ਦੇਵਕ੍ਯੁਵਾਚ ਯਥਾऽਯਮਾਵਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਭਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸਾਲਸਃ ਕੇਨ ਹੇ ਨਨ੍ਦ ਸ਼ੁਚਾ ਦੇਹੋ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਤੇਰਾ ਵੀ ਪੁੱਤ ਹੈ। ਨੰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਸਬਲਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਸੁਖਮ੍ । ਕਥਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਦਿਨੇਨੈਵ ਸ਼ੋਕਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਬਲਦੇਵ ਸਮੇਤ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਸ਼ੋਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ?
ਤਿष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਕਿਯਦ੍ਦਿਨਮ੍ । ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਤ੍ਵਂ ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਕੁਝ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਉਸਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਘਚ੍ਛੋਦ੍ਧਵ ਸੁਖਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰ੍ष ਗੋਕੁਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਧਵ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਜਾ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ।
ਗੋਪਵਾਲਸਮੂਹਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾਂ ਗੋਪਿਕਾਗਣਮ੍ । ਪ੍ਰਬੋਧਯਾऽऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇਨ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁਚਸ਼੍ਛਿਦਾ
ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ, ਰਾਧਿਕਾ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਜਗਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਸ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੁਚਾ । ਨਨ੍ਦਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸਦ੍ਵਿਨਯਂ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਸਿ
ਨੰਦ ਜੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣ। ਤੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਬਲੇਨ ਚ । ਅਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸਮਂ ਤੂਰ੍ਣ ਯਯਾਵਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗृਹਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਦ੍ਧਵੋ ਰਜਨੀਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਉਧਵ ਨੇ ਰਾਤ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਾਨਾo ਏਕਨਵ- ਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਗਿਆ ਇਕਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਿਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਹੁਣ ਬਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਉਧਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ੰਭੂ, ਦੁਰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਮਨਸਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦਿਮੀਸ਼ਂ ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਜਗਾਮੋਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਮੂਚਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਸ਼ਗੁਨ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਦੁਂਦੁਭਿਂ ਘਣ੍ਟਾਨਾਦਂ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਤਥਾ । ਹਰਿਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਸਂਗੀਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਙ੍ਗਲਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਢੋਲ, ਘੰਟੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਹਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਮਾਲ੍ਯਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਦਧਿਲਾਜਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਦੀਵਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ, ਪੂਰੀ ਭਰੀ ਘੜਾ, ਦਹੀਂ, ਲਾਜ ਤੇ ਫਲ ਵੇਖੇ।
ਦੂਰ੍ਵਾਙ੍ਕੁਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਧਾਨ੍ਯਂ ਰਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਧੁ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਕृष੍ਣਸਾਰਂ ਵृषਂ ਘृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੂਬ ਦੀ ਟਾਹਣੀ, ਚਿੱਟਾ ਅੰਨ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਮਧੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ, ਬਲਦ ਤੇ ਘਿਉ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸਦ੍ਯੋਮਾਂਸਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਘੋਟਕਮ੍ । ਪਤਾਕਾਂ ਨਕੁਲਂ ਚਾषਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਾਜਾ ਮਾਸ, ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਰਾਜਾ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ, ਝੰਡੇ, ਨੇਵਲਾ, ਮੈਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਂ ਪਥਿ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਵਟਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਸ਼ਗੁਨ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਭਾਂਡੀਰ ਵਾਲਾ ਅਟੱਲ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਰ੍ਣ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਤੀਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸੁਵੇषਾਨ੍ਬਾਲਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਨਰਮ ਤੇ ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ, ਮਨਚਾਹਾ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਵਦਤੋ ਬਲਕृष੍ਣੇਤਿ ਰੁਦਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ । ਤਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਯਯੌ ਦੂਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਬਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ' ਆਖਦੇ ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਨ੍ਦਸ਼ਿਬਿਰਂ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦਾ ਡੇਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਮਾਣਕਾਂ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਮਨੋਰਮ੍ਯਂ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬੰਦ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇ ਮੁਦਾ । ਯਸ਼ੋਦਾ ਰੋਹਿਣੀ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਭ ਕੁਸ਼ਲ ਹੈ?
ਆਸਨਂ ਚ ਜਲਂ ਗਾਂ ਚ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਕ੍ਵ ਨਨ੍ਦਃ ਕ੍ਵ ਬਲਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਥਯੋਦ੍ਧਵ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਨ, ਪਾਣੀ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸਵਾਗਤ ਦਾ ਤੋਹਫਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਨੰਦ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਉਦ੍ਧਵ।'
ਉਦ੍ਧਵਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਬਲਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਨਨ੍ਦਃ ਸਾਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਹਰ ਗੱਲ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਦੱਸ ਕੇ ਸਭ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨੰਦ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ।
ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਵਿਲਮ੍ਬੇਨ ਕृष੍ਣੋਪਨਯਨਾਵਧਿ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਤ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਜਨੇਊ ਸਮੇਂ ਆਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਵੇਗਾ।
ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਥੁਰਾਂ ਯਸ਼ੋਦੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰृਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਵਾਰ੍ਤਾ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾ ਰੋਹਿਣੀ ਮੁਦਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਸੁਣ। ਇਹ ਸੁਭ ਅਖ਼ਬਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦੌ ਰਤ੍ਨਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਉਦ੍ਧਵਂ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਅਤਿ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚ ਰਤ੍ਨਂ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਹੀਰਕਮ੍ । ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਭਦ੍ਰਂ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਣੀ, ਰਤਨ ਤੇ ਹੀਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਈ ਗਈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਸੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਏ। ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਠ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਂਕਰਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਵਾਰਾ ਪਰਂ ਵਿਭੂਮ੍ । ਨਾਨੋਪਹਾਰੈਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪਧੂਪਪ੍ਰਦੀਪਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ, ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ।
ਚਨ੍ਦਨੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍ਬੂਲੈਰ੍ਮਧੁਗਵ੍ਯਘृਤਾਦਿਭਿਃ । ਭਵਾਨੀਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰੀਵृਨ੍ਦਾਰਣ੍ਯਦੇਵਤਾਮ੍
ਚੰਦਨ, ਕਪੜੇ, ਪਾਨ, ਮਧ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਭਵਾਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।