ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਾਃ ਸੁਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਯੋषਿਤਃ ਪਤਿਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਸ਼ਿਸ਼ ਆ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਪਿਉਂ ਦੇ ਭਗਤ; ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।
ऋਤੌ ਸਂਭੋਗਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੁਬ੍ਧਾ ਨ ਲਮ੍ਮਪਟਾਃ । ਨ ਭਯਂ ਦਸ੍ਯੁਚੌਰ੍ਯਾਣਾਂ ਨ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰਦਾਰਿਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ; ਨਾ ਕੋਈ ਡਾਕੂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ।
ਤਰਵਃ ਪੂਰ੍ਣਫਲਿਨਃ ਪੂਰ੍ਣਕ੍ਸ਼ੀਰਾਸ਼੍ਚ ਧੇਨਵਃ । ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਰ੍ਘਾਃ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸਂਯੁਤਾਃ
ਰੁੱਖ ਪੂਰੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਪੂਰਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ; ਲੋਕ ਸਭ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਾਯੁषਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ਕ੍ਸ਼੍ਯਰੋਗਿਣਃ । ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾਂ ਵਿष੍ਣੁਸੇਵਿਨਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਲੱਖ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ; ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਹਰ ਵਰਣ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਜਲਪੂਰ੍ਣਾ ਨਦਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਂਤਤਂ ਕਂਦਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਤੀਰ੍ਥਪੂਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਪਃ ਪੂਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੀ; ਚਾਰੇ ਵਰਣ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ।
ਮਨਃਪੂਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਖਿਲਾਃ ਖਲਹੀਨਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਪਰਿਬੂਰ੍ਣਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਮਙ੍ਗਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਨ।
ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਤਿਥਿਕਾਲੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਲੇष੍ਵਤਿਥਯਃ ਪੂਜਿਤਾਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾ ਵਿਪ੍ਰਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਭੋਜਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਨੂषਰਮਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਵਰਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੇਤ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਨ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨੇਨ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦੁਤ੍ਸਵੇ । ਨ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਜਨਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਂਹਿਤੈषਿਣਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਨਾऽऽਤ੍ਮਪ੍ਰਸ਼ਂਸਕਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਗੁਣੋਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਵਿਦੁषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਨ੍ਦਕਾਃ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸਭ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੁਰੁषਾ ਯੋषਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਹਿ ਸੂਰ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ । ਨ ਦੁਃਖਿਨੋ ਜਨਾਃਸਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਥੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਮੂਰਖ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਭ ਲਈ ਉਹ ਥਾਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਹੈ।
ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਰਤ੍ਨੌਘਰਤ੍ਨਸ੍ਵਰ੍ਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾ ਨ ਰੋਗਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ੋਕਹੀਨਾਸ਼੍ਚਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਹੀਰੇ, ਮਾਣਕੇ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਗਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗੀ, ਸਾਰੇ ਗਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਭੂषਣਹੀਰਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕੇਚਨ । ਨ ਪਾਪਿਨੋ ਨ ਧੂਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾ ਨ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਨਾ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਨਾ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਿਕੰਮਾ।
ਜਰਾਹੀਨਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਯੌਵਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਃ
ਉਥੇ ਜੀਵ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਪੀੜ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ।
ਯਦੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਸਤ੍ਯਯੁਗੇ ਧਰ੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦਯਾਦਿਕਮ੍ । ਪਾਦਹੀਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਧ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਪਿ ਚ
ਸਤਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ—ਸਚ, ਦਇਆ ਆਦਿ—ਉਹ ਤ੍ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੈ ਕਪਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਥਮੇ ਕਲੇਸ਼੍ਚਾਤਿਕृਸ਼ੋऽਬਲਃ । ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਦਸ੍ਯੁਚੌਰ੍ਯਾਣਾਮਙ੍ਕੁਰਃ ਪ੍ਰਭਵੇਦ੍ਵ੍ਰਜ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਮਾੜੇ ਕੰਮ, ਲੁੱਟ ਤੇ ਚੋਰੀ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭੀਤਾਃ ਸਂਗੋਪਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਭੀਤਾ ਗੁਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯੌ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰਦਾਰਿਕਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਲੁਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਜੋ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਡਰੀਆਂ ਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਪਰਾਏ ਪਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਡਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਨਾਂ ਭਯਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਧਰ੍ਮਰਤਾ ਭੂਪਾਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਵੇਦਰਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਡਰ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਕੰਬਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਘੱਟ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਘੱਟ ਹੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤਧਰ੍ਮਰਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਾਮਿਨਃ । ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਵਰਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਹਨ,
ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੂਜਨਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਧਰ੍ਮਾਸ਼ ਏਵ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਪੂਜਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਤਪ, ਸੱਚ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਆਸ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਲੇਰ੍ਦੋषਨਿਧੇਸ੍ਤਾਤ ਗੁਣ ਏਕੋ ਮਹਾਨਪਿ। ਮਾਨਸਂ ਸਂਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਨ ਹਿ ਦृष੍ਕृਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਕਲਿਯੁਗ ਭਾਵੇਂ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਵੀ ਹੈ—ਸਿਰਫ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਦਿਕੇ ਗਤੇ ਤਾਤ ਨष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਾਸ਼ ਏਵ ਚ । ਕਲਾਰੂਪਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਕੁਹ੍ਵਾਂ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਜਦ ਤੀਰਥ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਆਸ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਸਿਰਫ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕਿਯਦ੍ਦਿਨਮ੍ । ਸਾਧਵੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਤ੍ਸਕ
ਨੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਗੇ?
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਕਲੌ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਰਿਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬੂਜ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪੁਰਾਣਕਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦਰ੍ਧਮਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਙ੍ਗਾਦੀਨਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਦਰ੍ਧ ਗ੍ਰਾਮਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁषਾਮਪਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੱਕ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਗੰਗਾ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੱਕ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੇਦ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮਃ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਦਨ੍ਤੇ ਚ ਕਲੌ ਪਿਤਃ । ਏਕਵਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ। ਫਿਰ ਚਾਰੋਂ ਵਰਨ ਇੱਕ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤੋਦ੍ਵਾਹਸ਼੍ਚ ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵੀਕਾਰਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਸਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਫੀ। ਲੋਕ ਸਦਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਹੀ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਤਿਲਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਂਧ੍ਯਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਵਂਸ਼ਾਃਸ਼੍ਰੁਤਾ ਅਪਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਂ ਜਨੇਊ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤਿਲਕ। ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਭਾਵੇਂ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਿਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਲਮ੍ਪਟਾਃ
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਨਾਰੀषੁ ਨ ਸਤੀ ਕਾਚਿਤ੍ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਕਰੋਤਿ ਤਰ੍ਜਨਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਭृਤ੍ਯਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੂਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਤੀਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਮਕੰਪਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।