ਨਿਮ੍ਨਗਾਸੁ ਯਥਾ ਗਙਗਾ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਥਾ । ਵੇਦਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਤਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਧਰਮ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਉਲਟ ਅਧਰਮ ਹੈ।
ਵੇਦੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਯਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਵੇਦ ਸਿੱਧਾ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰੂਪਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੇਤਿਹਾਸਸ਼੍ਚ ਸਂਹਿਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੇਦਾ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮਨੀषਿਣਾਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਧਰਮ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਸੰਹਿਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵੇਦ ਧਨਿਆ ਹਨ।
ਯੂਯਂ ਧਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੇਦਾ ਮਯਾ ਤਤਃ । ਊਯੁਸ੍ਤੇ ਨ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞਸਂਘਸ਼੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਵੇਦੋ; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਅਜੋਕੇ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਧਨਿਆ ਹੈ।'
ਵਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਕਰ੍ਤਾਰੋ ਯਜ੍ਞੌਘਃ ਫਲਦਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਏਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਅਸੀਂ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਯਜਨ-ਸਭਾ ਖੁਦ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹੀ ਧਨਿਆ ਹੈ—ਚੱਲੋ, ਚੱਲੋ, ਮਹਾਂ ਮੁਨੀ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਯਜ੍ਞਸਂਘੋऽਸੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਵਿਭੋ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਨ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਨੇ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ'; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਧਨਿਆ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੈ, ਮੁਨੀ।'
ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਸਿ ਧਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਹਂ ਧਨ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤਤ੍ । ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾ ਯਃ ਕਰ੍ਮਹੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ,' ਇਉਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਜੋਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਧਾਤੁਰ੍ਵਿਧਾਤਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਦਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਕਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਧਨ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਧਾਤਾ ਦਾ ਵੀ ਧਾਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਧਨਿਆ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਲਯਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਦੁष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਥੁਰਾਮਾਗਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮ੍ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਿਆ; ਮਥੁਰਾ ਆਇਆ, ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਚੈਵ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਫਲਦਾਤਾਰਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਯਜਨਾਂ, ਤਪਾਂ, ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਧਨ੍ਯੋऽਸੀਤਿ ਮਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਃ ਸਹੇਤਿ ਚ
ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ; ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ,' ਦਾਨ-ਸਹਿਤ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਗਵਤਾ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਫਲਦੋ ਹਤਯਜ੍ਞੋ ਙ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ; ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਵਿਪ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਨ ਦੀਯਤੇ । ਏਕਰਾਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਦਾਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਮਾਸੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਸ ਦਾਤਾ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ; ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ ਦਾਨੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡੇ ਨਿਪਤ੍ਯ ਚ । ਤਤਸ਼੍ਚਾਣ़੍ਡਾਲਤਾਂ ਯਾਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਾਤਕੀ
ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੂਤ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤ੍ਰਾ ਨ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਗ੍ਰਹੀਤ੍ਰਾ ਚੇਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ । ਉਭੌ ਤੌ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੇ ਦਾਤੀ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਨਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਾਵੁਭੌ ਤੌ ਚ ਪਾਪਿਨੌ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਾਤ੍
ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਜਹਸੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਪੁਤ੍ਰਭਾਵਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਨੰਦ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਰੁਰੋਦ ਚ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਲਜ੍ਜਾਹੀਨਃ ਸ਼ੁਚਾऽऽਕੁਲਃ । ਤ੍ਯਜ ਮੌਹਮਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲੱਜਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰੋ ਪਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ 'ਮੋਹ ਛੱਡ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਂ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਯਥਾ ਕੁਜਨ੍ਮਨੋ ਗृਹੇ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੇਨ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਥਾऽਹਂ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਅਮੋਲ ਰਤਨ ਜਾਂ ਮਾਣਕ ਕਿਸੇ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਮਮਾਪਰਾਧਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ । ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਪੁਨਰ੍ਗੇਹਂ ਗੋਕੁਲਂ ਯਮੁਨਾਤਟਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਗੋਕੁਲ ਜਾਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਤਥਾऽऽਵਾਸਂ ਕ੍ਰੀਡਾਵਾਸਂ ਗਦਾਗ੍ਰਜ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾ ਗੋਪਿਕਾਨ੍ਤਿਕਮੇਵ ਚ
ਨਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਨਾ ਖੇਡ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਨਾ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਮਹਿਲ; ਉਹ ਸਭ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ।
ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਯ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਰਾਧਿਕਾਮਪਿ । ਪ੍ਰੇਮਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਬਾਲੌਘਂ ਵਦ ਭੋਃ ਕਥਯਾਮਿ ਕਿਮ੍
ਮੈਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ? ਪਿਆਰ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਦੱਸੋ ਜੀ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਮਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਨਾਰਦ । ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਹਿ ਕੇ ਨੰਦ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਨ੍ਨਨ੍ਦਸਂo ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਤੇ ਭਗਵਤ ਨੰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ ਮਹਿਮਾ' ਅਠੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾ ਉਵਾਚ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਹੇ ਤਾਤ ਹੇ ਤਾਤ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ । ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸਾਰਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੁਣ ਅਠੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਾਗੋ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜਾਗੋ! ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਤ੍ਯਾਜ ਮੋਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਯਾਂ ਸ੍ਤੌਹਿ ਪਰਤ੍ਪਰਾਮਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਪਰਮਾਂ ਸਰ੍ਵਮੋਹਨਿਕृਨ੍ਤਨੀਮ੍
ਮੋਹ ਛੱਡੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੋ।
ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯ ਵਧੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਭਯਾਕੁਲੇ
ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਾਇਆ, ਸਦੀਵੀ; ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇਨ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਂਭੁਸ਼੍ਚ ਤਯਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਸਃ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਰਾਜਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੋਹਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ-ਰਾਜ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੁਃਖਪ੍ਰਸ਼ਮਨਾਯ ਚ । ਵਿਭੂਤਯੇ ਚ ਯਸ਼ਸੇ ਨृਣਾਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਲਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ—