ਮਦੀਯਂ ਪਰਿਹਾਸਂ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਵਦ । ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵ ਸੋऽਹਮਿਤ੍ਯੇਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ; ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਲੈਣ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਸਰ੍ਵ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨਮ੍ । ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਸੈਰ੍ਗ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇਂ; ਸਮਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਖ ਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਵਿਰੋਧਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੇਵ ਚ । ਕਾਲਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਸਮਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਿਰਜਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਕਾਲਃ ਸਂਹਰਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕਂ ਜਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਚ ਜਨ੍ਮ ਚ
ਸਮਾਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਸੋਗ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੋਧੇਨ ਕਾਲ ਏਵ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਤਾਤ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਨ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੀ ਕਰਾਮਾਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾ ਕਰ।
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੋਕੁਲੇ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਨਨ੍ਦੋ ਵੈਸ਼੍ਯਾਧਿਪੋ ਨृਪਃ । ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋऽਚਹਂ ਚ ਮਥੁਰਾਯਾਮਹੋ ਕੁਤਃ
ਤੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਵਣਿਜ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਨੰਦ ਜੀ ਵਣਿਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੋ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਪਿਤਾ ਮੇ ਕਂਸਭੀਤੇਨ ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੇ ਚ ਸਮਪ੍ਰਿਤਃ । ਪਿਤੁ ਪਰਃ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾਤਾ ਮਾਤੁਃ ਪਰਾऽਪਿਵਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਘਰਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਮਾਂ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਤ੍ਯਜ ਮੋਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਸੁਖਂ ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਸ੍ਮਰ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਤਾਤ ਰਮ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ । ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਕੁਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਯਮੁਨਾਤਟਮ੍
ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੋ ਸੁਹਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੇਲੇ-ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਗੋਕੁਲ, ਗੋਕੁਲ ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਮੁਨਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਕੰਢਾ।
ਰਮਣੀਨਾਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗੋਪਾਲਿਕਾ ਗੋਪਬਾਲਾਨ੍ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਸ ਦਾ ਗੋਲ ਚੌਕ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪ ਬੱਚੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਰੋਹਣੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਨ ਕਥਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਵਾਰਮੇਕਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਦਿਨਂ ਗੋਕੁਲਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸਕ
ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ? ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਲਈ, ਗੋਕੁਲ ਜਾ ਆ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृष੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਣਾ ਚ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਤਂ ਸਿषੇਚ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਤਦ੍ਗਣ੍ਡਯੁਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮੋਹਤਃ । ਸਾਨਨ੍ਦਃ ਪਰਮਾਨਦੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੱਲਾਂ ਚੁੰਮੀਆਂ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਸੰਬੰਧੀ ਭਾਗ ਵਿਚ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜਨਮ' ਨਾਮਕ ਨੱਬੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਨਿषੇਕੇਨ ਪਰਿष੍ਵਙ੍ਗੋ ਵਿਭੇਦਸ੍ਤੇਨ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇਨ ਨਿषੇਕਃ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਇਕਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲੱਗਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।
ਗਮਨਾਗਮਨਾਰ੍ਥ ਚਾਪ੍ਯੁਦ੍ਧਵਃ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਿ ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਤਤਃ ਪਿਤਃ
ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਲਈ ਉਧਵ ਆ ਕੇ ਦੱਸੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਚੈਵ ਗੋਪਿਕਾਂ ਗੋਪਬਾਲਕਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਬੋਧਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਣੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਮਿਲ ਕੇ ਸਮਝਾਵੇਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕੀ । ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚੋਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ, ਬਲਦੇਵ, ਉਧਵ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ ਨਨ੍ਦ ਤ੍ਵਂ ਬਲਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨੀ ਸਦ੍ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਸਖਾ ਮਮ । ਤ੍ਯਜ ਮੋਹਂ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸਸ੍ਤੇऽਯਂ ਯਥਾ ਮਮ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨੰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਸੱਜਣ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ। ਮੋਹ ਛੱਡ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ—ਇਹ ਪੁੱਤ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਹੈ।
ਦੂਰੀਭੂਤਾ ਗੋਕੁਲਾਚ੍ਚ ਮਥੁਰਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵ । ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਸਦਾਨਨ੍ਦੇ ਨਨ੍ਦ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਗੋਕੁਲ ਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਲੇ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਦੇਵਕ੍ਯੁਵਾਚ ਯਥਾऽਯਮਾਵਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਭਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸਾਲਸਃ ਕੇਨ ਹੇ ਨਨ੍ਦ ਸ਼ੁਚਾ ਦੇਹੋ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਤੇਰਾ ਵੀ ਪੁੱਤ ਹੈ। ਨੰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਸਬਲਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਸੁਖਮ੍ । ਕਥਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਦਿਨੇਨੈਵ ਸ਼ੋਕਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਬਲਦੇਵ ਸਮੇਤ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਸ਼ੋਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ?
ਤਿष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਕਿਯਦ੍ਦਿਨਮ੍ । ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਤ੍ਵਂ ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਕੁਝ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਉਸਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਘਚ੍ਛੋਦ੍ਧਵ ਸੁਖਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰ੍ष ਗੋਕੁਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਧਵ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਜਾ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ।
ਗੋਪਵਾਲਸਮੂਹਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾਂ ਗੋਪਿਕਾਗਣਮ੍ । ਪ੍ਰਬੋਧਯਾऽऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇਨ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁਚਸ਼੍ਛਿਦਾ
ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ, ਰਾਧਿਕਾ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਜਗਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਸ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੁਚਾ । ਨਨ੍ਦਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸਦ੍ਵਿਨਯਂ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਸਿ
ਨੰਦ ਜੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣ। ਤੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਬਲੇਨ ਚ । ਅਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸਮਂ ਤੂਰ੍ਣ ਯਯਾਵਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗृਹਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਦ੍ਧਵੋ ਰਜਨੀਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਉਧਵ ਨੇ ਰਾਤ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਾਨਾo ਏਕਨਵ- ਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਗਿਆ ਇਕਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਿਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਹੁਣ ਬਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਉਧਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ੰਭੂ, ਦੁਰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।