ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਤਨ੍ਨਾਮ ਵੇਦੇषੁ ਚ ਚਤੁਰ੍षੁ ਚ । ਪੁਰਾਣੇष੍ਵਿਤਿਹਾਸੇषੁ ਯਾਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਚਾਰੇ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਆਦਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਦੇਹਃ ਕ੍ਵ ਤੇ ਵੇਦੇ ਨਿਰੂਪਿਤਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਧਰ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਏਵ ਚ
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਹੂ ਤੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸਰੀਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀ ਗਵਾਹ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮਮ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਰਵਿਚਨ੍ਦੌ ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੇਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਇਸ ਵੇਲੇ ਗਵਾਹ ਹਨ।
ਭृਗੁਰੁਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾऽऽਗਤਃ
ਭਰਗੁ ਨੇ فرمایا: ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਰਹੀਂ। ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਕृष੍ਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਹੋ ਯੇਨ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਚਾਤਿਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਹਾऽऽਗਤਃ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ فرمایا: ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਣਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਹੁਣ ਸੁਣੇ; ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਇੰਨਾ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਭਗਵਨ੍ਮਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾऽऽਗਤਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਦੁषਾਂ ਵਰਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ فرمایا: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਰਬਜਾਣ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਭਗਵਞ੍ਛਸ਼੍ਵਨ੍ਮਾਨ੍ਯੋऽਸਿ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ فرمایا: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਤਤਂ ਫਲਦਾਤਾऽਹਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਃ ਸਹੇਤਿ ਯ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ فرمایا: ਹੇ ਦੁਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਯੱਗ, ਵਰਤ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਸਮੇਤ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਜਵੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਨੇ । ਮਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਚ ਵਚਨਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੇऽਪਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਨੌਜਵਾਨ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਹੇ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਮਾਰ ਕਰੁਣਾਮਯ । ਕਾ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਕਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤ੍ਕृष੍ਣਸਂਨਿਧੌ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਿੱਧੇਂਦ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਨੌਜਵਾਨ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਹੈ?
ਕਿਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਿਮਪਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਅਤੀਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਸ੍ਮਾਕਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ, ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸਮਝਾ।
ਏਤ ਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ਨਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਅਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਸ੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਸਂਭਾਧ੍ਯ ਚਪृਥਕ੍ਪृਥਕੁ
ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਹਨ; ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਲਿਆ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪ੍ਰਣੇਸੁਰ੍ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੇषਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਿਧਿਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਮਧੁਪਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੇਸ਼, ਸ਼ੰਭੂ, ਵਿਧੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਸਂਭਾषਾ ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਯੋਃ । ਸਮੁਵਾਸਾऽऽਸਨੇ ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਮਾਰਃ ਕਨਕਪ੍ਰਭਃ
ਦੋਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ।
ਮਯਾ ਗਤਸ਼੍ਚ ਗੋਲੋਕੋ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਰਾਧਿਕਾਪਤਿਃ । ਤਤੋ ਗਤਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਵੈਕੁੰਠ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਗਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿषਣ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਸ੍ਤਟੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਖੀਰਸਾਗਰ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਹਰਿ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਖੀਰਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਾਲੁਕਾਮਧ੍ਯੇ ਕਚ੍ਛਪਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਃ । ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟੋ ਦੁਃਖੀ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਿਤਃ
ਵੱਡੇ ਰੇਤ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਕਛੂਆ ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੰਪਦਾ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਃਸਾਰਿਤੋ ਰਾਘਵੇਣ ਮੀਨੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਧਨ੍ਯੋऽਸੀਤਿ ਮਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਾਹਂ ਧਨ੍ਯ ਉਵਾਚ ਸਃ
ਰਾਘਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਮਛੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ', ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਃ ਸਾਗਰੋ ਧਨ੍ਯੋ ਜਨ੍ਤਵੋ ਯਤ੍ਰ ਮਦ੍ਵਿਧਾਃ । ਮਤ੍ਤੋ ਮਹਤ੍ਤਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਖੀਰਸਾਗਰ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਜੀਵ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ ਵੀ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਭਵਾਨ੍ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦ ਤੇਨੋਕ੍ਤੋ ਨਾਹਮੇਵ ਚ । ਧਨ੍ਯਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਦੇਵੀ ਯਤ੍ਰੈਵ ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਾਃ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਖੀਰਸਾਗਰ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ; ਧਨਿਆ ਵਸੁੰਧਰਾ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਾऽਸਿ ਵਸੁਧੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਹਮੇਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ । ਧਨ੍ਯੋऽਨਨ੍ਤੋ ਮਮਾऽऽਧਾਰਃ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਨਾਗਰਾਡ੍ਵਿਭੁਃ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ'; ਧਨਿਆ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼।
ਮਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਮਧ੍ਯੇऽਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਚ ਸਰ੍षਪਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਸ਼ੇषੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚ ਵੈ
ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਪੇ ਵਿੱਚ ਸਰੋਂ ਦਾ ਦਾਣਾ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੇਸ਼', ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਧਨ੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮੋ ਮਮਾऽऽਧਾਰੋ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵੈ ਮੁਨੇ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਕੂਰ੍ਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਨਾਰਂ ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਧਨਿਆ ਕਛੂਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਛੂਆ', ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਵਾਯੁਨਾ ਧਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਹਂ ਮਤ੍ਤੋ ਧਨ੍ਯਤਮਸ਼੍ਚ ਸਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਵਨੋ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਮੈਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧਨਿਆ ਹੈ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ', ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਧਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਤਤ੍ਰ ਧਾਤਾ ਚ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚਸਃ
ਧਨਿਆ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ; 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ', ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਧਨ੍ਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਸਰ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਰੂਪਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਮਹਾਂ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਗੁਰੁਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ। ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਸਭ ਦੀ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹਨ।
ਕਾਲਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਧਨ੍ਯੋ ਨਾਹਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਸ਼ੰਭੂ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਧਨਿਆ ਹੈਂ—ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਪੂਜਨਂ ਯਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਧਨ੍ਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਃ ਪਰਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਹ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਚ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇषੁ ਨ ਗਣੇਸ਼ਾਤ੍ਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਸਿੱਧਾਂ, ਮੁਨੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ, ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਗਣੇਸ਼ਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ।