ਮਹਦੇਵ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਧਰ੍ਮਂ ਜੀਵਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵਰਾਨਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁੰਦਰਏ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।'
ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਵਰਂ ਵृष੍ਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਜੀਵਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਸृष੍ਟਿਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਤਿਵਰਤਾ।'
ਅਨਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰੋषਿ ਤਪਸਾ ਕਥਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਹਸਿ ਚ । ਧਰ੍ਮਂ ਜੀਵਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਅਨੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਧਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ।'
ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਧਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਾਗਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਦੋषਸ਼੍ਚ ਵਿਹਿਂਸਿਤਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ।'
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤਪਸੋਪਾਨ੍ਜਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚ ਫਲਂ ਨृਪਾਮ੍ । ਕਥਂ ਫਲਂ ਚ ਤਪਸਾਂ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਫਲ ਵੀ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਧਰਮ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?'
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਂ ਜੀਵਯ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੇ ਧਰ੍ਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਨਿष੍ਫਲਂ ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਨਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੇ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਧਰਮੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੇ ਧਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਹੇ ਨੇਕਵਾਲੀ।'
ਪਵਨ ਉਵਾਚ ਜਗਤ੍ਪੂਤਂ ਕੁਰੁ ਸ਼ੁਭੇ ਧਰ੍ਮਂ ਜੌਵਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਤਪਸਾਂ ਤਵਾਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਵਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਅਤੇ ਹੁਣ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ। ਜੇ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋਪਾਰ੍ਜਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਾਗਤਾऽਸਿ ਚ ਭਾਰਤਮ੍ । ਵਿਹਂਸਿ ਧਰ੍ਮਮਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜੀਵਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈਂ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਫੇਰ ਤੋਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ।"
ਯਮ ਉਵਾਚ ਵੇਦੋਕ੍ਤਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤਣਾਸਹਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਰਾਨਨੇ । ਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਾਤ੍ਫਲਦੋ ਧਰ੍ਮ ਜੀਵਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਰੰਤ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ।"
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਤਾਨੁਵਾਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤ ਉੱਠੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਵृਨ੍ਦੋਵਾਚ ਅਹਂ ਦੇਵਾ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਿਣਮ੍ । ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਯਾ ਕੋਪਾਨ੍ਮਾਂ ਪਰੀਙਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਜੀਵਯਾਮਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵृਨ੍ਦਾ ਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵ੍ਪਜੇਸ਼੍ਵਰ
"ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਤਪਸੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਯਦਿ ਮਮ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਨਮ੍ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਦ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵਤੁ ਵਿਜ੍ਵਰਃ
"ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਥੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਯਦਿ ਮੇ ਚ ਭਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤਪਃਸ਼ੁਚਿ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭo
"ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਯਦਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਤ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭo
"ਜੇ ਨਾਰਾਇਣ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮਾ ਯਦਿ । ਯਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸ੍ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭo
"ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਯਜਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵृਨ੍ਦਾ ਧਰ੍ਮ ਕ੍ਰੋਡੇ ਚਕਾਰ ਚ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕਲਾਰੂਪਂ ਰੁਰੋਦ ਕृਪਯਾਸਤੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੋ ਪਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਾऽऽਕੁਲਾ । ਨਿਪਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੇ ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਮੂਰ੍ਤਿਰੁਵਾਚ ਹੇ ਨਾਥ ਕਰੁਣਾਸਿਨ੍ਧੋ ਦੀਨਬਨ੍ਧੋ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਜੀਵਯ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕृਪਾਮਯ
ਮੂਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨਾਥ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ। ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੀਊਂਦਾ ਕਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਘਰ।"
ਪਤਿਹੀਨਾ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਪਾਪਿਨੀ ਸਾ ਭਵਾਰ੍ਣਵੇ । ਯਥਾऽऽਸ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਰਤਂ ਪ੍ਰਾਣਹੀਨਾ ਯਥਾ ਤਨੂਃ
ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਾਪਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਿੰਦ।
ਮਿਤਂ ਦਦਾਤਿ ਹਿ ਪਿਤਾ ਮਿਤਂ ਭ੍ਰਾਦਾ ਮਿਤਂ ਸੁਤਃ । ਮਿਤਂ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਮਿਤਂ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦਾਤਾ ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਿਓ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਪੁੱਤ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਮਾਂ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਪਰ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਰੁਰੋਦ ਚ । ਉਵਾਚ ਵृਨ੍ਦਾਂ ਣਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਤ੍ਵਯਾऽऽਯੁਸ੍ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਂ ਯਾਵਦਾਯੁਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ । ਤਦੇਵ ਦੇਹਿ ਧਰ੍ਮਾਯ ਗੋਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਿੰਨੀ ਉਮਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਵਰਗੀ ਲੰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਫਿਰ ਸੋਹਣੀਏ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾ।"
ਤਨ੍ਵਾऽਨਯਾ ਚ ਤਪਸਾ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਾਂ ਚ ਲਭਿष੍ਯਸਿ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗੋਲੋਕਮਾਗਤ੍ਯ ਵਾਰਾਹੇ ਚ ਵਰਾਨਨੇ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖ਼ਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਵੇਲੇ, ਗੋਲੋਕ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਵृषਭਾਨਸੁਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਰਾਧਾਚ੍ਛਾਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਮਤ੍ਕਲਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਯਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਵਾਹ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਰਾਧਾ ਦੀ ਛਾਂ ਬਣੇਗੀ। ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਰਾਯਾਣਾ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੁਣੇਗਾ।
ਮਾਂ ਲਭਿष੍ਯਸਿ ਰਾਸੇ ਚ ਗੋਪੀਭੀ ਰਾਧਯਾ ਸਹ । ਰਾਧਾ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਸ਼ਾਪੇਨ ਵृषਭਾਨਸੁਤਾ ਯਦਾ
ਤੂੰ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਪਾਏਗੀ; ਜਦੋਂ ਰਾਧਾ, ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਬਣੇਗੀ।
ਸਾ ਚੈਵ ਵਾਸ੍ਤਵੀ ਰਾਧਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾਸ੍ਵਰੁਪਿਣੀ । ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਰਾਯਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਰਾਧਾ ਅਸਲ ਰਾਧਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ-ਸਰੂਪ ਹੋਵੇਗੀ। ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਰਾਯਾਣਾ ਤੈਨੂੰ, ਛਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਏਗਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਸ੍ਤਵੀ ਰਾਧਾ ਸਾऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਰਾਧੈਵੇਤਿ ਵਿਮੂਢਾਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਅਸਲ ਰਾਧਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੇ ਭਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਧਾ ਲੱਗੇਗੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਰਾਧਾਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਨ ਰਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਲ੍ਲਵਾਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਧਾ ਮਮ ਕ੍ਰੋਡੇ ਛਾਯਾ ਰਾਯਾਣਕਾਮਿਨੀ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਗਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਰਾਧਾ ਆਪ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਛਾਂ ਰਾਯਾਣਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਦਾਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪੂਰ੍ਣ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਪੂਰਾ ਧਰਮ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।