ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਚ ਨਾਰਾਯਣ੍ਯੈ ਨo । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਯੈ ਵੈष੍ਣਵ੍ਯੈ ਚ ਨo
ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਨਾਰਾਇਣੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਾਮਾਯਾਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸਂਪਦਾਯੈ ਨo । ਨਮਃ ਕਲ੍ਯਾਣਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਸ਼ੁਭਾਯੈ ਚ ਨo
ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਸਮਪੱਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚੰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਾਤ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਣਾ ਵੇਦਾਨਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੈ ਚ ਨo । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਰੂਪਾਯੈ ਜ੍ਞਾਨਦਾਯੈ ਨo
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਦੁਰ੍ਗਵਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯੈ ਦੁਰ੍ਗਾਦੇਵ੍ਯੈ ਨo । ਤੇਜਃਸੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਮੁਦਾ
ਸਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਦੁರ್ಗਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਅਧਿष੍ਟਾਨਕृਤਾਯੈ ਚ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈ ਚ ਨo । ਨਮਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਹਾਰਿਣ੍ਯੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਯੈ ਨo
ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਕ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸੁਨ੍ਦਰੀषੁ ਚ ਰਮ੍ਯਾਯੈ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯੈ ਨo । ਮਮੋ ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯੈ ਨo
ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨੀਂਦ ਦੇ ਰੂਪ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤਾਯੈ ਚ ਨਮਃ ਸਤ੍ਯੈ ਨo । ਨਮਃ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾਯੈ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੈ ਚ ਨo
ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ਯੈ ਹ੍ਯੁ ਮਾਯੈ ਚ ਨo । ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਹ੍ਯਪਰ੍ਣਾਯੈ ਨo
ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੀ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਰੂਪ, ਅਪਰਣਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗੌਰੀਲੌਕਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯੈ ਨਮੋ ਗੌਰ੍ਯੈ ਨo । ਨਮਃ ਕੈਲਾਸਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰ੍ਯੈਃ ਨo
ਗੌਰੀ ਵਾਂਗ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਿਦ੍ਰਾਯੈ ਚ ਦਯਾਯੈ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੈ ਚ ਨo । ਨਮੋ ਧृਤ੍ਯੈ ਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਯੈ ਚ ਲਜ੍ਜਾਯੈ ਚ ਨo
ਨੀਂਦ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧੀਰਜ, ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤृष੍ਣਾਯੈ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ੍ਥਿਤਿਕਰ੍ਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨo । ਨਮਃ ਸਂਹਾਰਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਮਹਾਮਾਰ੍ਯੈ ਨo
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਭਯਾਯੈਂ ਚਾਭਯਾਯੈਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯੈ ਨo । ਨਮਃ ਸ੍ਵਧਾਯੈਂ ਸ੍ਵਾਹਾਯੈ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੈ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨo
ਡਰ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਨੂੰ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਵਧਾ, ਸਵਾਹਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੁष੍ਟ੍ਯੈਂ ਚ ਪੁष੍ਟ੍ਯੈ ਚ ਦਯਾਯੈ ਚ ਨo । ਨਮੋ ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੈ ਚ ਨo
ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਨੀਂਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਲਜ੍ਜਾਯੈਂ ਚ ਨo । ਨਮੋ ਧृਤ੍ਯੈਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੈਂ ਚ ਚੇਤਨਾਯੈਂ ਨo
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਲਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਧੀਰਜ, ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਰੇ ਨo । ਅਗ੍ਨੌ ਦਾਹਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਭਦ੍ਰਾਯੈ ਚ ਨo
ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਮਾਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ੋਭਾਯੈ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ਰਤ੍ਪਦ੍ਮ ਨo । ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੇਦੋ ਯਥਾ ਦੇਵਿ ਦੁਗ੍ਧਧਾਵਲ੍ਯਯੋਃਸਦਾ
ਸੋਭਾ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸਰਤ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਸਦਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਗਨ੍ਧਭੂਮ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਯਥੈਵ ਜਲਸ਼ੈਤ੍ਯਯੌਃ । ਯਥੈਵ ਸ਼ਬ੍ਦਨ੍ਭਸੋਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਕਯੋਰ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡਕ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਸੂਰਜ।
ਲੋਕੇ ਵੇਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਚ ਰਾਧਾਮਾਧਵਯੋਸ੍ਤਥਾ । ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਦੇਹਿ ਮਾਮੁਤ੍ਤਰਂ ਸਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦਾ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ, ਹੇ ਸਤਕਾਰੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਬਖ਼ਸ਼।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਧਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਇਤ੍ਯੁਦ੍ਵਵਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਧਵ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ; ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ।ਨ ਭਵੇਦ੍ਬਨ੍ਧੁਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਰੋਗਃ ਸ਼ੋਕਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਆਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰੋषਿਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਲਭੇਤ੍ਕਾਨ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਭੇਦੀ ਲਭੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍
ਜੋ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਭੂਮਿਰ੍ਲਭਤੇ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਜਾਹੀਨੋ ਲਭੇਤ੍ਪ੍ਰਜਾਮ੍ । ਰੋਗਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗੀ ਬਦ੍ਧੀ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਮੀਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਯਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਭੀਤਸ੍ਤੁ ਮੁਚ੍ਯੇਤਾऽऽਪਨ੍ਨਆਪਦਃ । ਅਸ੍ਪष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਯਸ਼ਾ ਮੂਰ੍ਖੋ ਭਵਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤ੍ਰਿਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਧਵਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਕਾਰਂ ਚ ਤਮੁਵਾਚ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਤਿੰਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਧਵ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਚੇਤਨਾ ਪਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਕਿਨ੍ਨਾਮ ਭਵਤੋ ਵਤ੍ਸ ਕੇਨ ਵਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਆਗਤੋ ਵਾ ਕੁਤ ਇਤਿ ਬ੍ਰੂਹ ਮਾਂ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਭੇਜਿਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਆਖ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍षਦਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਬਰਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਦੱਸ।
ਨਨ੍ਦਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਤਦ੍ਵਦ । ਸਮਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸੋਵਿਨ੍ਦੋ ਰਮ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਨੰਦ ਜੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹਨ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ ਮੁੜ ਰਮਣੀਕ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ?
ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨਾਹਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਕੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੁਭਾਵਨ ਮੁਖ ਮੁੜ ਵੇਖ ਸਕਾਂਗੀ? ਕੀ ਮੈਂ ਮੁੜ ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਸਕਾਂਗੀ?
ਜਲੇ ਚ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਵਾ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹ । ਸ਼੍ਰੀਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਾਙ੍ਗੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਕੀ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਸਕਾਂਗੀ? ਕੀ ਮੈਂ ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਸਕਾਂਗੀ?
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਉਦ੍ਦਵੇਤ੍ਯਭਿਧਾਨਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਹਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਸ਼ੁਭਵਾਰ੍ਤਾਰ੍ਥਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਉਧਵ ਹੈ, ਮੈਂ ਖ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।