ਪ੍ਰੋषਿਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਲਭੇਤ੍ਕਾਨ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਭੇਦੀ ਲਭੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍
ਜੋ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਭੂਮਿਰ੍ਲਭਤੇ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਜਾਹੀਨੋ ਲਭੇਤ੍ਪ੍ਰਜਾਮ੍ । ਰੋਗਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗੀ ਬਦ੍ਧੀ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਮੀਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਯਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਭੀਤਸ੍ਤੁ ਮੁਚ੍ਯੇਤਾऽऽਪਨ੍ਨਆਪਦਃ । ਅਸ੍ਪष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਯਸ਼ਾ ਮੂਰ੍ਖੋ ਭਵਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤ੍ਰਿਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਧਵਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਕਾਰਂ ਚ ਤਮੁਵਾਚ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਤਿੰਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਧਵ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਚੇਤਨਾ ਪਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਕਿਨ੍ਨਾਮ ਭਵਤੋ ਵਤ੍ਸ ਕੇਨ ਵਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਆਗਤੋ ਵਾ ਕੁਤ ਇਤਿ ਬ੍ਰੂਹ ਮਾਂ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਭੇਜਿਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਆਖ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍षਦਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਬਰਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਦੱਸ।
ਨਨ੍ਦਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਤਦ੍ਵਦ । ਸਮਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸੋਵਿਨ੍ਦੋ ਰਮ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਨੰਦ ਜੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹਨ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ ਮੁੜ ਰਮਣੀਕ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ?
ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨਾਹਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਕੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੁਭਾਵਨ ਮੁਖ ਮੁੜ ਵੇਖ ਸਕਾਂਗੀ? ਕੀ ਮੈਂ ਮੁੜ ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਸਕਾਂਗੀ?
ਜਲੇ ਚ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਵਾ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹ । ਸ਼੍ਰੀਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਾਙ੍ਗੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਕੀ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਸਕਾਂਗੀ? ਕੀ ਮੈਂ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਸਕਾਂਗੀ?
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਦਵੇਤ੍ਯਭਿਧਾਨਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਹਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਸ਼ੁਭਵਾਰ੍ਤਾਰ੍ਥਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਉਧਵ ਹੈ, ਮੈਂ ਖ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਂ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪਾਰ੍षਦੋऽਹਂ ਹਰੇਰਪਿ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਦੇਵ, ਤੇ ਹੁਣ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਅਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਯਮੁਨਾਕੂਲਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਪਵਨੋऽਸ੍ਤਿ ਸਃ । ਤਸ੍ਯ ਕੇਲਿਕਦਮ੍ਬਾਨਾਂ ਮੂਲਮਸ੍ਤਯੇਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਉਥੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਕਦੰਬ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਹੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਾਨਾਂ ਵਿਰੁਤਂ ਤਲ੍ਪਂ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਉਥੇ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ; ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚੌਕੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਚ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਮਧੁਪਾਨਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਦੁਰਨ੍ਤੋ ਦੁਃਖਦੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਿੱਠੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਹਨ; ਪਰ ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤੇ ਚ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਾਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਿ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਮਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਰਤਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਸ ਨਚ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮੰਦਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ।
ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਗਣੋऽਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਸੁਗਨ੍ਧਿਪੁष੍ਪਰਚਿਤਂ ਤਲ੍ਪਂ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਗੋਆਣੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਟੋਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੈ; ਚੌਕੀ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਰਤਿਭੋਗਾਰ੍ਹਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ ।ਸੁਗਨ੍ਧਿਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੁਆਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂਬੂਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਪੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹਨ; ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਚਾਮਰ ਤੇ ਦਰਪਣ ਵੀ ਹਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਸਂਸਕ੍ਤਹੀਰਹਾਰਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਕ੍ਤਂ ਚ ਪਾਤ੍ਰਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਥੇ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਮਨਮੋਹਣ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ; ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ, ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਦਨ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਾਨੋਪਕਾਨਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਮ੍ਯਕ੍ਰੀਡਾਸਰੋਵਰਮ੍ । ਸੁਗਨ੍ਧਿਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਚ ਪਦ੍ਮਸ਼੍ਰੇਣੀਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਥੇ ਕਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਹਨ, ਖੇਡਣ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਸਰੋਵਰ ਹਨ; ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਤੇ ਪਦਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਮਨਮੋਹਣ ਹਨ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਭਵਃ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਃ ਕੁਤੋ ਮਮ । ਹਾ ਕृष੍ਣ ਹਾ ਰਾਮਾਨਾਥ ਕ੍ਵਾਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਉਥੇ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਹਾਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹਾਏ ਰਾਮਾਨਾਥ! ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ?
ਕ੍ਵ ਵਾऽਪਰਾਧੋ ਦਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਸੀਦੋषਃ ਪਦੇ ਪਦੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪੁਨਰ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਸਾ
ਦਾਸੀ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਦਾਸੀ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ? ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਚੇਤਨਾਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪੁਨਰੇਵ ਸ ਉਦ੍ਧਵਃ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਮੇਨੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਂਗਵਃ
ਉਧਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੇਵਿਤਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਗੋਪੀਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯੈਃ ਪ੍ਰਿਯਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਤ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਗੋਆਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਵੇष੍ਟਿਤਾਂ ਚ ਗੋਪੀਨਾਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ । ਕਾਚਿਤ੍ਕਜ੍ਜਲਹਸ੍ਤਾ ਚ ਕਾਚਿਨ੍ਮਾਲ੍ਯਵਰਾऽਪਰਾ
ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਗੋਆਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਕੱਜਲ ਦਾ ਪਾਤਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਵਧੀਆ ਮਾਲਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਚਿਤ੍ਸਿਨ੍ਦੂਰਹਸ੍ਤਾ ਚ ਕਾਚਿਦ੍ਗੋਰੋਚਨਾਕਰਾ । ਕਾਚਿਚ੍ਚਨ੍ਦਨਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਹਸ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇੱਕ ਸਿੰਦੂਰ ਦਾ ਪਾਤਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਪੀਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇੱਕ ਚੰਦਨ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜੀ ਹੈ।
ਕਾਚਿਦ੍ਦਰ੍ਪਣਹਸ੍ਤਾ ਚ ਕਾਚਿਤ੍ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਵਹਿਕਾ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਪਾਤ੍ਰਮਿष੍ਟਂ ਚ ਕਾਚਿਦ੍ਵਹਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਇੱਕ ਦਰਪਣ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕੁੰਕੁਮ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਇੱਕ ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਕਸਤੂਰੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਚਿਚ੍ਚਮ੍ਪਕਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਮਧੁਭਿਰ੍ਮਧੁਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਇੱਕ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਮਿੱਠੇ ਮਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕਾਚਿਤ੍ਸੁਗਨ੍ਧਿਤੈਲਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਿ । ਕਾਚਿਦ੍ਵਹਤਿ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਖੜੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਤਾਂਬੂਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਪੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਾਚਿਦ੍ਵਾਸਿਤਮਚ੍ਛਂ ਚ ਜਲਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਕ੍ਰੀਡਾਪੁਤ੍ਤਲਿਕਾਂ ਕਾਚਿਚ੍ਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਖਿਲੌਣੀ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕਾਚਿਦ੍ਵਹਤਿ ਕਨ੍ਦੂਕਂ ਕਾਚਿਚ੍ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਂ ਕਾਚਿਦਮੂਲ੍ਯਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਇੱਕ ਗੇਂਦ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਗਹਿਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਹੋਰ ਇੱਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੀ ਕੀਮਤੀ ਚੋਲਾ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।