ਅਤ੍ਯਗਮ੍ਯਂ ਰਿਪੂਣਾਂ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਗਮਂ ਸੁਖਮ੍ । ਗੋਪ੍ਯਂ ਸਂਕੇਤਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕੈਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ; ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਰਾਜ ਰਸਤਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਹਾਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਮਣਕਿਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਮਾਣਕਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਰਚਿਤਂ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸੋਪਾਨਸਂਸਕ੍ਤਮਨ੍ਦਿਰੇਣ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਮੋਹਕ ਮਹਿਲ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਮਣਕਿਆਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਖਚਿਤਂ ਕਲਸ਼ੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਵਾਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਤਾਕਾਭਿਃ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਅਮੋਲਕ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀਆਂ ਸੁਤੀਆਂ ਰੂਮਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣੋਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਚਰ੍ਚਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਿਂਹਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਕਪਾਟਕੈਃ
ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਮਣਕਿਆਂ ਦੇ ਦਰਪਣ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਪੱਖੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਸਿੰਘ-ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕਠਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰੋਪਰਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਰਮ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਕਦਮ੍ਬਕਾਨਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਹਰਣਾਦਿਕਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਨੋਖਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ-ਹਰਣ ਆਦਿ ਲੀਲਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਰਚਿਤਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਕੁਟੀਰਂ ਚ ਗੋਪਗੋਪੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੁੰਦਰ ਰਾਸ ਮੰਡਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਗੋਪਿਕਾਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਾਚਰਣੈਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਮਿਤੈਰ੍ਬਲਿਭਿਰ੍ਮੁਦਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਗੋਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਲਾਠੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀਆਂ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।
ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਪੁਰਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਲਙ੍ਕ੍ਯ ਚ ਜਗਾਮ੍ ਸਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਦ੍ਵਾਰਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਮਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਲੱਭਣ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਞ੍ਚਮਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਿਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੌਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਵਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰषਟ੍ਕਂ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰੁਚਿਰਂ ਪਰਮ੍ । ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਿਤ੍ਤਿਚਿਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਛੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਬੜੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਮਨਮੋਹਣ ਚਿੱਤਰਕਲਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦਸ਼ਾਵਤਾਰਂ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਯਮੁਨਾਜਲਕੇਲਿਂ ਚ ਰਚਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾ-ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾ षष੍ਠਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਭੂषਣੈਰ੍ਭੂषਿਤੇਨ ਚ
ਛੇਵਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਦਣ़੍ਡਹਸ੍ਤੇਨ ਹੀਰਕੈਰ੍ਭੂषਿਤੇਨ ਚ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਹਾਰਾਨ੍ਵਿਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਮਾਣਕਿਆਂ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਾਧਵੀ ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਸਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਦਦੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਸ ਉਦ੍ਧਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਖੀ ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਜਵਾਬ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਰਾਧਾਪ੍ਰਿਯਸਖੀਗਣਮ੍ । ਸਾ ਮਾਧਵੀ ਮਹਾਹृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਮੁਦਾ
ਮਾਧਵੀ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਰਾਧਾ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਗਈ ਤੇ ਚਾਵ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚ ਰਾਧਾਪ੍ਰਿਯਸਖੀਗਣੈਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਘਣ੍ਟਾਮृਦਙ੍ਗਪਟਹਸ੍ਵਨਮ੍
ਰਾਧਾ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਮੰਗਲਮਈ ਖ਼ਬਰ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਘੰਟੀ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਢੋਲ ਵਜਾਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਮਞ੍ਛਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਦ੍ਧਵਂ ਪ੍ਰਿਯਮਾਗਤਮ੍ । ਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਧਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਸਵਾਗਤ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਈਆਂ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਰਾਧਾਂ ਕੁਹ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲੋਪਮਾਮ੍
ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲ੍ਹਾ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਪਕ੍ਵਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚ ਸ਼ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੋਕਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਮ੍ । ਰੁਦਤੀਂ ਰਕ੍ਤਵਦਨਾਂ ਵਿਲ੍ष੍ਟਾਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭੂषਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਂ ਚ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂ ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਾਮ੍ । ਸ਼ੁष੍ਕਿਤਾਧਰਕਣ੍ਠਾਂ ਚ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਾਸਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਤੇ ਗਲਾ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਃ ਸ ਉਦ੍ਧਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ ਵਨ੍ਦੇ ਰਾਧਾਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸੁਰਵਿਨ੍ਦਤਮ੍ । ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤਨੇਨੈਵ ਪੁਨਾਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਰਾਧਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਰਾਧਿਕਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਤ੍ਯੈ ਨo
ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਵਨਵਾਸਿਨ੍ਯ ਵृਨ੍ਦਾਰਣ੍ਯੈ ਨo । ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰ੍ਯੈ ਨo
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਰਜਾਤੀਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਵृਨ੍ਦਾਯੈ ਚ ਨo । ਵृਨ੍ਦਾਵਨਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯੈ ਕृष੍ਣਾਯੈ ਚ ਨo
ਵਿਰਜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯੈ ਚ ਨo । ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਿਤਾਯੈ ਚ ਤਤ੍ਪਿਯਾਯੈ ਨo
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਨo । ਵਿਦ੍ਯਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਨo
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਧਿਦੇਵ੍ਯੈ ਚ ਕਮਲਾਯੈ ਨo । ਪਦ੍ਮਨਾਭਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਚ ਪਦ੍ਮਾਯੈ ਚ ਨo
ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਮਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰਾਦ੍ਯਾਯੈ ਨo । ਨਮਃ ਸਿਨ੍ਧੁਸੁਤਾਯੈ ਚ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮਯੈ ਨo
ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਇਨਸਾਨੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।