ਸ਼੍ਰੀਖਣ੍ਡਕਾਨਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਰੋਵਰਮ੍ । ਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਕਂ ਸੁਰਵਨਂ ਨਨ੍ਦਨਂ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਚਿੱਟਾ ਚੰਦ ਸਰੋਵਰ, ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਨੰਦਨ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਭਦ੍ਰਕ—
ਭਦ੍ਰਕਂ ਹਰਿਣਾਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਵ ਸਾ ਰਮ੍ਯਾ ਵਿਕਸਿਤਾ ਮਾਧਵੇ ਮਾਧਵੀਲਤਾ
ਭਦ੍ਰਕ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ—ਮੈਂ ਉਥੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਮਧੁਰ, ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮਾਧਵੀ ਲਤਾ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ?
ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਾਧਵੀ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕ੍ਵ ਮਧੁਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮਾਧਵਃ । ਇਸ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਰਾਧਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਮਾਧਵੀ ਰਾਤ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਮਧੁ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਮਾਧਵ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ—
ਅਥ ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਧਵੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਯਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਮੁਨੇ । ਚੇਤਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮृਤਾਮਿਵ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਦ੍ਧਵ, ਹੈ ਮুনি, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਸਂਖ੍ਯਕਮ੍ । ਤੁਚ੍ਛਂ ਮੇਨੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਗਿਣਿਆ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤੱਥਾ ਸਮਝਿਆ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਦੇਖਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਤ੍ਵਮੇਦ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਓ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ! ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੁਕ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾ ਮਹੀ । ਸੁਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਦਨਂ ਪੁਣ੍ਯਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਿਕਾਃ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸਂਗੀਤੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲਸ੍ਤਵੈਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸੰਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਤਪਾਪਹਰਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਪੂਜਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਦਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਿਰਮਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਧਾ ਤ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਮਾਨ੍ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਾ । ਰਾਧਾਮਾਧਵਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਨ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ; ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਰਾਧਿਕਾਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੁਦ੍ਵਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਾਧਵੀ ਗੋਪੀ ਰਾਧਾਯਾਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਮਾਧਵ੍ਯੁਵਾਚ ਕਿਂ ਵਾ ਚੋਰਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵਾ ਵੇषਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਵਿਭਵਂ ਕਿਂ ਵਾ ਗੌਰਵਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ? ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੌਲਤ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਡਿਆਈ?
ਕਿਂ ਵਾ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯ ਵਾ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਕਿਂ ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਵਾ ਕਿਂ ਵਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਗੁਣੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ੌਰਤਾ? ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਇਤੋ ਵਾ ਕੁਤ ਆਯਾਤਃ ਪੁਨਰੇਵ ਕੁਤੋ ਗਤਃ । ਬਾਲਕੋ ਗੋਪਵੇषਸ਼੍ਚ ਨਹਿ ਰਾਜਾਤ੍ਮਜਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਉਹ ਤਾਂ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਪੂਰਾ ਮਰਦ।
ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਗੋਪਾਲਂ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਃ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੋਪਾਲ ਨੂੰ, ਨੰਦ ਦਾ ਲਾਡਲਾ? ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਧੇऽਤਿਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾਂ ਤਵੈਵ ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ । ਜਗਤੋ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਚ ਕਰੋषਿ ਸੁਯਸ਼ਃਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਧੇ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਲੱਜ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਖਤਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਨਾਰੀਣਾਂ ਗੋਪਨਂ ਕਾਰ੍ਯ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਸ਼ਃਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯਤ੍ਨੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਾऽਰ੍ਹਂ ਸਖਿ ਸਂਚਰਣਂ ਕृਰੁ
ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਖਤਮ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਸਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ।
ਅਨ੍ਤਰੇ ਪਤਿਭਾਵਂ ਚ ਸਂਗੋਪ੍ਯ ਭਾਵਨਂ ਕੁਰੁ । ਨ ਵੈ ਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖ; ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖ। ਸਚਮੁਚ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਹੈ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ੇਨੈਵ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਾਰ੍ਯਧ੍ਵਂਸੇਨ ਮੂਰ੍ਖਤਾ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਕੰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਮੂਰਖਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭੋ ਰਾਧੇ ਕਃ ਕਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯ ਏਵ ਚ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਸਮਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਰਾਧਾ, ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ? ਸਮਾਂ ਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਧਨਾਪਹਾਰੀ ਚ ਪ੍ਰਾਣਹਰ੍ਤਾ ਤਤਃ ਪਰਃ । ਕਟੁਵਕ੍ਤਾ ਦੁਃਖਦਾਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਧਨ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਕਰੜਾ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ।
ਸ੍ਵਕੁਲਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬਹਿष੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿष੍ਠੁਰੋ ਦਾਰੁਣੋ ਗਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਸਿਮੂਢੇ ਹਿ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਃ
ਤੂੰ ਕੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੂਰਖ? ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਭਵਤਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਯਮੁਨਾਜਲਸਂਨਿਧੌ । ਅਰਸਸ੍ਯ ਰਤਿਰ੍ਦੂਰਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਨ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜ੍ਵਾਰਾ ਜਲੇ ਰੇਖਾ ਖਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰੇਵ ਚ । ਨ ਨੀਤਿਰ੍ਤੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਖਲੇषੁ ਚ
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ, ਦੋਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਨ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਂ ਯਮੁਨਾਕੂਲੇ ਮੁਖਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰੇਰਹੋ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾऽਸ੍ਯ ਗੋਪਨਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ—ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ—ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ,
ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚ ਚੇਤਨਮ੍ । ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਭਯਂ ਸਖੀਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਸਂਤਤਂ ਧ੍ਯਾਯਸੇ ਕृष੍ਣਂ ਨਾऽऽਹਾਰਂ ਜੀਵਨਂ ਤਥਾ। ਕ੍ਵ ਕृष੍ਣੋ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਕਦਲੀਵਨੇ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਭੁੱਲ ਗਈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕੇਲੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਤ੍ਯਜਸਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਾऽऽਵਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸੋऽਧੁਨਾ । ਕਾਲੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਉਹ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖੇਗੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਸ਼ੁਭਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਚ ਵਿਭਵਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ । ਦੁਃਖਂ ਸ਼ੋਕੋ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਵਿਪਤ੍ਸਂਪਚ੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮੁਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਹੁਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।