ਜਾਰਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਨ ਦਦਾਤ੍ਯੇਵ ਚਾऽऽਹਾਰਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੇ ਦੁਃਖਿਨੇ ਪਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ, ਪਾਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ੍ਤਾਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੋ ਗੁਰੁਃ । ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਭੂਪੋ ਭੂਪੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਸ੍ਯੁਚੋਰੇਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੀਡਿਤਾਃ । ਸਸ੍ਯਹੀਨਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਧਨੇਵਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਡਾਕੂਆਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਫਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਘृਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਵਨੀਤਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਤ੍ਯਹੀਨਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਮੱਖਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਚਸਂਧ੍ਯਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵृषਵਾਹਕਾਃ । ਸੂਪਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹਕਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰਹੀ, ਨਾ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੀਤ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ; ਉਹ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਸੋਈਏ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਮੁਰਦੇ ਸਾੜਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿਰਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾ ਵਿਪ੍ਰਵਧੂਰਤਾਃ । ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਪਾਚਕਾਃ
ਨੌਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਕਰਣੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਵਲ ਲੋਭ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਸੋਈਏ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤੁਃ ਪਰਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਲਮ੍ਪਟਾਃ । ਭृਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਲਾਲਚੀ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹੜਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨੌਕਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰੀ ਹਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਕਾਮਾਦ੍ਭਜੇਜ੍ਜਾਰਂ ਚ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਕ ਔਰਤ, ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਨਿਰਤਾਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੋਦਰਪਰਾਯਣਾਃ । ਵਙ੍ਖਰਾ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਚੈਲਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਮੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭੋਗ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਲ ਹੀ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਲੋਕ ਟਿੜਕੜੇ, ਬੀਮਾਰ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਲਿਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚਾਰਕਾਃ । ਜਾਤਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੋ ਵਯੋਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਨਿਨ੍ਦਕਾਃ
ਉਹ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਝੂਠੇ ਮੰਤ੍ਰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਉਮਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਯਵਨਾ ਧਰ੍ਮਨਿਨ੍ਦਕਾਃ । ਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਪਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੁਨ੍ਮੂਲਨਂ ਮੁਦਾ
ਰਾਜੇ, ਮਲੇਛ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤृਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਪੂਜਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਪੂਜਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਗੌਰਵਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਸਤਤਂ ਪਿਤਃ । ਚੋਰਃ ਸਤ੍ਕੁਲਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਸ੍ਵਹਾਰਕਃ
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਪਿਤਾ। ਚੋਰ, ਭਾਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਲੋਭੇਨ ਯੁਗਧਰ੍ਮੇਣ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਦੇਵਾਯਤਨਹੀਨਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵ ਭਯਾਕੁਲਮ੍
ਲੋਕ ਮਾਣ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਰਾਜਕਂ ਚ ਦੁਰ੍ਨੀਤਂ ਸਂਤਤਂ ਕਲਿਦੋषਤਃ । ਬੁਭृਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕੁਚੈਲਾਸ਼੍ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਧਿਨੋ ਨਰਾਃ
ਕਲਿਯੁੱਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਅਮਲੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਭੁੱਖੇ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਬੀਮਾਰ ਹਨ।
ਕਪਰ੍ਦਕਘਟਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਿ ਘਟੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵृਦ੍ਧਾਙ੍ਗੁष੍ਟਸਮਾ ਲੋਕਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃਸ਼ਾਕਸਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਸਿੱਕਿਆਂ ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਘੜਿਆਂ ਦਾ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੇ ਛੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਰੁੱਖ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਤਾਲਾਨਾਂ ਨਾਰਿਕੇਲਾਣਾਂ ਪਨਸਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਫਲਾਨਿ ਸਰ੍षਪਾਣ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਖਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਕਠਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਹੋਰ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ—all ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਭਾਜਨਪਾਤ੍ਰੇਣ ਸਸ੍ਯੇਨ ਵਾਸਸਾ ਤਥਾ । ਵਿਹੀਨਂ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹਾਣਾਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਘਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਘਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨੇ ਹਨ।
ਗਨ੍ਧਕੇਨ ਪਰਿਵृਤਂ ਦੀਪਹੀਨਂ ਤਮੇਯੁਤਮ੍ । ਹਿਂਸ੍ਰਜਨ੍ਤੁਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਾਪਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਦੀਵੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਲੋਕ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਹੋਣ—ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਲਹਾਵਿष੍ਟਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਃ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਰੂਪਵਤ੍ਯੋ ਨ ਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਨਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਰੂਪਿਣਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਣ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਝਗੜਾ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋਣ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮਰਦ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਨਾ ਰਹਿਣ।
ਨਦ੍ਯੋ ਨਦਾਃ ਕਂਦਰਾਸ਼੍ਚ ਤਡਾਗਾਸ਼੍ਚ ਸਰੋਵਰਾਃ । ਜਲਪਦ੍ਮਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਜਲਹੀਨਾ ਧਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਨਦੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ—all ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਮਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਨ ਵੀ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਹੀਨਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮੁਕ੍ਯੋ ਜਾਰਸਂਯੁਤਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਚ੍ਛੇਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਹੀਨਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਔਰਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹਨ ਤੇ ਪਰਾਏ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਲੋਕ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੱਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੁੰਨੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਫਲਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਤਰਵਃ ਸ਼ਾਖਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਹੀਨਕਾਃ । ਫਲਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੁਹੀਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਚ ਜਲਾਨਿ ਚ
ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਤਣਿਆਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਸ ਨਹੀਂ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਮਾਨਵਾਃ ਕਟੁਵਕ੍ਤਾਰੋ ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਤਦਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਾਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾਃ ਸਂਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਲੋਕ ਕਰੜੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਨ੍ਤੁਂਸ਼੍ਚ ਤਾਪੇਨ ਬਹੁਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਕਥਾਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਿਤਾ
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤਪਸ਼ ਤੇ ਵੱਧ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਣਗੇ; ਧਰਤੀ ਸਿਰਫ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਚ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਲੌ ਗਤੇ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਰ੍षਾਗਤੇ ਤਥਾ । ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਖੇਤ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਰਾਹ ਮੁੜ ਚੱਲ ਪਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਵ੍ਰਜਂ ਸੁਖਮ੍ । ਅਹਂ ਦੁਗ੍ਧਮੁਖੋ ਬਾਲਃਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕਥਯਾਮਿ ਕਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਹਾਂ—ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਪੁੱਤ।
ਨਵਨੀਤਂ ਘृਤਂ ਦੁਗ੍ਧਂ ਦਧਿ ਤਕ੍ਰਂ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹਂ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ, ਘਿਉ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭੋਜਨ, ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਮਿष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਨਿਮਿਤ੍ਤਕਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਂ ਬਲਾਚ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਬਾਲਾਨਾਂ ਰੋਦਨਂ ਬਲਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੇ ਬਾਲਦੋषਃ ਪਦੇ ਪਦੇ । ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਨਨੀ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰੀਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਪਿਉਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ।