ਨਦ੍ਯੋ ਨਦਾਃ ਕਂਦਰਾਸ਼੍ਚ ਤਡਾਗਾਸ਼੍ਚ ਸਰੋਵਰਾਃ । ਜਲਪਦ੍ਮਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਜਲਹੀਨਾ ਧਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਨਦੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ—all ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਮਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਨ ਵੀ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਹੀਨਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮੁਕ੍ਯੋ ਜਾਰਸਂਯੁਤਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਚ੍ਛੇਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਹੀਨਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਔਰਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹਨ ਤੇ ਪਰਾਏ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਲੋਕ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੱਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੁੰਨੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਫਲਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਤਰਵਃ ਸ਼ਾਖਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਹੀਨਕਾਃ । ਫਲਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੁਹੀਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਚ ਜਲਾਨਿ ਚ
ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਤਣਿਆਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਸ ਨਹੀਂ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਮਾਨਵਾਃ ਕਟੁਵਕ੍ਤਾਰੋ ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਤਦਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਾਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾਃ ਸਂਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਲੋਕ ਕਰੜੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਨ੍ਤੁਂਸ਼੍ਚ ਤਾਪੇਨ ਬਹੁਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਕਥਾਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਿਤਾ
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤਪਸ਼ ਤੇ ਵੱਧ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਣਗੇ; ਧਰਤੀ ਸਿਰਫ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਚ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਲੌ ਗਤੇ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਰ੍षਾਗਤੇ ਤਥਾ । ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਖੇਤ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਰਾਹ ਮੁੜ ਚੱਲ ਪਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਵ੍ਰਜਂ ਸੁਖਮ੍ । ਅਹਂ ਦੁਗ੍ਧਮੁਖੋ ਬਾਲਃਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕਥਯਾਮਿ ਕਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਹਾਂ—ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਪੁੱਤ।
ਨਵਨੀਤਂ ਘृਤਂ ਦੁਗ੍ਧਂ ਦਧਿ ਤਕ੍ਰਂ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹਂ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ, ਘਿਉ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭੋਜਨ, ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਮਿष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਨਿਮਿਤ੍ਤਕਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਂ ਬਲਾਚ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਬਾਲਾਨਾਂ ਰੋਦਨਂ ਬਲਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੇ ਬਾਲਦੋषਃ ਪਦੇ ਪਦੇ । ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਨਨੀ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰੀਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਪਿਉਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ।
ਮਦੀਯਂ ਪਰਿਹਾਸਂ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਵਦ । ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵ ਸੋऽਹਮਿਤ੍ਯੇਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ; ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਲੈਣ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਸਰ੍ਵ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨਮ੍ । ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਸੈਰ੍ਗ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇਂ; ਸਮਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਖ ਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਵਿਰੋਧਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੇਵ ਚ । ਕਾਲਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਸਮਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਿਰਜਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਕਾਲਃ ਸਂਹਰਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕਂ ਜਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਚ ਜਨ੍ਮ ਚ
ਸਮਾਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਸੋਗ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੋਧੇਨ ਕਾਲ ਏਵ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਤਾਤ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਨ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੀ ਕਰਾਮਾਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾ ਕਰ।
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੋਕੁਲੇ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਨਨ੍ਦੋ ਵੈਸ਼੍ਯਾਧਿਪੋ ਨृਪਃ । ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋऽਚਹਂ ਚ ਮਥੁਰਾਯਾਮਹੋ ਕੁਤਃ
ਤੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਵਣਿਜ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਨੰਦ ਜੀ ਵਣਿਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੋ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਪਿਤਾ ਮੇ ਕਂਸਭੀਤੇਨ ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੇ ਚ ਸਮਪ੍ਰਿਤਃ । ਪਿਤੁ ਪਰਃ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾਤਾ ਮਾਤੁਃ ਪਰਾऽਪਿਵਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਘਰਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਮਾਂ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਤ੍ਯਜ ਮੋਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਸੁਖਂ ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਸ੍ਮਰ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਤਾਤ ਰਮ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ । ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਕੁਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਯਮੁਨਾਤਟਮ੍
ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੋ ਸੁਹਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੇਲੇ-ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਗੋਕੁਲ, ਗੋਕੁਲ ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਮੁਨਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਕੰਢਾ।
ਰਮਣੀਨਾਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗੋਪਾਲਿਕਾ ਗੋਪਬਾਲਾਨ੍ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਸ ਦਾ ਗੋਲ ਚੌਕ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪ ਬੱਚੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਰੋਹਣੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਨ ਕਥਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਵਾਰਮੇਕਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਦਿਨਂ ਗੋਕੁਲਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸਕ
ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ? ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਲਈ, ਗੋਕੁਲ ਜਾ ਆ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृष੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਣਾ ਚ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਤਂ ਸਿषੇਚ ਸ਼ੁਚਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਤਦ੍ਗਣ੍ਡਯੁਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮੋਹਤਃ । ਸਾਨਨ੍ਦਃ ਪਰਮਾਨਦੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੱਲਾਂ ਚੁੰਮੀਆਂ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਸੰਬੰਧੀ ਭਾਗ ਵਿਚ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜਨਮ' ਨਾਮਕ ਨੱਬੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਨਿषੇਕੇਨ ਪਰਿष੍ਵਙ੍ਗੋ ਵਿਭੇਦਸ੍ਤੇਨ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇਨ ਨਿषੇਕਃ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਇਕਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲੱਗਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।
ਗਮਨਾਗਮਨਾਰ੍ਥ ਚਾਪ੍ਯੁਦ੍ਧਵਃ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਿ ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਤਤਃ ਪਿਤਃ
ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਲਈ ਉਧਵ ਆ ਕੇ ਦੱਸੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਚੈਵ ਗੋਪਿਕਾਂ ਗੋਪਬਾਲਕਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਬੋਧਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਣੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਮਿਲ ਕੇ ਸਮਝਾਵੇਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕੀ । ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚੋਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ, ਬਲਦੇਵ, ਉਧਵ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ ਨਨ੍ਦ ਤ੍ਵਂ ਬਲਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨੀ ਸਦ੍ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਸਖਾ ਮਮ । ਤ੍ਯਜ ਮੋਹਂ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸਸ੍ਤੇऽਯਂ ਯਥਾ ਮਮ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨੰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਸੱਜਣ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ। ਮੋਹ ਛੱਡ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ—ਇਹ ਪੁੱਤ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਹੈ।
ਦੂਰੀਭੂਤਾ ਗੋਕੁਲਾਚ੍ਚ ਮਥੁਰਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵ । ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਸਦਾਨਨ੍ਦੇ ਨਨ੍ਦ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਗੋਕੁਲ ਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਲੇ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਜੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ।