ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕੈ ਰਮ੍ਯੈਰਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪੀਤਵਰ੍ਣਕੈਃ
ਮੋਤੀਆਂ, ਮਾਣਕਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਪੀਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਗੋਪਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗੋਪਕੈਃ
ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ—
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਚ ਤਦਾਰੁਹ੍ਯ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਦੇਹਂ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ।
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਰਾਧਾ ਰਾਧਾਮਾਤਾ ਕਲਾਵਤੀ । ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਤੇਨੈਵ ਨਿਤ੍ਯਦੇਹੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਰਾਧਾ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਕਲਾਵਤੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਵਣਗੀਆਂ।
ਪਿਤृਣਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਕਲਾਵਤੀ । ਧਨ੍ਯਾ ਚ ਸੀਤਾਮਾਤਾ ਚ ਦੁਰ੍ਗਾਮਾਤਾ ਚ ਮੇਨਕਾ
ਕਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੁರ್ಗਾ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੇਨਾ ਵੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਤਾਰਾ ਸੀਤਾ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਧਨ੍ਯਾ ਮੇਨਾ ਕਲਾਵਤੀ
ਦੁರ್ಗਾ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀਆਂ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—ਮੇਨਾ ਤੇ ਕਲਾਵਤੀ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀਆਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵ ਕਥਿਤਂ ਤਾਤ ਗੋਪਨੀਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਵਰੋऽਯਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਮਯਾ ਚ ਦੁਰ੍ਗਯਾ ਤਥਾ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਗੱਲ ਮੈਂ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ਼ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰ ਦੁਰਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੁਨਰੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਤ ਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਵਾਤ੍ਸਲਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਯੁਗਾਨਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਚ ਯਂ ਯਂ ਧਰ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਕृष੍ਣ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਨੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਚਾਰੋਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਕਿਹੜਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਤਫਸੀਲ ਨਾਲ ਕਹੋ।
ਕਲਿਸ਼ੇषੇ ਭਵੇਦ੍ਯਦ੍ਯਦ੍ਗੁਣਦੋषਂ ਕਲੇਸ੍ਤਥਾ । ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਨਾਂ ਤਥਾ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਧਰਤੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ?
ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਕਥਾਂ ਕਥਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਮਧੁਰਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਨੰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨ- ਨ੍ਦਸਂo ਏਕੋਨਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜਨਮ' ਨਾਮਕ ਉਨਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਨ੍ਦ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਮਾਨਸਂ ਯਥਾ । ਕਥਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਮਧੁਰਾਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਨਵੇਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨੰਦ ਜੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ਼੍ਚ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਾ ਦਯਾ
ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਲੋਕ ਵੀ ਧਰਮੀ ਸਨ; ਸੱਚਾਈ ਪੂਰੀ ਸੀ ਤੇ ਦਇਆ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਦ੍ਰੂਪਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ । ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਿਪਿਧਾਸਾਸ਼੍ਚੇਤਿਹਾਸਾਚ ਸਂਹਿਤਾਃ
ਚਾਰੇ ਵੇਦ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਇਤਿਹਾਸ, ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸੁਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ । ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਸੁਭਦ੍ਰਾਣਿ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਪੁਰਾਣੇ ਬੜੇ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਨ, ਪੰਜ ਪੰਚਰਾਤਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸਨ; ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਲੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈਆਂ ਸਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਣ੍ਯਵਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਤੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਜਪਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਸਨ; ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਯਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਛ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼—all ਚਾਰੇ ਵਰਣ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸਨ; ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਵੀ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਰਾਜਾਨੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਕਰਾषृਪਾਃ
ਰਾਜੇ ਧਰਮੀ ਸਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਸਿਰਫ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਲੈਂਦੇ।
ਕਰਸ਼ੂਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਾਮਿਨਃ । ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨਾਧਾਰਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਲਾਗ-ਟੈਕਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ।
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਾਃ ਸੁਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਯੋषਿਤਃ ਪਤਿਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਸ਼ਿਸ਼ ਆ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਪਿਉਂ ਦੇ ਭਗਤ; ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।
ऋਤੌ ਸਂਭੋਗਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੁਬ੍ਧਾ ਨ ਲਮ੍ਮਪਟਾਃ । ਨ ਭਯਂ ਦਸ੍ਯੁਚੌਰ੍ਯਾਣਾਂ ਨ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰਦਾਰਿਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ; ਨਾ ਕੋਈ ਡਾਕੂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ।
ਤਰਵਃ ਪੂਰ੍ਣਫਲਿਨਃ ਪੂਰ੍ਣਕ੍ਸ਼ੀਰਾਸ਼੍ਚ ਧੇਨਵਃ । ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਰ੍ਘਾਃ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸਂਯੁਤਾਃ
ਰੁੱਖ ਪੂਰੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਪੂਰਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ; ਲੋਕ ਸਭ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਾਯੁषਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ਕ੍ਸ਼੍ਯਰੋਗਿਣਃ । ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾਂ ਵਿष੍ਣੁਸੇਵਿਨਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਲੱਖ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ; ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਹਰ ਵਰਣ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਜਲਪੂਰ੍ਣਾ ਨਦਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਂਤਤਂ ਕਂਦਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਤੀਰ੍ਥਪੂਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਪਃ ਪੂਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੀ; ਚਾਰੇ ਵਰਣ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ।
ਮਨਃਪੂਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਖਿਲਾਃ ਖਲਹੀਨਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਪਰਿਬੂਰ੍ਣਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਮਙ੍ਗਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਨ।
ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਤਿਥਿਕਾਲੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਲੇष੍ਵਤਿਥਯਃ ਪੂਜਿਤਾਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾ ਵਿਪ੍ਰਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਭੋਜਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਨੂषਰਮਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਵਰਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੇਤ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਨ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨੇਨ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦੁਤ੍ਸਵੇ । ਨ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਜਨਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਂਹਿਤੈषਿਣਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਨਾऽऽਤ੍ਮਪ੍ਰਸ਼ਂਸਕਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਗੁਣੋਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਵਿਦੁषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਨ੍ਦਕਾਃ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸਭ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।