ਭਵਾਨ੍ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦ ਤੇਨੋਕ੍ਤੋ ਨਾਹਮੇਵ ਚ । ਧਨ੍ਯਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਦੇਵੀ ਯਤ੍ਰੈਵ ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਾਃ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਖੀਰਸਾਗਰ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ; ਧਨਿਆ ਵਸੁੰਧਰਾ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਾऽਸਿ ਵਸੁਧੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਹਮੇਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ । ਧਨ੍ਯੋऽਨਨ੍ਤੋ ਮਮਾऽऽਧਾਰਃ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਨਾਗਰਾਡ੍ਵਿਭੁਃ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ'; ਧਨਿਆ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼।
ਮਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਮਧ੍ਯੇऽਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਚ ਸਰ੍षਪਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਸ਼ੇषੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚ ਵੈ
ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਪੇ ਵਿੱਚ ਸਰੋਂ ਦਾ ਦਾਣਾ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੇਸ਼', ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਧਨ੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮੋ ਮਮਾऽऽਧਾਰੋ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵੈ ਮੁਨੇ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਕੂਰ੍ਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਨਾਰਂ ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਧਨਿਆ ਕਛੂਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਛੂਆ', ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਵਾਯੁਨਾ ਧਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਹਂ ਮਤ੍ਤੋ ਧਨ੍ਯਤਮਸ਼੍ਚ ਸਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਵਨੋ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਮੈਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧਨਿਆ ਹੈ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ', ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਧਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਤਤ੍ਰ ਧਾਤਾ ਚ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚਸਃ
ਧਨਿਆ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ', ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਧਨ੍ਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਸਰ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਰੂਪਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਮਹਾਂ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਗੁਰੁਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ। ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਸਭ ਦੀ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹਨ।
ਕਾਲਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਸ਼ੰਭੂ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਧਨਿਆ ਹੈਂ—ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਪੂਜਨਂ ਯਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਧਨ੍ਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਃ ਪਰਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਹ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਚ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇषੁ ਨ ਗਣੇਸ਼ਾਤ੍ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਸਿੱਧਾਂ, ਮੁਨੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ, ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਗਣੇਸ਼ਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ।
ਨਿਮ੍ਨਗਾਸੁ ਯਥਾ ਗਙਗਾ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਥਾ । ਵੇਦਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਤਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਧਰਮ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਉਲਟ ਅਧਰਮ ਹੈ।
ਵੇਦੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਯਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਵੇਦ ਸਿੱਧਾ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰੂਪਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੇਤਿਹਾਸਸ਼੍ਚ ਸਂਹਿਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੇਦਾ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮਨੀषਿਣਾਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਧਰਮ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਸੰਹਿਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵੇਦ ਧਨਿਆ ਹਨ।
ਯੂਯਂ ਧਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੇਦਾ ਮਯਾ ਤਤਃ । ਊਯੁਸ੍ਤੇ ਨ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞਸਂਘਸ਼੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਵੇਦੋ; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਅਜੋਕੇ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਧਨਿਆ ਹੈ।'
ਵਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਕਰ੍ਤਾਰੋ ਯਜ੍ਞੌਘਃ ਫਲਦਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਏਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਅਸੀਂ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਯਜਨ-ਸਭਾ ਖੁਦ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹੀ ਧਨਿਆ ਹੈ—ਚੱਲੋ, ਚੱਲੋ, ਮਹਾਂ ਮੁਨੀ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਯਜ੍ਞਸਂਘੋऽਸੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਵਿਭੋ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਨ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਨੇ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ'; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਧਨਿਆ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੈ, ਮੁਨੀ।'
ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਸਿ ਧਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਹਂ ਧਨ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤਤ੍ । ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾ ਯਃ ਕਰ੍ਮਹੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ,' ਇਉਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਜੋਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਧਾਤੁਰ੍ਵਿਧਾਤਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਦਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਕਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਧਨ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਧਾਤਾ ਦਾ ਵੀ ਧਾਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਧਨਿਆ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਲਯਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਦੁष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਥੁਰਾਮਾਗਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮ੍ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਿਆ; ਮਥੁਰਾ ਆਇਆ, ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਚੈਵ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਫਲਦਾਤਾਰਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਯਜਨਾਂ, ਤਪਾਂ, ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਧਨ੍ਯੋऽਸੀਤਿ ਮਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਃ ਸਹੇਤਿ ਚ
ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ; ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ,' ਦਾਨ-ਸਹਿਤ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਗਵਤਾ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਫਲਦੋ ਹਤਯਜ੍ਞੋ ਙ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ; ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਵਿਪ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਨ ਦੀਯਤੇ । ਏਕਰਾਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਦਾਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਮਾਸੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਸ ਦਾਤਾ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ; ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ ਦਾਨੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡੇ ਨਿਪਤ੍ਯ ਚ । ਤਤਸ਼੍ਚਾਣ़੍ਡਾਲਤਾਂ ਯਾਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਾਤਕੀ
ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੂਤ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤ੍ਰਾ ਨ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਗ੍ਰਹੀਤ੍ਰਾ ਚੇਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ । ਉਭੌ ਤੌ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੇ ਦਾਤੀ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਨਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਾਵੁਭੌ ਤੌ ਚ ਪਾਪਿਨੌ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਾਤ੍
ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਜਹਸੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਪੁਤ੍ਰਭਾਵਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਨੰਦ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਰੁਰੋਦ ਚ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਲਜ੍ਜਾਹੀਨਃ ਸ਼ੁਚਾऽऽਕੁਲਃ । ਤ੍ਯਜ ਮੌਹਮਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲੱਜਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰੋ ਪਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ 'ਮੋਹ ਛੱਡ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਂ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਯਥਾ ਕੁਜਨ੍ਮਨੋ ਗृਹੇ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੇਨ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਥਾऽਹਂ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਅਮੋਲ ਰਤਨ ਜਾਂ ਮਾਣਕ ਕਿਸੇ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।