ਵृਨ੍ਦੋਵਾਚ ਅਹਂ ਦੇਵਾ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਿਣਮ੍ । ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਯਾ ਕੋਪਾਨ੍ਮਾਂ ਪਰੀਙਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਜੀਵਯਾਮਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵृਨ੍ਦਾ ਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵ੍ਪਜੇਸ਼੍ਵਰ
"ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਤਪਸੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਯਦਿ ਮਮ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਨਮ੍ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਦ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵਤੁ ਵਿਜ੍ਵਰਃ
"ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਥੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਯਦਿ ਮੇ ਚ ਭਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤਪਃਸ਼ੁਚਿ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭo
"ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਯਦਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਤ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭo
"ਜੇ ਨਾਰਾਇਣ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮਾ ਯਦਿ । ਯਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸ੍ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭo
"ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਯਜਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵृਨ੍ਦਾ ਧਰ੍ਮ ਕ੍ਰੋਡੇ ਚਕਾਰ ਚ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕਲਾਰੂਪਂ ਰੁਰੋਦ ਕृਪਯਾਸਤੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੋ ਪਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਾऽऽਕੁਲਾ । ਨਿਪਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੇ ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਮੂਰ੍ਤਿਰੁਵਾਚ ਹੇ ਨਾਥ ਕਰੁਣਾਸਿਨ੍ਧੋ ਦੀਨਬਨ੍ਧੋ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਜੀਵਯ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕृਪਾਮਯ
ਮੂਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨਾਥ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ। ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੀਊਂਦਾ ਕਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਘਰ।"
ਪਤਿਹੀਨਾ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਪਾਪਿਨੀ ਸਾ ਭਵਾਰ੍ਣਵੇ । ਯਥਾऽऽਸ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਰਤਂ ਪ੍ਰਾਣਹੀਨਾ ਯਥਾ ਤਨੂਃ
ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਾਪਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਿੰਦ।
ਮਿਤਂ ਦਦਾਤਿ ਹਿ ਪਿਤਾ ਮਿਤਂ ਭ੍ਰਾਦਾ ਮਿਤਂ ਸੁਤਃ । ਮਿਤਂ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਮਿਤਂ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦਾਤਾ ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਿਓ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਪੁੱਤ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਮਾਂ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਪਰ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਰੁਰੋਦ ਚ । ਉਵਾਚ ਵृਨ੍ਦਾਂ ਣਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਤ੍ਵਯਾऽऽਯੁਸ੍ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਂ ਯਾਵਦਾਯੁਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ । ਤਦੇਵ ਦੇਹਿ ਧਰ੍ਮਾਯ ਗੋਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਿੰਨੀ ਉਮਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਵਰਗੀ ਲੰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਫਿਰ ਸੋਹਣੀਏ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾ।"
ਤਨ੍ਵਾऽਨਯਾ ਚ ਤਪਸਾ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਾਂ ਚ ਲਭਿष੍ਯਸਿ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗੋਲੋਕਮਾਗਤ੍ਯ ਵਾਰਾਹੇ ਚ ਵਰਾਨਨੇ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖ਼ਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਵੇਲੇ, ਗੋਲੋਕ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਵृषਭਾਨਸੁਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਰਾਧਾਚ੍ਛਾਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਮਤ੍ਕਲਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਯਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਵਾਹ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਰਾਧਾ ਦੀ ਛਾਂ ਬਣੇਗੀ। ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਰਾਯਾਣਾ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੁਣੇਗਾ।
ਮਾਂ ਲਭਿष੍ਯਸਿ ਰਾਸੇ ਚ ਗੋਪੀਭੀ ਰਾਧਯਾ ਸਹ । ਰਾਧਾ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਸ਼ਾਪੇਨ ਵृषਭਾਨਸੁਤਾ ਯਦਾ
ਤੂੰ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਪਾਏਗੀ; ਜਦੋਂ ਰਾਧਾ, ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਬਣੇਗੀ।
ਸਾ ਚੈਵ ਵਾਸ੍ਤਵੀ ਰਾਧਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾਸ੍ਵਰੁਪਿਣੀ । ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਰਾਯਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਰਾਧਾ ਅਸਲ ਰਾਧਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ-ਸਰੂਪ ਹੋਵੇਗੀ। ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਰਾਯਾਣਾ ਤੈਨੂੰ, ਛਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਏਗਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਸ੍ਤਵੀ ਰਾਧਾ ਸਾऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਰਾਧੈਵੇਤਿ ਵਿਮੂਢਾਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਅਸਲ ਰਾਧਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੇ ਭਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਧਾ ਲੱਗੇਗੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਰਾਧਾਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਨ ਰਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਲ੍ਲਵਾਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਧਾ ਮਮ ਕ੍ਰੋਡੇ ਛਾਯਾ ਰਾਯਾਣਕਾਮਿਨੀ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਗਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਰਾਧਾ ਆਪ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਛਾਂ ਰਾਯਾਣਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਦਾਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪੂਰ੍ਣ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਪੂਰਾ ਧਰਮ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਵृਨ੍ਦੋਵਾਚ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਂ ਸਾਵਧਾਨਤਃ । ਨ ਹਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਦੀਯਂ ਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੋ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਟੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਕਦੇ ਝੂਠੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝੋ।
ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਕੋਪਭੀਤਯਾ । ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਪੁਨਰ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਮੈਂ 'ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਡਰ ਵਿਚ; ਪਰ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋऽਯਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵੋ ਯਥਾऽਧੁਨਾ । ਤ੍ਰਿਪਾਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਦੋ ਦ੍ਵਿਪਰੇ ਤਥਾ
ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਹੈ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਦੋ, ਤੇ ਕਲਿ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਏਕਪਾਦਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਮੋऽਯਂ ਕਲੇਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਥਮੇ ਹਰੇ । ਸ਼ੇषੇ ਕਲਾषੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਃ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯੇ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੇ ਹਰੀ; ਬਾਕੀ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਮਮ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤੇਨ ਤਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪੁਨਰੁਕ੍ਤੇ ਚ ਮਨਸਿ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
'ਵਿਨਾਸ਼' ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇਨੈਵ ਰੇਤੁਨਾऽਯਂ ਚ ਕਰਿਸ਼ੇषੇ ਕਲਾਮਯਃ । ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੁਰ੍ਗੇ ਕਲਿਸ਼ੇषੇ ਤਥਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਹੀ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਬਚੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ; ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਿ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਨਨ੍ਦ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਤਾ ਰਥਮ੍ । ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਵੇਗਾਦਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਥ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਹੀਰਹਾਰਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈ
ਉਹ ਰਥ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਹੀਰੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਮਣੀਆਂ, ਮਾਣਕਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ।
ਵਿਭੂषਿਤਂ ਭੂषਣੌਸ਼੍ਚ ਰੁਚਿਰੈ ਸ੍ਤਨਦਰ੍ਪਣੈਃ । ਨਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਹਰਂ ਵृਨ੍ਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਰਥ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਸਤਨ-ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੀ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਰੁਙ੍ਯ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਜਗਾਮ ਸਾ । ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ; ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਗਏ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?