ਕृष੍ਣਾਕृਤਿਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰृਣੋਮਿ ਮੁਰਲੀਧ੍ਵਨਿਮ੍ । ਕੁਲਂ ਲਜ੍ਜਾਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ; ਪਰਿਵਾਰ, ਲਾਜ ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੋਪਪਤੇਰ੍ਮਂਮ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਵੇਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ । ਸ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੋ ਮਯਾ ਕੀਪਾਦ੍ਧ੍ਦਿ ਸ਼ਤ੍ਯਮਿਦਂ ਮਮ
ਵੇਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਸੇਵਾਭਿਰ੍ਗੁਣਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੋ ਨੀਤੋ ਧ੍ਯਾਤੋ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪੂਜਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਵੀ ਪਲ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਮਙ੍ਗਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰ੍षਮਾਯੁਰ੍ਵ੍ਯਂਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਂ ਚ ਹृਦਿ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਸਦੋਦ੍ਧਵ
ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾਗ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਉਧਵ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਾਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨਂ ਭਵਿਤਾ ਤਾਦੁਸ਼ੀष੍ਟਾ ਪੁਨਰ੍ਮਮ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਮਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨ ਚ ਸਂਗਮਃ
ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁਣ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ; ਉਹ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਭਾਗ, ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਵ । ਚਨ੍ਦਨਂ ਵਾ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਉਧਵ; ਨਾਂ ਹੀ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਵਾਂਗੀ।
ਮਾਲਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਕੇਤਕੀਨਾਂ ਚਮ੍ਪਕਾਨਾਂ ਚ ਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਵੇਖਾਂਗੀ; ਨਾਂ ਹੀ ਮਾਲਤੀ, ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ।
ਪੁਨਰੇਵ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਹਰਿਸਙ੍ਗੇ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਮ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਨਾਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ।
ਪੁਨਰੇਵ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਲਯਂ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਮਾਧਵੀਨਾਂ ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਮਧੁਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਲਯਾ, ਰਤਨ ਮੰਦਰ, ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ, ਜਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਮਧੁਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸ਼੍ਰੀਖਣ੍ਡਕਾਨਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਰੋਵਰਮ੍ । ਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਕਂ ਸੁਰਵਨਂ ਨਨ੍ਦਨਂ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਚਿੱਟਾ ਚੰਦ ਸਰੋਵਰ, ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਨੰਦਨ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਭਦ੍ਰਕ—
ਭਦ੍ਰਕਂ ਹਰਿਣਾਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਵ ਸਾ ਰਮ੍ਯਾ ਵਿਕਸਿਤਾ ਮਾਧਵੇ ਮਾਧਵੀਲਤਾ
ਭਦ੍ਰਕ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ—ਮੈਂ ਉਥੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਮਧੁਰ, ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮਾਧਵੀ ਲਤਾ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ?
ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਾਧਵੀ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕ੍ਵ ਮਧੁਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮਾਧਵਃ । ਇਸ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਰਾਧਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਮਾਧਵੀ ਰਾਤ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਮਧੁ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਮਾਧਵ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ—
ਅਥ ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਧਵੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਯਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਮੁਨੇ । ਚੇਤਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮृਤਾਮਿਵ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਦ੍ਧਵ, ਹੈ ਮুনি, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਸਂਖ੍ਯਕਮ੍ । ਤੁਚ੍ਛਂ ਮੇਨੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਗਿਣਿਆ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤੱਥਾ ਸਮਝਿਆ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਦੇਖਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਤ੍ਵਮੇਦ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਓ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ! ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੁਕ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾ ਮਹੀ । ਸੁਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਦਨਂ ਪੁਣ੍ਯਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਿਕਾਃ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸਂਗੀਤੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲਸ੍ਤਵੈਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸੰਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਤਪਾਪਹਰਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਪੂਜਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਦਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਿਰਮਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਧਾ ਤ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਮਾਨ੍ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਾ । ਰਾਧਾਮਾਧਵਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਨ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ; ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਰਾਧਿਕਾਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੁਦ੍ਵਵਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਾਧਵੀ ਗੋਪੀ ਰਾਧਾਯਾਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਮਾਧਵ੍ਯੁਵਾਚ ਕਿਂ ਵਾ ਚੋਰਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵਾ ਵੇषਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਵਿਭਵਂ ਕਿਂ ਵਾ ਗੌਰਵਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ? ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੌਲਤ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਡਿਆਈ?
ਕਿਂ ਵਾ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯ ਵਾ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਕਿਂ ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਵਾ ਕਿਂ ਵਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਗੁਣੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ੌਰਤਾ? ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਇਤੋ ਵਾ ਕੁਤ ਆਯਾਤਃ ਪੁਨਰੇਵ ਕੁਤੋ ਗਤਃ । ਬਾਲਕੋ ਗੋਪਵੇषਸ਼੍ਚ ਨਹਿ ਰਾਜਾਤ੍ਮਜਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਉਹ ਤਾਂ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਪੂਰਾ ਮਰਦ।
ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਗੋਪਾਲਂ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਃ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੋਪਾਲ ਨੂੰ, ਨੰਦ ਦਾ ਲਾਡਲਾ? ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਧੇऽਤਿਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾਂ ਤਵੈਵ ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ । ਜਗਤੋ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਚ ਕਰੋषਿ ਸੁਯਸ਼ਃਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਧੇ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਲੱਜ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਖਤਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਨਾਰੀਣਾਂ ਗੋਪਨਂ ਕਾਰ੍ਯ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਸ਼ਃਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯਤ੍ਨੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਾऽਰ੍ਹਂ ਸਖਿ ਸਂਚਰਣਂ ਕृਰੁ
ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਖਤਮ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਸਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ।
ਅਨ੍ਤਰੇ ਪਤਿਭਾਵਂ ਚ ਸਂਗੋਪ੍ਯ ਭਾਵਨਂ ਕੁਰੁ । ਨ ਵੈ ਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖ; ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖ। ਸਚਮੁਚ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਹੈ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ੇਨੈਵ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਾਰ੍ਯਧ੍ਵਂਸੇਨ ਮੂਰ੍ਖਤਾ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਕੰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਮੂਰਖਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭੋ ਰਾਧੇ ਕਃ ਕਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯ ਏਵ ਚ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਸਮਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਰਾਧਾ, ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ? ਸਮਾਂ ਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।