ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਨ ਕਥਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਵਾਰਮੇਕਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਦਿਨਂ ਗੋਕੁਲਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸਕ
ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ? ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਲਈ, ਗੋਕੁਲ ਜਾ ਆ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृष੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਣਾ ਚ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਤਂ ਸਿषੇਚ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਤਦ੍ਗਣ੍ਡਯੁਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮੋਹਤਃ । ਸਾਨਨ੍ਦਃ ਪਰਮਾਨਦੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੱਲਾਂ ਚੁੰਮੀਆਂ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਸੰਬੰਧੀ ਭਾਗ ਵਿਚ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜਨਮ' ਨਾਮਕ ਨੱਬੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਨਿषੇਕੇਨ ਪਰਿष੍ਵਙ੍ਗੋ ਵਿਭੇਦਸ੍ਤੇਨ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇਨ ਨਿषੇਕਃ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਇਕਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲੱਗਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।
ਗਮਨਾਗਮਨਾਰ੍ਥ ਚਾਪ੍ਯੁਦ੍ਧਵਃ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਿ ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਤਤਃ ਪਿਤਃ
ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਲਈ ਉਧਵ ਆ ਕੇ ਦੱਸੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਚੈਵ ਗੋਪਿਕਾਂ ਗੋਪਬਾਲਕਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਬੋਧਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਣੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਮਿਲ ਕੇ ਸਮਝਾਵੇਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕੀ । ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚੋਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ, ਬਲਦੇਵ, ਉਧਵ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ ਨਨ੍ਦ ਤ੍ਵਂ ਬਲਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨੀ ਸਦ੍ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਸਖਾ ਮਮ । ਤ੍ਯਜ ਮੋਹਂ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸਸ੍ਤੇऽਯਂ ਯਥਾ ਮਮ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨੰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਸੱਜਣ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ। ਮੋਹ ਛੱਡ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ—ਇਹ ਪੁੱਤ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਹੈ।
ਦੂਰੀਭੂਤਾ ਗੋਕੁਲਾਚ੍ਚ ਮਥੁਰਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵ । ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਸਦਾਨਨ੍ਦੇ ਨਨ੍ਦ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਗੋਕੁਲ ਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਲੇ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਦੇਵਕ੍ਯੁਵਾਚ ਯਥਾऽਯਮਾਵਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਭਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸਾਲਸਃ ਕੇਨ ਹੇ ਨਨ੍ਦ ਸ਼ੁਚਾ ਦੇਹੋ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਤੇਰਾ ਵੀ ਪੁੱਤ ਹੈ। ਨੰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਸਬਲਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਸੁਖਮ੍ । ਕਥਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਦਿਨੇਨੈਵ ਸ਼ੋਕਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਬਲਦੇਵ ਸਮੇਤ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਸ਼ੋਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ?
ਤਿष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਕਿਯਦ੍ਦਿਨਮ੍ । ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਤ੍ਵਂ ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਕੁਝ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਉਸਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਘਚ੍ਛੋਦ੍ਧਵ ਸੁਖਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰ੍ष ਗੋਕੁਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਧਵ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਜਾ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ।
ਗੋਪਵਾਲਸਮੂਹਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾਂ ਗੋਪਿਕਾਗਣਮ੍ । ਪ੍ਰਬੋਧਯਾऽऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇਨ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁਚਸ਼੍ਛਿਦਾ
ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ, ਰਾਧਿਕਾ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਜਗਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਸ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੁਚਾ । ਨਨ੍ਦਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸਦ੍ਵਿਨਯਂ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਸਿ
ਨੰਦ ਜੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣ। ਤੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਬਲੇਨ ਚ । ਅਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸਮਂ ਤੂਰ੍ਣ ਯਯਾਵਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗृਹਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਦ੍ਧਵੋ ਰਜਨੀਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਉਧਵ ਨੇ ਰਾਤ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਾਨਾo ਏਕਨਵ- ਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਗਿਆ ਇਕਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਿਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਹੁਣ ਬਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਉਧਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ੰਭੂ, ਦੁਰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਮਨਸਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦਿਮੀਸ਼ਂ ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਜਗਾਮੋਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਮੂਚਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਸ਼ਗੁਨ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਦੁਂਦੁਭਿਂ ਘਣ੍ਟਾਨਾਦਂ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਤਥਾ । ਹਰਿਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਸਂਗੀਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਙ੍ਗਲਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਢੋਲ, ਘੰਟੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਹਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਮਾਲ੍ਯਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਦਧਿਲਾਜਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਦੀਵਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ, ਪੂਰੀ ਭਰੀ ਘੜਾ, ਦਹੀਂ, ਲਾਜ ਤੇ ਫਲ ਵੇਖੇ।
ਦੂਰ੍ਵਾਙ੍ਕੁਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਧਾਨ੍ਯਂ ਰਜਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਧੁ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਕृष੍ਣਸਾਰਂ ਵृषਂ ਘृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੂਬ ਦੀ ਟਾਹਣੀ, ਚਿੱਟਾ ਅੰਨ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਮਧੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ, ਬਲਦ ਤੇ ਘਿਉ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸਦ੍ਯੋਮਾਂਸਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਘੋਟਕਮ੍ । ਪਤਾਕਾਂ ਨਕੁਲਂ ਚਾषਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਾਜਾ ਮਾਸ, ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਰਾਜਾ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ, ਝੰਡੇ, ਨੇਵਲਾ, ਮੈਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਂ ਪਥਿ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਵਟਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਸ਼ਗੁਨ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਭਾਂਡੀਰ ਵਾਲਾ ਅਟੱਲ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਰ੍ਣ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਤੀਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸੁਵੇषਾਨ੍ਬਾਲਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਨਰਮ ਤੇ ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ, ਮਨਚਾਹਾ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਵਦਤੋ ਬਲਕृष੍ਣੇਤਿ ਰੁਦਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ । ਤਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਯਯੌ ਦੂਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਬਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ' ਆਖਦੇ ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਨ੍ਦਸ਼ਿਬਿਰਂ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦਾ ਡੇਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਮਾਣਕਾਂ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਮਨੋਰਮ੍ਯਂ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬੰਦ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।