ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਧਨ੍ਯੋऽਸੀਤਿ ਮਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਃ ਸਹੇਤਿ ਚ
ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ; ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ,' ਦਾਨ-ਸਹਿਤ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਗਵਤਾ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਫਲਦੋ ਹਤਯਜ੍ਞੋ ਙ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ; ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਵਿਪ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਨ ਦੀਯਤੇ । ਏਕਰਾਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਦਾਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਮਾਸੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਸ ਦਾਤਾ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ; ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ ਦਾਨੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡੇ ਨਿਪਤ੍ਯ ਚ । ਤਤਸ਼੍ਚਾਣ़੍ਡਾਲਤਾਂ ਯਾਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਾਤਕੀ
ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੂਤ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤ੍ਰਾ ਨ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਗ੍ਰਹੀਤ੍ਰਾ ਚੇਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ । ਉਭੌ ਤੌ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੇ ਦਾਤੀ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਨਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਾਵੁਭੌ ਤੌ ਚ ਪਾਪਿਨੌ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਾਤ੍
ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਜਹਸੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਪੁਤ੍ਰਭਾਵਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਨੰਦ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਰੁਰੋਦ ਚ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਲਜ੍ਜਾਹੀਨਃ ਸ਼ੁਚਾऽऽਕੁਲਃ । ਤ੍ਯਜ ਮੌਹਮਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲੱਜਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰੋ ਪਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ 'ਮੋਹ ਛੱਡ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਂ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਯਥਾ ਕੁਜਨ੍ਮਨੋ ਗृਹੇ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੇਨ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਥਾऽਹਂ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਅਮੋਲ ਰਤਨ ਜਾਂ ਮਾਣਕ ਕਿਸੇ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਮਮਾਪਰਾਧਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ । ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਪੁਨਰ੍ਗੇਹਂ ਗੋਕੁਲਂ ਯਮੁਨਾਤਟਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਗੋਕੁਲ ਜਾਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਤਥਾऽऽਵਾਸਂ ਕ੍ਰੀਡਾਵਾਸਂ ਗਦਾਗ੍ਰਜ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾ ਗੋਪਿਕਾਨ੍ਤਿਕਮੇਵ ਚ
ਨਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਨਾ ਖੇਡ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਨਾ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਮਹਿਲ; ਉਹ ਸਭ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ।
ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਯ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਰਾਧਿਕਾਮਪਿ । ਪ੍ਰੇਮਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਬਾਲੌਘਂ ਵਦ ਭੋਃ ਕਥਯਾਮਿ ਕਿਮ੍
ਮੈਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ? ਪਿਆਰ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਦੱਸੋ ਜੀ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਮਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਨਾਰਦ । ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਹਿ ਕੇ ਨੰਦ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਤ ਨੰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ ਮਹਿਮਾ' ਅਠੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾ ਉਵਾਚ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਹੇ ਤਾਤ ਹੇ ਤਾਤ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ । ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸਾਰਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੁਣ ਅਠੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਾਗੋ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜਾਗੋ! ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਤ੍ਯਾਜ ਮੋਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਯਾਂ ਸ੍ਤੌਹਿ ਪਰਤ੍ਪਰਾਮਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਪਰਮਾਂ ਸਰ੍ਵਮੋਹਨਿਕृਨ੍ਤਨੀਮ੍
ਮੋਹ ਛੱਡੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੋ।
ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯ ਵਧੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਭਯਾਕੁਲੇ
ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਾਇਆ, ਸਦੀਵੀ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇਨ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਂਭੁਸ਼੍ਚ ਤਯਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਸਃ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਰਾਜਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੋਹਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ-ਰਾਜ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੁਃਖਪ੍ਰਸ਼ਮਨਾਯ ਚ । ਵਿਭੂਤਯੇ ਚ ਯਸ਼ਸੇ ਨृਣਾਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਲਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ—
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੇਕਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਰ੍ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਪਰਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਗੋਪਨੀਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
—ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਇਕ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮਹਾ ਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੁਖ-ਨਾਸਕ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ, ਦੇਵੋ।
ਦੇਹਿ ਮਰ੍ਹ੍ਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ । ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਮੈਨੂੰ, ਨਿਮਰ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇਵੋ; ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੈਸ਼੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮੋਹਪਾਸ਼ਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਸੁਣ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਣਤ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਵਿਭੁਨਾ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਵਾਚ ਹ । ਉਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪਤਿਤਂ ਰਣੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਰਸਂਕਟਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਦ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਸ੍ਤੌ(ਸ੍ਤੁ) ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੂਲ ਸਰੂਪ, ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪਾ ਦੁರ್ಗਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ।
ਹਰਿਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋऽਹਂ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਵਦਾਮਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਵਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਹਾਯੇਨ ਕੋ ਵਾ ਕਂ ਜੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮਦਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੌਣ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੁर्गਾ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ।
ਸ੍ਨਾਤਃਪਾਦੌ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਧृਤ੍ਵਾ ਧੌਤੇ ਵਾਸਸੀ । ਆਚਾਨ੍ਤਃ ਕੁਸ਼ਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਦੇਵਿ ਦੁਰ੍ਗੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਮਾਂ ਭਕ੍ਤਮਨੁਰਕ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕृਪਾਮਯਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ! ਹੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁर्गਾ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।