ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵृषਵਾਹਾਯ ਵृषਲੀਵਤਯੇ ਤਥਾ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਵਾਹਨ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰਾਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਿਨੇ । ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਚਿਣੇ ਚੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਲਭਤੇ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਭਵੇਦ੍ਯਦਿ । ਦਸ਼ਾਯੁਤਜਪੇਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵਿਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਮਭਂ ਜਲਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਮृਤ੍ਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਮਨਸਸ੍ਤਥਾ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਚ੍ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍
ਇਹ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੇਤਚ੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ । ਦਤ੍ਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤਾਤ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਸਮਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ।
ਸ੍ਤਵਨਂ ਕੁਰੁ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਦਾਨੀਂ ਮਮ ਸਂਸਦਿ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਨੰਦ ਨੇ ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਦੁਰ੍ਗਾ ਗੋਲੋਕਵਾਸਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸਮਪੱਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵਾਸ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੇਦੇ ਯਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੁਨੇ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਗੋਕੁਲੇ ਚ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਰਲ ਭਗਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦ੍ਦਾਸ੍ਵਂ ਚਾਵਿ ਪਰਤੋ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਮੇਵ ਚ । ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸਂਭਾष੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ
ਉਸਨੂੰ ਦਾਸਤਾ, ਵੱਡਾ ਮਾਣ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਉਵਾਚ ਨਨ੍ਦਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਵ੍ਰਜ ਨਨ੍ਦ ਵ੍ਰਜਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਨੰਦ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਮਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲਾ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਨਵਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਵ੍ਰਜਰਾਜ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਹੁਣ ਨਵੇਂ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਚਲ, ਚਲ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਧਨ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਾਨਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਰਾਜਂ ਚ ਜਨ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਭਾਗਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤੇ ਨਿਗਦਿਤਂ ਹਰ੍षੇਣ ਚ ਸੁਖੇਨ ਚ । ਮਤ੍ਕृਤਂ ਬਾਲਭਾਵੇਨ ਚਾਪਰਾਦ੍ਧਂ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
'ਇਹ ਇੱਥੇ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਸੁਖਂ ਨ ਕृਤਂ ਤਾਤ ਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਨृਪਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਕृਤਂ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਸੁਖ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਇਥੇ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਦੀਯਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਵਤ੍ਵਂ ਵਿਨਯਂ ਨਯਮ੍ । ਪਰਿਹਾਸਂ ਬਹਤਰਂ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਗੋਪਿਕਾਗਣਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ, ਨਿਮਰਤਾ, ਆਦਰ, ਸਮਝਦਾਰੀ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਉ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ—
ਬਾਲਕਾਨਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਰਾਧਾਂ ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਏਕਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੇषੁ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗੇषੁ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਟੋਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਧਾ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਹੈਵਾਪਿ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਾਰ੍ਧ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਤਾਤ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਗੋਪਿਕਾਗਣੈਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਣੀ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਗੋਪਾਨਾਂ ਬਾਲਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵृषਭਾਨੇਨ ਗੋਪਕੈਃ । ਰਾਧਾਮਾਤ੍ਰਾ ਕਲਾਵਤ੍ਯਾ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੁ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ, ਰਾਧਾ ਦੀ ਮਾਂ ਕਲਾਵਤੀ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਰਥਾਨਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਪਿਤਃ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਹੀਰਹਾਰਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਏ ਲੱਖਾਂ ਰਥ, ਜੋ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕੈ ਰਮ੍ਯੈਰਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪੀਤਵਰ੍ਣਕੈਃ
ਮੋਤੀਆਂ, ਮਾਣਕਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਪੀਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਗੋਪਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗੋਪਕੈਃ
ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ—
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਚ ਤਦਾਰੁਹ੍ਯ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਦੇਹਂ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ।
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਰਾਧਾ ਰਾਧਾਮਾਤਾ ਕਲਾਵਤੀ । ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਤੇਨੈਵ ਨਿਤ੍ਯਦੇਹੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਰਾਧਾ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਕਲਾਵਤੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਵਣਗੀਆਂ।
ਪਿਤृਣਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਕਲਾਵਤੀ । ਧਨ੍ਯਾ ਚ ਸੀਤਾਮਾਤਾ ਚ ਦੁਰ੍ਗਾਮਾਤਾ ਚ ਮੇਨਕਾ
ਕਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੁರ್ಗਾ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੇਨਾ ਵੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਤਾਰਾ ਸੀਤਾ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਧਨ੍ਯਾ ਮੇਨਾ ਕਲਾਵਤੀ
ਦੁರ್ಗਾ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀਆਂ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—ਮੇਨਾ ਤੇ ਕਲਾਵਤੀ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀਆਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵ ਕਥਿਤਂ ਤਾਤ ਗੋਪਨੀਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਵਰੋऽਯਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਮਯਾ ਚ ਦੁਰ੍ਗਯਾ ਤਥਾ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਗੱਲ ਮੈਂ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ਼ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰ ਦੁਰਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੁਨਰੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਤ ਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਵਾਤ੍ਸਲਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਯੁਗਾਨਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਚ ਯਂ ਯਂ ਧਰ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਕृष੍ਣ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਨੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਚਾਰੋਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਕਿਹੜਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਤਫਸੀਲ ਨਾਲ ਕਹੋ।
ਕਲਿਸ਼ੇषੇ ਭਵੇਦ੍ਯਦ੍ਯਦ੍ਗੁਣਦੋषਂ ਕਲੇਸ੍ਤਥਾ । ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਨਾਂ ਤਥਾ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਧਰਤੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ?