ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯੇਣ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਯ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ । ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਕੌ(ਯੌ) ਤੁਕਂ ਤਸ੍ਮੈ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਣਾ ਪੁਰਾ
ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਵੱਲੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ—ਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਤੋਹਫਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਂ ਵਰਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਮੁਦਾ ਦੇਬ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਰਾਧਾਯਾ
ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਧਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਛਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਸਾਰੇਣ ਹੀਰਹਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੁੰਦਰ ਛਤਰਾ, ਮੋਤੀ, ਰੂਬੀ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਤ੍ਨਪਦ੍ਮੇਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਂ ਸਦਾ । ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪਰਿਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਦਰ੍ਪਣੈਃ
ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਕਮਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਹਰਯੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਰਾਧਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਮੁਦ੍ਧਵਾਯ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਉਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਮਣਿਕਾਰਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਮਣਿਰਾਜਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਜਪਾਮਾਲ੍ਯਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪੁਰਾ
ਗਹਣੇ ਜੋ ਮਣੀਕਾਰ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਦੇਵ ਦਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਚਾਪ੍ਯਮੂਲ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਹਰਂ ਚਾਤਿਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਨਹੀਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦੀ, ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤਮਣਿਂ ਰਮ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਲੀਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਦੀਪ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍
ਚੰਦਰਕਾਂਤ ਮਣੀ, ਜੋ ਚੰਦਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮਧੁਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਮਧੁਪਾਤ੍ਰਂ ਯਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਹਰੇਃ
ਸ਼ੁੱਧ, ਮਧੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਦੇ ਨਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ।
ਜਲਭੋਜਨਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ृਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਚਦਦੌ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁਮਿष੍ਟਕਮ੍
ਜਲ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਪਾਤਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ, ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਭੋਜਤਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਦਦੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਜੋ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤਾਂਬੂਲ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਰਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਭ ਅਸੀਸ, ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਧੀਆ ਵਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ, ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਯਾਵਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਕਮਲਾਂ ਦਦੌ । ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਅਡੋਲ ਕਮਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਯਸ਼ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਮ੍ । ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰਤ੍ਵਂ ਚ ਪਾਰ੍षਦਂ ਚ ਹਰੇਰਿਤਿ
ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਧੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ, ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪਾਰਸ਼ਦ ਦਾ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਾਮੂਲ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍
ਵਰ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੀ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ।
ਹੀਰਹਾਰਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਪਰਿਘਾਯ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਕਜ੍ਜਲਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਤਿਗ੍ਧਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਹੀਰੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਸਿੰਦੂਰ, ਕੱਜਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟਿਆ ਚੰਦਨ ਪਹਿਨਿਆ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਤਂ ਪੂਜਿਤਾ ਪੂਜਿਤਂ ਮੁਦਾ । ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਹਰ੍षਨਿਰਤਂ ਗੌਪੀਨਾਂ ਸ਼ਾਤਕੋਟਿ ਭਿਃ
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਅਣਗਣ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਹਰਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਪਟਂ ਵਦ । ਵਦ ਤਥ੍ਯਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਸਂਸਦਿ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰੀ ਆਵੇਗਾ; ਸੱਚ ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ ਦੇ ਬੋਲ। ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਚ ਬੋਲ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਵਰਂ ਕੂਪਸ਼ਤਾਦ੍ਵਾਪੀ ਵਰਂ ਵਾਪੀਸ਼ਤਾਤ੍ਕ੍ਰਤੁਃ । ਵਰਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਤ੍ਕਿਲ
ਸੌ ਕੂਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਾਪੀ ਚੰਗੀ, ਸੌ ਵਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਯਜਨ ਚੰਗਾ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗਾ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਨृਤਾਤ੍ਪਾਤਕਂ ਪਰਮ੍
ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਹਰਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਂਤਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਂ ਹਰੇਃ
ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰੀ ਆਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਸੋਹਣੀਏ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚੰਦ-ਮੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗੀ।
ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਗਤਸ੍ਤੇ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਃ । ਨਾਨਾਭੋਗਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਜ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਤੇਰਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਜਵਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗਤ੍ਵਾ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਹਰਿਮ੍ । ਵਿਧਾਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਆਪ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਉਹ ਹਰੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਲਏਗਾ।
ਵਿਦਾਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਮਾਤਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹਰਿਸਂਨਿਧਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੇਰਾ ਹਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਦਾ ਵਤ੍ਸ ਮਥੁਰਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰृਣੁ ਦੁਃਖਕਥਾਂ ਕਾਂਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਤ੍ਸ ਸ੍ਥਿਰੋਭਵ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਥੁਰਾ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ, ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਠਹਿਰ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਮਾਂ ਵਿਸ੍ਮृਤੋ ਨ ਭਵਸਿ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਾਮ੍ । ਕਥਯਿष੍ਯ ਸਿ ਮਤ੍ਕਾਨ੍ਤਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਂਗਾ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਤੜਫ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਨਸੋ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਕੋ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰਕਰੋਤਿ ਨਿਰੂਪਣਮ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹੜੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕੁਝ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਿਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ । ਕਥ ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਵੇਦ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸੀਂ।
ਗੇਹੇ ਵਨੇ ਨ ਭੇਦੋ ਮੇ ਪਸ਼੍ਵਾਦਿषੁ ਤਥਾ ਨृषੁ । ਕਿਂ ਵਾ ਜਲਂ ਕਿਮੁ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਘਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ; ਪਾਣੀ ਕੀ, ਸੁਪਨਾ ਕੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕੀ, ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਕੀ?
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਚੌਦਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚੇਤਨਂ ਮੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਨੂੰ; ਹਰੀ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਹੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।