ਕਿਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਿਮਪਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਅਤੀਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਸ੍ਮਾਕਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ, ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸਮਝਾ।
ਏਤ ਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ਨਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਅਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਸ੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਸਂਭਾਧ੍ਯ ਚਪृਥਕ੍ਪृਥਕੁ
ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਹਨ; ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਲਿਆ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪ੍ਰਣੇਸੁਰ੍ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੇषਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਿਧਿਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਮਧੁਪਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੇਸ਼, ਸ਼ੰਭੂ, ਵਿਧੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਸਂਭਾषਾ ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਯੋਃ । ਸਮੁਵਾਸਾऽऽਸਨੇ ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਮਾਰਃ ਕਨਕਪ੍ਰਭਃ
ਦੋਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ।
ਮਯਾ ਗਤਸ਼੍ਚ ਗੋਲੋਕੋ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਰਾਧਿਕਾਪਤਿਃ । ਤਤੋ ਗਤਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਵੈਕੁੰਠ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਗਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿषਣ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਸ੍ਤਟੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਖੀਰਸਾਗਰ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਹਰਿ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਖੀਰਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਾਲੁਕਾਮਧ੍ਯੇ ਕਚ੍ਛਪਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਃ । ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟੋ ਦੁਃਖੀ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਿਤਃ
ਵੱਡੇ ਰੇਤ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਕਛੂਆ ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੰਪਦਾ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਃਸਾਰਿਤੋ ਰਾਘਵੇਣ ਮੀਨੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਧਨ੍ਯੋऽਸੀਤਿ ਮਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਾਹਂ ਧਨ੍ਯ ਉਵਾਚ ਸਃ
ਰਾਘਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਮਛੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ', ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਃ ਸਾਗਰੋ ਧਨ੍ਯੋ ਜਨ੍ਤਵੋ ਯਤ੍ਰ ਮਦ੍ਵਿਧਾਃ । ਮਤ੍ਤੋ ਮਹਤ੍ਤਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਖੀਰਸਾਗਰ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਜੀਵ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ ਵੀ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਭਵਾਨ੍ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦ ਤੇਨੋਕ੍ਤੋ ਨਾਹਮੇਵ ਚ । ਧਨ੍ਯਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਦੇਵੀ ਯਤ੍ਰੈਵ ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਾਃ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਖੀਰਸਾਗਰ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ; ਧਨਿਆ ਵਸੁੰਧਰਾ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਾऽਸਿ ਵਸੁਧੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਹਮੇਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ । ਧਨ੍ਯੋऽਨਨ੍ਤੋ ਮਮਾऽऽਧਾਰਃ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਨਾਗਰਾਡ੍ਵਿਭੁਃ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ'; ਧਨਿਆ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼।
ਮਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਮਧ੍ਯੇऽਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਚ ਸਰ੍षਪਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਸ਼ੇषੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚ ਵੈ
ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਪੇ ਵਿੱਚ ਸਰੋਂ ਦਾ ਦਾਣਾ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੇਸ਼', ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਧਨ੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮੋ ਮਮਾऽऽਧਾਰੋ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵੈ ਮੁਨੇ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਕੂਰ੍ਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਨਾਰਂ ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਧਨਿਆ ਕਛੂਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਛੂਆ', ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਵਾਯੁਨਾ ਧਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਹਂ ਮਤ੍ਤੋ ਧਨ੍ਯਤਮਸ਼੍ਚ ਸਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਵਨੋ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਮੈਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧਨਿਆ ਹੈ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ', ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਧਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਤਤ੍ਰ ਧਾਤਾ ਚ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚਸਃ
ਧਨਿਆ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ', ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਧਨ੍ਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਸਰ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਰੂਪਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਮਹਾਂ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਗੁਰੁਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ। ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਸਭ ਦੀ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹਨ।
ਕਾਲਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਸ਼ੰਭੂ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਧਨਿਆ ਹੈਂ—ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਪੂਜਨਂ ਯਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਧਨ੍ਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਃ ਪਰਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਹ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਚ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇषੁ ਨ ਗਣੇਸ਼ਾਤ੍ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਸਿੱਧਾਂ, ਮੁਨੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ, ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਗਣੇਸ਼ਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ।
ਨਿਮ੍ਨਗਾਸੁ ਯਥਾ ਗਙਗਾ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਥਾ । ਵੇਦਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਤਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਧਰਮ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਉਲਟ ਅਧਰਮ ਹੈ।
ਵੇਦੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਯਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਵੇਦ ਸਿੱਧਾ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰੂਪਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੇਤਿਹਾਸਸ਼੍ਚ ਸਂਹਿਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੇਦਾ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮਨੀषਿਣਾਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਧਰਮ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਸੰਹਿਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵੇਦ ਧਨਿਆ ਹਨ।
ਯੂਯਂ ਧਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੇਦਾ ਮਯਾ ਤਤਃ । ਊਯੁਸ੍ਤੇ ਨ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞਸਂਘਸ਼੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਵੇਦੋ; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਅਜੋਕੇ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਧਨਿਆ ਹੈ।'
ਵਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਕਰ੍ਤਾਰੋ ਯਜ੍ਞੌਘਃ ਫਲਦਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਏਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਅਸੀਂ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਯਜਨ-ਸਭਾ ਖੁਦ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹੀ ਧਨਿਆ ਹੈ—ਚੱਲੋ, ਚੱਲੋ, ਮਹਾਂ ਮੁਨੀ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਯਜ੍ਞਸਂਘੋऽਸੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਵਿਭੋ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਨ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਨੇ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਯਜਨ-ਸਭਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ'; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਧਨਿਆ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੈ, ਮੁਨੀ।'
ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਸਿ ਧਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਹਂ ਧਨ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤਤ੍ । ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾ ਯਃ ਕਰ੍ਮਹੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ,' ਇਉਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਜੋਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਧਾਤੁਰ੍ਵਿਧਾਤਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਦਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਕਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਧਨ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਧਾਤਾ ਦਾ ਵੀ ਧਾਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਧਨਿਆ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਲਯਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਦੁष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਥੁਰਾਮਾਗਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮ੍ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਿਆ; ਮਥੁਰਾ ਆਇਆ, ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਚੈਵ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਫਲਦਾਤਾਰਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਯਜਨਾਂ, ਤਪਾਂ, ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਹੈ।