ਭੋਜਤਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਦਦੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਜੋ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤਾਂਬੂਲ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਰਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਭ ਅਸੀਸ, ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਧੀਆ ਵਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ, ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਯਾਵਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਕਮਲਾਂ ਦਦੌ । ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਅਡੋਲ ਕਮਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਯਸ਼ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਮ੍ । ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰਤ੍ਵਂ ਚ ਪਾਰ੍षਦਂ ਚ ਹਰੇਰਿਤਿ
ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਧੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ, ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪਾਰਸ਼ਦ ਦਾ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਾਮੂਲ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍
ਵਰ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੀ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ।
ਹੀਰਹਾਰਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਪਰਿਘਾਯ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਕਜ੍ਜਲਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਤਿਗ੍ਧਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਹੀਰੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਸਿੰਦੂਰ, ਕੱਜਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟਿਆ ਚੰਦਨ ਪਹਿਨਿਆ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਤਂ ਪੂਜਿਤਾ ਪੂਜਿਤਂ ਮੁਦਾ । ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਹਰ੍षਨਿਰਤਂ ਗੌਪੀਨਾਂ ਸ਼ਾਤਕੋਟਿ ਭਿਃ
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਅਣਗਣ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਹਰਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਪਟਂ ਵਦ । ਵਦ ਤਥ੍ਯਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਸਂਸਦਿ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰੀ ਆਵੇਗਾ; ਸੱਚ ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ ਦੇ ਬੋਲ। ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਚ ਬੋਲ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਵਰਂ ਕੂਪਸ਼ਤਾਦ੍ਵਾਪੀ ਵਰਂ ਵਾਪੀਸ਼ਤਾਤ੍ਕ੍ਰਤੁਃ । ਵਰਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਤ੍ਕਿਲ
ਸੌ ਕੂਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਾਪੀ ਚੰਗੀ, ਸੌ ਵਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਯਜਨ ਚੰਗਾ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗਾ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਨृਤਾਤ੍ਪਾਤਕਂ ਪਰਮ੍
ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਹਰਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਂਤਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਂ ਹਰੇਃ
ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰੀ ਆਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਸੋਹਣੀਏ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚੰਦ-ਮੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗੀ।
ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਗਤਸ੍ਤੇ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਃ । ਨਾਨਾਭੋਗਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਜ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਤੇਰਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਜਵਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗਤ੍ਵਾ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਹਰਿਮ੍ । ਵਿਧਾਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਆਪ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਉਹ ਹਰੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਲਏਗਾ।
ਵਿਦਾਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਮਾਤਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹਰਿਸਂਨਿਧਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੇਰਾ ਹਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਦਾ ਵਤ੍ਸ ਮਥੁਰਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰृਣੁ ਦੁਃਖਕਥਾਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਤ੍ਸ ਸ੍ਥਿਰੋਭਵ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਥੁਰਾ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ, ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਠਹਿਰ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਮਾਂ ਵਿਸ੍ਮृਤੋ ਨ ਭਵਸਿ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਾਮ੍ । ਕਥਯਿष੍ਯ ਸਿ ਮਤ੍ਕਾਨ੍ਤਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਂਗਾ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਤੜਫ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਨਸੋ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਕੋ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰਕਰੋਤਿ ਨਿਰੂਪਣਮ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹੜੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕੁਝ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਿਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ । ਕਥ ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਵੇਦ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸੀਂ।
ਗੇਹੇ ਵਨੇ ਨ ਭੇਦੋ ਮੇ ਪਸ਼੍ਵਾਦਿषੁ ਤਥਾ ਨृषੁ । ਕਿਂ ਵਾ ਜਲਂ ਕਿਮੁ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਘਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ; ਪਾਣੀ ਕੀ, ਸੁਪਨਾ ਕੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕੀ, ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਕੀ?
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਚੌਦਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚੇਤਨਂ ਮੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਨੂੰ; ਹਰੀ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਹੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਕृਤਿਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰृਣੋਮਿ ਮੁਰਲੀਧ੍ਵਨਿਮ੍ । ਕੁਲਂ ਲਜ੍ਜਾਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ; ਪਰਿਵਾਰ, ਲਾਜ ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੋਪਪਤੇਰ੍ਮਂਮ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਵੇਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ । ਸ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੋ ਮਯਾ ਕੀਪਾਦ੍ਧ੍ਦਿ ਸ਼ਤ੍ਯਮਿਦਂ ਮਮ
ਵੇਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਸੇਵਾਭਿਰ੍ਗੁਣਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੋ ਨੀਤੋ ਧ੍ਯਾਤੋ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪੂਜਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਵੀ ਪਲ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਮਙ੍ਗਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰ੍षਮਾਯੁਰ੍ਵ੍ਯਂਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਂ ਚ ਹृਦਿ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਸਦੋਦ੍ਧਵ
ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾਗ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਉਧਵ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਾਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨਂ ਭਵਿਤਾ ਤਾਦੁਸ਼ੀष੍ਟਾ ਪੁਨਰ੍ਮਮ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਮਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨ ਚ ਸਂਗਮਃ
ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁਣ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ; ਉਹ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਭਾਗ, ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧਵ । ਚਨ੍ਦਨਂ ਵਾ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਉਧਵ; ਨਾਂ ਹੀ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਵਾਂਗੀ।
ਮਾਲਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਕੇਤਕੀਨਾਂ ਚਮ੍ਪਕਾਨਾਂ ਚ ਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਵੇਖਾਂਗੀ; ਨਾਂ ਹੀ ਮਾਲਤੀ, ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ।
ਪੁਨਰੇਵ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਹਰਿਸਙ੍ਗੇ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਮ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਨਾਂ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ।
ਪੁਨਰੇਵ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਲਯਂ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਮਾਧਵੀਨਾਂ ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਮਧੁਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਲਯਾ, ਰਤਨ ਮੰਦਰ, ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ, ਜਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਮਧੁਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ।