ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਹਰਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਂਤਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਂ ਹਰੇਃ
ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰੀ ਆਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਸੋਹਣੀਏ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚੰਦ-ਮੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗੀ।
ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਗਤਸ੍ਤੇ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਃ । ਨਾਨਾਭੋਗਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਜ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਤੇਰਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਜਵਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗਤ੍ਵਾ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਹਰਿਮ੍ । ਵਿਧਾਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਆਪ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਉਹ ਹਰੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਲਏਗਾ।
ਵਿਦਾਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਮਾਤਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹਰਿਸਂਨਿਧਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੇਰਾ ਹਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਦਾ ਵਤ੍ਸ ਮਥੁਰਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰृਣੁ ਦੁਃਖਕਥਾਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਤ੍ਸ ਸ੍ਥਿਰੋਭਵ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਥੁਰਾ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ, ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਠਹਿਰ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਮਾਂ ਵਿਸ੍ਮृਤੋ ਨ ਭਵਸਿ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਾਮ੍ । ਕਥਯਿष੍ਯ ਸਿ ਮਤ੍ਕਾਨ੍ਤਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਂਗਾ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਤੜਫ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਨਸੋ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਕੋ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰਕਰੋਤਿ ਨਿਰੂਪਣਮ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹੜੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕੁਝ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਿਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ । ਕਥ ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਵੇਦ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸੀਂ।
ਗੇਹੇ ਵਨੇ ਨ ਭੇਦੋ ਮੇ ਪਸ਼੍ਵਾਦਿषੁ ਤਥਾ ਨृषੁ । ਕਿਂ ਵਾ ਜਲਂ ਕਿਮੁ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਘਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ; ਪਾਣੀ ਕੀ, ਸੁਪਨਾ ਕੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕੀ, ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਕੀ?
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਚੌਦਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚੇਤਨਂ ਮੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਨੂੰ; ਹਰੀ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਹੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਕृਤਿਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰृਣੋਮਿ ਮੁਰਲੀਧ੍ਵਨਿਮ੍ । ਕੁਲਂ ਲਜ੍ਜਾਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ; ਪਰਿਵਾਰ, ਲਾਜ ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੋਪਪਤੇਰ੍ਮਂਮ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਵੇਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ । ਸ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੋ ਮਯਾ ਕੀਪਾਦ੍ਧ੍ਦਿ ਸ਼ਤ੍ਯਮਿਦਂ ਮਮ
ਵੇਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਸੇਵਾਭਿਰ੍ਗੁਣਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੋ ਨੀਤੋ ਧ੍ਯਾਤੋ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪੂਜਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਵੀ ਪਲ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਮਙ੍ਗਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰ੍षਮਾਯੁਰ੍ਵ੍ਯਂਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਂ ਚ ਹृਦਿ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਸਦੋਦ੍ਧਵ
ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾਗ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਉਧਵ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਾਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨਂ ਭਵਿਤਾ ਤਾਦੁਸ਼ੀष੍ਟਾ ਪੁਨਰ੍ਮਮ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਮਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨ ਚ ਸਂਗਮਃ
ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁਣ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ; ਉਹ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਭਾਗ, ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਵ । ਚਨ੍ਦਨਂ ਵਾ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਉਧਵ; ਨਾਂ ਹੀ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਵਾਂਗੀ।
ਮਾਲਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਕੇਤਕੀਨਾਂ ਚਮ੍ਪਕਾਨਾਂ ਚ ਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਵੇਖਾਂਗੀ; ਨਾਂ ਹੀ ਮਾਲਤੀ, ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ।
ਪੁਨਰੇਵ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਹਰਿਸਙ੍ਗੇ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਮ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਨਾਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ।
ਪੁਨਰੇਵ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਲਯਂ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਮਾਧਵੀਨਾਂ ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਮਧੁਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਲਯਾ, ਰਤਨ ਮੰਦਰ, ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ, ਜਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਮਧੁਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸ਼੍ਰੀਖਣ੍ਡਕਾਨਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਰੋਵਰਮ੍ । ਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਕਂ ਸੁਰਵਨਂ ਨਨ੍ਦਨਂ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਚਿੱਟਾ ਚੰਦ ਸਰੋਵਰ, ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਨੰਦਨ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਭਦ੍ਰਕ—
ਭਦ੍ਰਕਂ ਹਰਿਣਾਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਵ ਸਾ ਰਮ੍ਯਾ ਵਿਕਸਿਤਾ ਮਾਧਵੇ ਮਾਧਵੀਲਤਾ
ਭਦ੍ਰਕ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ—ਮੈਂ ਉਥੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਮਧੁਰ, ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮਾਧਵੀ ਲਤਾ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ?
ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਾਧਵੀ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕ੍ਵ ਮਧੁਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮਾਧਵਃ । ਇਸ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਰਾਧਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਮਾਧਵੀ ਰਾਤ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਮਧੁ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਮਾਧਵ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ—
ਅਥ ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਧਵੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਯਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਮੁਨੇ । ਚੇਤਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮृਤਾਮਿਵ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਦ੍ਧਵ, ਹੈ ਮুনি, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਸਂਖ੍ਯਕਮ੍ । ਤੁਚ੍ਛਂ ਮੇਨੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਗਿਣਿਆ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤੱਥਾ ਸਮਝਿਆ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਦੇਖਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਤ੍ਵਮੇਦ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਓ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ! ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੁਕ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾ ਮਹੀ । ਸੁਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਦਨਂ ਪੁਣ੍ਯਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਿਕਾਃ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸਂਗੀਤੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲਸ੍ਤਵੈਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸੰਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਤਪਾਪਹਰਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਪੂਜਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਦਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਿਰਮਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਧਾ ਤ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਮਾਨ੍ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਾ । ਰਾਧਾਮਾਧਵਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਨ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ; ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।