਯਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕੁਤੋ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਗੁਣਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਮਨੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ਤਦੇਵ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਧਤ੍ਤੇ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਜੋ ਸੱਚ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਤਾਰ ਲਈ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਚਰਜ ਹੈ।
ਸੁਖਮਾਹ੍ਲਾਦਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਕਿਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਰੂਪਂ ਜਨਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਮਨਮੋਹਣ, ਰਮਣੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਣਵਰਨਣਯ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲਾਵਣ੍ਯਂ ਲੀਲਾਧਾਮ ਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਮਧੁਰਂ ਮਧੁ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਜਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਲੀਲਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਖੂਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ।
ਦਧ੍ਰੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰਃ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਰੋਤਿ ਵੈਰਾਗੀ ਤੀਰ੍ਥਕੀਰ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰਾਗੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਾਯਤਿ । ਆਹਾਰਂ ਭੂषਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਗਮ੍ਬਰਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਣਾ, ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਸਾ-ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਤਪਸਾ ਜਨ੍ਮ ਨਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਸੇਵਯਾ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤੀ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ੀਲੋਵਾਚ ਨਿਰ੍ਮਞ੍ਛਨਾਰ੍ਹਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸ਼ਿਵਨੀਕੁਮਾਰੋ ਵਾ ਰੁਪੇषੁ ਕੇਨ ਗਣ੍ਯਤੇ
ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਸਾਫ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਚੰਦ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਸਂਖ੍ਯੇषੁ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ, ਸਿੱਧ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯਾऽऽਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਵੈ । ਵੇਦਾਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯਮੀਸ਼ਂ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।
ਜਡੀਭੂਤਾ ਚ ਭੀਤਾ ਚ ਸ੍ਤਵਨੇਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਣ੍ਯੇਤੁ । ਸਹਸ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸ੍ਤਵਨੇ ਕਮ੍ਪਿਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਮੂੜ੍ਹ ਅਤੇ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ (ਸ਼ੇਸ਼) ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕੰਬਦਾ ਹੈ।