ਕਲੇਰ੍ਦੋषਨਿਧੇਸ੍ਤਾਤ ਗੁਣ ਏਕੋ ਮਹਾਨਪਿ। ਮਾਨਸਂ ਸਂਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਨ ਹਿ ਦृष੍ਕृਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਕਲਿਯੁਗ ਭਾਵੇਂ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਵੀ ਹੈ—ਸਿਰਫ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਦਿਕੇ ਗਤੇ ਤਾਤ ਨष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਾਸ਼ ਏਵ ਚ । ਕਲਾਰੂਪਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਕੁਹ੍ਵਾਂ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਜਦ ਤੀਰਥ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਆਸ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਸਿਰਫ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕਿਯਦ੍ਦਿਨਮ੍ । ਸਾਧਵੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਤ੍ਸਕ
ਨੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਗੇ?
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਕਲੌ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਰਿਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬੂਜ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪੁਰਾਣਕਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦਰ੍ਧਮਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਙ੍ਗਾਦੀਨਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਦਰ੍ਧ ਗ੍ਰਾਮਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁषਾਮਪਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੱਕ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਗੰਗਾ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੱਕ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੇਦ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮਃ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਦਨ੍ਤੇ ਚ ਕਲੌ ਪਿਤਃ । ਏਕਵਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ। ਫਿਰ ਚਾਰੋਂ ਵਰਨ ਇੱਕ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤੋਦ੍ਵਾਹਸ਼੍ਚ ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵੀਕਾਰਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਸਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਫੀ। ਲੋਕ ਸਦਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਹੀ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਤਿਲਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਂਧ੍ਯਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਵਂਸ਼ਾਃਸ਼੍ਰੁਤਾ ਅਪਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਂ ਜਨੇਊ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤਿਲਕ। ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਭਾਵੇਂ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਿਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਲਮ੍ਪਟਾਃ
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਨਾਰੀषੁ ਨ ਸਤੀ ਕਾਚਿਤ੍ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਕਰੋਤਿ ਤਰ੍ਜਨਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਭृਤ੍ਯਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੂਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਤੀਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਮਕੰਪਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਰਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਨ ਦਦਾਤ੍ਯੇਵ ਚਾऽऽਹਾਰਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੇ ਦੁਃਖਿਨੇ ਪਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ, ਪਾਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ੍ਤਾਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੋ ਗੁਰੁਃ । ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਭੂਪੋ ਭੂਪੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਸ੍ਯੁਚੋਰੇਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੀਡਿਤਾਃ । ਸਸ੍ਯਹੀਨਾ ਚ ਵਸੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਧਨੇਵਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਡਾਕੂਆਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਫਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਘृਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਵਨੀਤਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਤ੍ਯਹੀਨਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਮੱਖਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੌਚਸਂਧ੍ਯਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵृषਵਾਹਕਾਃ । ਸੂਪਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹਕਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰਹੀ, ਨਾ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੀਤ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ; ਉਹ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਸੋਈਏ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਮੁਰਦੇ ਸਾੜਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿਰਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾ ਵਿਪ੍ਰਵਧੂਰਤਾਃ । ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਪਾਚਕਾਃ
ਨੌਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਕਰਣੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਵਲ ਲੋਭ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਸੋਈਏ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤੁਃ ਪਰਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਲਮ੍ਪਟਾਃ । ਭृਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਲਾਲਚੀ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹੜਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨੌਕਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰੀ ਹਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਕਾਮਾਦ੍ਭਜੇਜ੍ਜਾਰਂ ਚ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਕ ਔਰਤ, ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਨਿਰਤਾਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੋਦਰਪਰਾਯਣਾਃ । ਵਙ੍ਖਰਾ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਚੈਲਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਮੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭੋਗ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਲ ਹੀ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਲੋਕ ਟਿੜਕੜੇ, ਬੀਮਾਰ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਲਿਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਚਾਰਕਾਃ । ਜਾਤਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੋ ਵਯੋਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਨਿਨ੍ਦਕਾਃ
ਉਹ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਝੂਠੇ ਮੰਤ੍ਰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਉਮਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਯਵਨਾ ਧਰ੍ਮਨਿਨ੍ਦਕਾਃ । ਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਪਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੁਨ੍ਮੂਲਨਂ ਮੁਦਾ
ਰਾਜੇ, ਮਲੇਛ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤृਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਪੂਜਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਪੂਜਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਗੌਰਵਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਸਤਤਂ ਪਿਤਃ । ਚੋਰਃ ਸਤ੍ਕੁਲਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਸ੍ਵਹਾਰਕਃ
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਪਿਤਾ। ਚੋਰ, ਭਾਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਲੋਭੇਨ ਯੁਗਧਰ੍ਮੇਣ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਦੇਵਾਯਤਨਹੀਨਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵ ਭਯਾਕੁਲਮ੍
ਲੋਕ ਮਾਣ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਰਾਜਕਂ ਚ ਦੁਰ੍ਨੀਤਂ ਸਂਤਤਂ ਕਲਿਦੋषਤਃ । ਬੁਭृਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਕੁਚੈਲਾਸ਼੍ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਧਿਨੋ ਨਰਾਃ
ਕਲਿਯੁੱਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਅਮਲੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਭੁੱਖੇ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਬੀਮਾਰ ਹਨ।
ਕਪਰ੍ਦਕਘਟਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਿ ਘਟੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵृਦ੍ਧਾਙ੍ਗੁष੍ਟਸਮਾ ਲੋਕਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃਸ਼ਾਕਸਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਸਿੱਕਿਆਂ ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਘੜਿਆਂ ਦਾ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੇ ਛੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਰੁੱਖ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਤਾਲਾਨਾਂ ਨਾਰਿਕੇਲਾਣਾਂ ਪਨਸਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਫਲਾਨਿ ਸਰ੍षਪਾਣ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਖਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਕਠਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਹੋਰ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ—all ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਭਾਜਨਪਾਤ੍ਰੇਣ ਸਸ੍ਯੇਨ ਵਾਸਸਾ ਤਥਾ । ਵਿਹੀਨਂ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹਾਣਾਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਘਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਘਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨੇ ਹਨ।
ਗਨ੍ਧਕੇਨ ਪਰਿਵृਤਂ ਦੀਪਹੀਨਂ ਤਮੇਯੁਤਮ੍ । ਹਿਂਸ੍ਰਜਨ੍ਤੁਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਾਪਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਦੀਵੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਲੋਕ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਹੋਣ—ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਲਹਾਵਿष੍ਟਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਃ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਰੂਪਵਤ੍ਯੋ ਨ ਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਨਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਰੂਪਿਣਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਣ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਝਗੜਾ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋਣ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮਰਦ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਨਾ ਰਹਿਣ।