ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਯਵਨਾ ਧਰ੍ਮਨਿਨ੍ਦਕਾਃ । ਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਪਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੁਨ੍ਮੂਲਨਂ ਮੁਦਾ
ਰਾਜੇ, ਮਲੇਛ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤृਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਪੂਜਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਪੂਜਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਗੌਰਵਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਸਤਤਂ ਪਿਤਃ । ਚੋਰਃ ਸਤ੍ਕੁਲਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਸ੍ਵਹਾਰਕਃ
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਪਿਤਾ। ਚੋਰ, ਭਾਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਲੋਭੇਨ ਯੁਗਧਰ੍ਮੇਣ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਦੇਵਾਯਤਨਹੀਨਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵ ਭਯਾਕੁਲਮ੍
ਲੋਕ ਮਾਣ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਰਾਜਕਂ ਚ ਦੁਰ੍ਨੀਤਂ ਸਂਤਤਂ ਕਲਿਦੋषਤਃ । ਬੁਭृਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕੁਚੈਲਾਸ਼੍ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਧਿਨੋ ਨਰਾਃ
ਕਲਿਯੁੱਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਅਮਲੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਭੁੱਖੇ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਬੀਮਾਰ ਹਨ।
ਕਪਰ੍ਦਕਘਟਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਿ ਘਟੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵृਦ੍ਧਾਙ੍ਗੁष੍ਟਸਮਾ ਲੋਕਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃਸ਼ਾਕਸਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਸਿੱਕਿਆਂ ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਘੜਿਆਂ ਦਾ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੇ ਛੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਰੁੱਖ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਤਾਲਾਨਾਂ ਨਾਰਿਕੇਲਾਣਾਂ ਪਨਸਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਫਲਾਨਿ ਸਰ੍षਪਾਣ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਖਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਕਠਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਹੋਰ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ—all ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਭਾਜਨਪਾਤ੍ਰੇਣ ਸਸ੍ਯੇਨ ਵਾਸਸਾ ਤਥਾ । ਵਿਹੀਨਂ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹਾਣਾਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਘਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਘਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨੇ ਹਨ।
ਗਨ੍ਧਕੇਨ ਪਰਿਵृਤਂ ਦੀਪਹੀਨਂ ਤਮੇਯੁਤਮ੍ । ਹਿਂਸ੍ਰਜਨ੍ਤੁਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਾਪਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਦੀਵੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਲੋਕ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਹੋਣ—ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਲਹਾਵਿष੍ਟਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਃ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਰੂਪਵਤ੍ਯੋ ਨ ਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਨਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਰੂਪਿਣਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਣ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਝਗੜਾ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋਣ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮਰਦ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਨਾ ਰਹਿਣ।
ਨਦ੍ਯੋ ਨਦਾਃ ਕਂਦਰਾਸ਼੍ਚ ਤਡਾਗਾਸ਼੍ਚ ਸਰੋਵਰਾਃ । ਜਲਪਦ੍ਮਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਜਲਹੀਨਾ ਧਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਨਦੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ—all ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਮਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਨ ਵੀ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਹੀਨਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮੁਕ੍ਯੋ ਜਾਰਸਂਯੁਤਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਚ੍ਛੇਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਹੀਨਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਔਰਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹਨ ਤੇ ਪਰਾਏ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਲੋਕ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੱਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੁੰਨੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਫਲਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਤਰਵਃ ਸ਼ਾਖਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਹੀਨਕਾਃ । ਫਲਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੁਹੀਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਚ ਜਲਾਨਿ ਚ
ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਤਣਿਆਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਸ ਨਹੀਂ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਮਾਨਵਾਃ ਕਟੁਵਕ੍ਤਾਰੋ ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਤਦਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਾਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾਃ ਸਂਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਲੋਕ ਕਰੜੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਨ੍ਤੁਂਸ਼੍ਚ ਤਾਪੇਨ ਬਹੁਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਕਥਾਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਿਤਾ
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤਪਸ਼ ਤੇ ਵੱਧ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਣਗੇ; ਧਰਤੀ ਸਿਰਫ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਚ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਲੌ ਗਤੇ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਰ੍षਾਗਤੇ ਤਥਾ । ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਖੇਤ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਰਾਹ ਮੁੜ ਚੱਲ ਪਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਵ੍ਰਜਂ ਸੁਖਮ੍ । ਅਹਂ ਦੁਗ੍ਧਮੁਖੋ ਬਾਲਃਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕਥਯਾਮਿ ਕਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਹਾਂ—ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਪੁੱਤ।
ਨਵਨੀਤਂ ਘृਤਂ ਦੁਗ੍ਧਂ ਦਧਿ ਤਕ੍ਰਂ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹਂ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ, ਘਿਉ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭੋਜਨ, ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਮਿष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਨਿਮਿਤ੍ਤਕਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਂ ਬਲਾਚ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਬਾਲਾਨਾਂ ਰੋਦਨਂ ਬਲਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੇ ਬਾਲਦੋषਃ ਪਦੇ ਪਦੇ । ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਨਨੀ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰੀਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਪਿਉਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ।
ਮਦੀਯਂ ਪਰਿਹਾਸਂ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਵਦ । ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵ ਸੋऽਹਮਿਤ੍ਯੇਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ; ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਲੈਣ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਸਰ੍ਵ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨਮ੍ । ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਸੈਰ੍ਗ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇਂ; ਸਮਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਖ ਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਵਿਰੋਧਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੇਵ ਚ । ਕਾਲਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਸਮਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਿਰਜਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਕਾਲਃ ਸਂਹਰਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕਂ ਜਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਚ ਜਨ੍ਮ ਚ
ਸਮਾਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਸੋਗ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੋਧੇਨ ਕਾਲ ਏਵ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਤਾਤ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਨ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੀ ਕਰਾਮਾਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾ ਕਰ।
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੋਕੁਲੇ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਨਨ੍ਦੋ ਵੈਸ਼੍ਯਾਧਿਪੋ ਨृਪਃ । ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋऽਚਹਂ ਚ ਮਥੁਰਾਯਾਮਹੋ ਕੁਤਃ
ਤੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਵਣਿਜ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਨੰਦ ਜੀ ਵਣਿਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੋ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਪਿਤਾ ਮੇ ਕਂਸਭੀਤੇਨ ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੇ ਚ ਸਮਪ੍ਰਿਤਃ । ਪਿਤੁ ਪਰਃ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾਤਾ ਮਾਤੁਃ ਪਰਾऽਪਿਵਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਘਰਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਮਾਂ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਤ੍ਯਜ ਮੋਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਸੁਖਂ ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਸ੍ਮਰ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਤਾਤ ਰਮ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ । ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਕੁਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਯਮੁਨਾਤਟਮ੍
ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੋ ਸੁਹਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੇਲੇ-ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਗੋਕੁਲ, ਗੋਕੁਲ ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਮੁਨਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਕੰਢਾ।
ਰਮਣੀਨਾਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗੋਪਾਲਿਕਾ ਗੋਪਬਾਲਾਨ੍ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਸ ਦਾ ਗੋਲ ਚੌਕ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪ ਬੱਚੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਰੋਹਣੀ।