ਰਾਧਿਕਾਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੁਦ੍ਵਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਾਧਵੀ ਗੋਪੀ ਰਾਧਾਯਾਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਮਾਧਵ੍ਯੁਵਾਚ ਕਿਂ ਵਾ ਚੋਰਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵਾ ਵੇषਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਵਿਭਵਂ ਕਿਂ ਵਾ ਗੌਰਵਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ? ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੌਲਤ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਡਿਆਈ?
ਕਿਂ ਵਾ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯ ਵਾ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਕਿਂ ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਵਾ ਕਿਂ ਵਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਗੁਣੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ੌਰਤਾ? ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਇਤੋ ਵਾ ਕੁਤ ਆਯਾਤਃ ਪੁਨਰੇਵ ਕੁਤੋ ਗਤਃ । ਬਾਲਕੋ ਗੋਪਵੇषਸ਼੍ਚ ਨਹਿ ਰਾਜਾਤ੍ਮਜਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਉਹ ਤਾਂ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਪੂਰਾ ਮਰਦ।
ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਗੋਪਾਲਂ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਃ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੋਪਾਲ ਨੂੰ, ਨੰਦ ਦਾ ਲਾਡਲਾ? ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਧੇऽਤਿਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾਂ ਤਵੈਵ ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ । ਜਗਤੋ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਚ ਕਰੋषਿ ਸੁਯਸ਼ਃਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਧੇ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਲੱਜ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਖਤਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਨਾਰੀਣਾਂ ਗੋਪਨਂ ਕਾਰ੍ਯ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਸ਼ਃਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯਤ੍ਨੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਾऽਰ੍ਹਂ ਸਖਿ ਸਂਚਰਣਂ ਕृਰੁ
ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਖਤਮ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਸਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ।
ਅਨ੍ਤਰੇ ਪਤਿਭਾਵਂ ਚ ਸਂਗੋਪ੍ਯ ਭਾਵਨਂ ਕੁਰੁ । ਨ ਵੈ ਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖ; ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖ। ਸਚਮੁਚ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਹੈ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ੇਨੈਵ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਾਰ੍ਯਧ੍ਵਂਸੇਨ ਮੂਰ੍ਖਤਾ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਕੰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਮੂਰਖਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭੋ ਰਾਧੇ ਕਃ ਕਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯ ਏਵ ਚ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਸਮਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਰਾਧਾ, ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ? ਸਮਾਂ ਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਧਨਾਪਹਾਰੀ ਚ ਪ੍ਰਾਣਹਰ੍ਤਾ ਤਤਃ ਪਰਃ । ਕਟੁਵਕ੍ਤਾ ਦੁਃਖਦਾਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਧਨ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਕਰੜਾ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ।
ਸ੍ਵਕੁਲਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬਹਿष੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿष੍ਠੁਰੋ ਦਾਰੁਣੋ ਗਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਸਿਮੂਢੇ ਹਿ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਃ
ਤੂੰ ਕੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੂਰਖ? ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਭਵਤਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਯਮੁਨਾਜਲਸਂਨਿਧੌ । ਅਰਸਸ੍ਯ ਰਤਿਰ੍ਦੂਰਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਨ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜ੍ਵਾਰਾ ਜਲੇ ਰੇਖਾ ਖਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰੇਵ ਚ । ਨ ਨੀਤਿਰ੍ਤੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਖਲੇषੁ ਚ
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ, ਦੋਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਨ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਂ ਯਮੁਨਾਕੂਲੇ ਮੁਖਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰੇਰਹੋ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾऽਸ੍ਯ ਗੋਪਨਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ—ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ—ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ,
ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚ ਚੇਤਨਮ੍ । ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਭਯਂ ਸਖੀਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਸਂਤਤਂ ਧ੍ਯਾਯਸੇ ਕृष੍ਣਂ ਨਾऽऽਹਾਰਂ ਜੀਵਨਂ ਤਥਾ। ਕ੍ਵ ਕृष੍ਣੋ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਕਦਲੀਵਨੇ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਭੁੱਲ ਗਈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕੇਲੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਤ੍ਯਜਸਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਾऽऽਵਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸੋऽਧੁਨਾ । ਕਾਲੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਉਹ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖੇਗੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਸ਼ੁਭਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਚ ਵਿਭਵਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ । ਦੁਃਖਂ ਸ਼ੋਕੋ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਵਿਪਤ੍ਸਂਪਚ੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮੁਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਹੁਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਭਾਰਤੇ ਪੁਣ੍ਯਭੂਮੌ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਪ੍ਸਿਤੇ ਵਰੇ । ਲਭੇਤ੍ਪਤਿਂ ਹਰਿਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਭਾਰਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਚਾਹਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤਥਾऽਪਿ ਪ੍ਰਦਹੇਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਕਾਮਬਾਣੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਥਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਧੁਰ੍ਵਾ ਮਧੁਮਾਧਵੌ
ਫਿਰ ਵੀ, ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਸੜਦਾ ਹੈ; ਚੰਦ ਕਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਮਾਧਵ ਕਿਵੇਂ ਮਿੱਠੇ ਹਨ?
ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੋऽਭੂਤ੍ਪੁਨਰੇਵ ਸ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਤੁ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਦ੍ਵਮਨਂ ਤਥਾ
ਮਨਮਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਆ ਗਿਆ; ਰਾਹੂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉਗਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌਯਮਮ੍ । ਸੁਧਾਸਿਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਚੇਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋ ਵਿषਸਿਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮਧੁ ਨੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਚੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ।
ਸੁਵੇषਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਂ ਤਦ੍ ਘृਤਾਹੁਤਿਃ । ਸਂਤਤਂ ਪ੍ਰਦਹੇਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਸਮੀਰਣਃ
ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਰਾਵਾ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਚੰਦਨ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵਰਗਾ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰਾ ਮਮ ਸਖੀ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਜੀਵਤਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਂਕੁਰੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖੇਨ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਮੇਰੀ ਸਖੀ ਨੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਵੇਖ ਕਿ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ; ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕਰ।
ਤਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਚ । ਤਦ੍ਵਾਰ੍ਤਯਾ ਚ ਸ਼ੁਭਯਾ ਸਹਸਾ ਚੇਤਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਅਚਾਨਕ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲੋਵਾਚ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਮਾਧਵਿ ਜਾਨਾਸਿ ਕृष੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯਂ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਧਵੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੀ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਵੇਦ ਵੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਸਂਤਸਂ ਸਨ੍ਤਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਸੁਰੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸੋऽਨਨ੍ਤੋऽਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਨੇਕ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਦਮਾ (ਲਕਸ਼ਮੀ), ਸਰਸਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ) ਵੀ।
ਯਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕੁਤੋ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਗੁਣਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਮਨੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?