ਵृਨ੍ਦੋਵਾਚ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਂ ਸਾਵਧਾਨਤਃ । ਨ ਹਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਦੀਯਂ ਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੋ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਟੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਕਦੇ ਝੂਠੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝੋ।
ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਕੋਪਭੀਤਯਾ । ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਪੁਨਰ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਮੈਂ 'ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਡਰ ਵਿਚ; ਪਰ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋऽਯਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵੋ ਯਥਾऽਧੁਨਾ । ਤ੍ਰਿਪਾਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਦੋ ਦ੍ਵਿਪਰੇ ਤਥਾ
ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਹੈ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਦੋ, ਤੇ ਕਲਿ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਏਕਪਾਦਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਮੋऽਯਂ ਕਲੇਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਥਮੇ ਹਰੇ । ਸ਼ੇषੇ ਕਲਾषੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਃ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯੇ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੇ ਹਰੀ; ਬਾਕੀ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਮਮ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤੇਨ ਤਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪੁਨਰੁਕ੍ਤੇ ਚ ਮਨਸਿ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
'ਵਿਨਾਸ਼' ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇਨੈਵ ਰੇਤੁਨਾऽਯਂ ਚ ਕਰਿਸ਼ੇषੇ ਕਲਾਮਯਃ । ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੁਰ੍ਗੇ ਕਲਿਸ਼ੇषੇ ਤਥਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਹੀ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਬਚੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ; ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਿ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਨਨ੍ਦ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਤਾ ਰਥਮ੍ । ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਵੇਗਾਦਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਥ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਹੀਰਹਾਰਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈ
ਉਹ ਰਥ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਹੀਰੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਮਣੀਆਂ, ਮਾਣਕਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ।
ਵਿਭੂषਿਤਂ ਭੂषਣੌਸ਼੍ਚ ਰੁਚਿਰੈ ਸ੍ਤਨਦਰ੍ਪਣੈਃ । ਨਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਹਰਂ ਵृਨ੍ਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਰਥ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਸਤਨ-ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਰੁਙ੍ਯ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਜਗਾਮ ਸਾ । ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ; ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਗਏ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਅਥ ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾ ਵੇਦਪ੍ਰਭੁਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸੇषਾਦ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਅਠੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ, ਸਾਧੂ ਤੇ ਸਿੱਧ—all ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।
ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯਾਥਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ ਜਾਣਨ ਦੀ; ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਸਾ ਵਤ੍ਸ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪੁਲਹਸ਼੍ਚ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚ ਭृਗੁਰਙ੍ਗਿਰਾਃ । ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਕਣ੍ਵ ਏਵ ਚ
ਪੁਲਹ, ਪੁਲਸਤ, ਕ੍ਰਤੁ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਾ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਦੁर्वਾਸਾ ਅਤੇ ਕਣਵ ਵੀ,
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਃ ਪਾਣਿਨਿਸ਼੍ਚ ਕਣਾਦੋ ਗੌਤਮਸ੍ਤਥਾ । ਸਨਕਸ਼੍ਚ ਸਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦृਤੀਯਸ਼੍ਚ ਸਨਾਤਨਃ
ਕਾਤਿਆਯਨ, ਪਾਣਿਨੀ, ਕਣਾਦ, ਗੌਤਮ, ਸਨਕ, ਸਨੰਦ, ਦ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸਨਾਤਨ,
ਕਪਿਲਸ਼੍ਚਾऽऽਸੁਰਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਯੁਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਸ੍ਤਥਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਪਰਾਸ਼ਰਃ
ਕਪਿਲ, ਆਸੁਰੀ, ਵਾਯੂ, ਪੰਚਸ਼ਿਖ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਾਲਮੀਕਿ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਪਰਾਸ਼ਰ,
ਵਿਭਾਣ੍ਡਕੋ ਮਰੀਚਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰੌऽਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਸ਼੍ਯਾਪਿ ਤਥਾ ਵਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਚ ਜੈਮਿਨਿਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਭਾਂਡਕ, ਮਰੀਚੀ, ਸ਼ੁਕਰ, ਅਤ੍ਰਿ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਗਾਰਗਿਆ, ਵਾਤਸਿਆ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਜੈਮੀਨੀ ਵੀ,
ਮਿਤਵਾਗृष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਃ ਸ਼ੁਕਸ੍ਤਥਾ । ਸੌਭਰਿਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਜਟਿਲੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਸੁਭਦ੍ਰਕਃ
ਮਿਤਵਾਕ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ, ਸ਼ੁਕ, ਸੌਭਰੀ, ਸ਼ੁੱਧਜਟਿਲ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਕ,
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਲੋਮਸ਼ਸ਼੍ਚ ਆਸੁਰਿਸ਼੍ਚ ਵਿਟਙ੍ਕਣਃ । ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦੋ ਵਾਮਦੇਸ਼੍ਚ ਭਾਸੁਰਿਃ
ਮਾਰਕੰਡੇ, ਲੋਮਸ਼, ਆਸੁਰੀ, ਵਿਟੰਕਣ, ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਭਾਸੁਰੀ,
ਸਂਵਰ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਤਥ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਰੋऽਹਂ ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ । ਜਾਬਾਲਿਃ ਪਰ੍ਸ਼ੁਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੈਲ ਏਵ ਚ
ਸੰਵਰਤ, ਉਤਥਿਆ, ਨਰ, ਮੈਂ ਖੁਦ, ਨਾਰਦ, ਜਾਬਾਲੀ, ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ, ਅਗਸਤਿਆ ਅਤੇ ਪੈਲਾ ਵੀ,
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਰ੍ਗੌ ਰਮੁਖੋऽਪ੍ਯੁਪਮਨ੍ਯੁਃ ਸ਼੍ਰृਤਸ਼੍ਰਵਾਃ । ਮੈਤ੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰਰੁਚ੍ਯਰ੍षਿਰੇਵ ਚ
ਯੁਧਾਮਨਯੁ, ਗੌਰਮੁਖ, ਉਪਮਨਯੁ, ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼ਰਵਾ, ਮੈਤਰੇਯ, ਚਵਨ ਅਤੇ ਵਰਰੁਚਿ ਰਿਸ਼ੀ,
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਸਿਂਹਾਸਨੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਸਂਭਾष੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਕृष੍ਣ ਉਵਾਸ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਚੱਜੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਦਦੁਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਚ ਮੁਨਯੋऽਪ੍ਯਾਕਾਸ਼ੇ ਚ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜੋਤ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਝਾ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਜਸੋऽਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਵਤ੍ਸ ਕੁਮਾਰਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਯਥੈਵ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षੀਯਂ ਨਗ੍ਨਂ ਬਾਲਕਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਜੋਤ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇਕ ਨੰਗਾ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਸਮਾਮਧ੍ਯੇ ਚ ਨਾਰਦ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਟਮਾਨਂ ਸਹਸਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਪੁਂਗਵਾਃ
ਅਚਾਨਕ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ,
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੌਰਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਨੇਤ੍ਰਂ ਚਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਭ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨਾਸ਼ਿषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਵਾਸ ਚ ਸਂਸਦਿ । ਉਵਾਚ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੌਰਿਂ ਚ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੌਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਪਸਾਂ ਫਲਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਸਿਵਬੀਜਸ੍ਯ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੀ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪस्या ਦਾ ਫਲ ਹੁਣ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਣ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬੀਜ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਕੁਸ਼ੁਲਂ ਵਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਭਕ੍ਤਾਨੁਰੋਧਾਦ੍ਦੇਹਸ੍ਯ ਪਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤੇਰਪਿ
ਹੁਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋ ਗਈ; ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਦੇਹ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।