ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਭਗਵਤੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਾਂ ਸਦਾ । ਯੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲੀਕृਤਾ ਹਂਸਾਃ ਸ਼ੁਕਾਸ਼੍ਚ ਹਰਿਤਾਃ ਕृਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੁਰਗਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੰਸਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਮਯੂਰਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿਤਾ ਯੇਨ ਸ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਅਨਾਥਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਨਾਥਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰੀਬੁਦ੍ਵ੍ਯਾ ਨ ਮਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਮਾਂ ਮਾਤਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਕੋਈ ਔਰਤ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਸਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਧਰਾ ਯਥਾ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਸਂਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਬੋਧਨੇਨ ਚ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ, ਮਿਲਣ, ਜਾਣ ਤੇ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪੇਤਿ ਚ ਸਾ ਕੋਪਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਨ੍ਧੋ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵ । ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵ ਦੁਰਾਚਾਰ ਹੇ ਪਾਪਿष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਬਾਹੀ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੈਨੂੰ ਤਬਾਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਤਬਾਹੀ ਹੋਵੇ!'
ਪੁਨਃ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਏਤਸਿਮਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਾਤ ਤਤ੍ਰਵ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਰੁਕ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰਤਿਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਧਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਲਾਰੂਪਂ ਰੁਰੁਦੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰੋ ਪਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਡੇऽਤੀਵ ਕृਸ਼ਂ ਕੁਹ੍ਵਾ ਭੀਤਂ ਯਥਾ ਵਿਧੁਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਂ ਮਲਿਨਂ ਦਗ੍ਧਂ ਸਤੀਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵ੍ਰਜ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਨ ਹੋਏ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੈਲਾ ਤੇ ਸਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਵਾਨੁਵਾਚ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵृਨ੍ਦੇ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰੇ । ਧਰ੍ਮ ਜੀਵਯ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਧਰ੍ਮ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਤਿਵਰਤਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਪੂਰ੍ਣ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਦਂ ਵਿਨਾ ਧਰ੍ਮ ਬਭੂਵ ਹ । ਕਮ੍ਪਿਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਦੁਨੀਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਕੰਬ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਿਲ ਗਈ।'
ਮਹਦੇਵ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਧਰ੍ਮਂ ਜੀਵਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵਰਾਨਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁੰਦਰਏ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।'
ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਵਰਂ ਵृष੍ਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਜੀਵਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਸृष੍ਟਿਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਤਿਵਰਤਾ।'
ਅਨਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰੋषਿ ਤਪਸਾ ਕਥਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਹਸਿ ਚ । ਧਰ੍ਮਂ ਜੀਵਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਅਨੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਧਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ।'
ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਧਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਾਗਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਦੋषਸ਼੍ਚ ਵਿਹਿਂਸਿਤਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ।'
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤਪਸੋਪਾਨ੍ਜਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚ ਫਲਂ ਨृਪਾਮ੍ । ਕਥਂ ਫਲਂ ਚ ਤਪਸਾਂ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਫਲ ਵੀ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਧਰਮ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?'
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਂ ਜੀਵਯ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੇ ਧਰ੍ਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਨਿष੍ਫਲਂ ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਨਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੇ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਧਰਮੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੇ ਧਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਹੇ ਨੇਕਵਾਲੀ।'
ਪਵਨ ਉਵਾਚ ਜਗਤ੍ਪੂਤਂ ਕੁਰੁ ਸ਼ੁਭੇ ਧਰ੍ਮਂ ਜੌਵਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਤਪਸਾਂ ਤਵਾਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਵਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਅਤੇ ਹੁਣ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ। ਜੇ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋਪਾਰ੍ਜਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਾਗਤਾऽਸਿ ਚ ਭਾਰਤਮ੍ । ਵਿਹਂਸਿ ਧਰ੍ਮਮਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜੀਵਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈਂ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਫੇਰ ਤੋਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ।"
ਯਮ ਉਵਾਚ ਵੇਦੋਕ੍ਤਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤਣਾਸਹਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਰਾਨਨੇ । ਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਾਤ੍ਫਲਦੋ ਧਰ੍ਮ ਜੀਵਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਰੰਤ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ।"
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਤਾਨੁਵਾਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤ ਉੱਠੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਵृਨ੍ਦੋਵਾਚ ਅਹਂ ਦੇਵਾ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਿਣਮ੍ । ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਯਾ ਕੋਪਾਨ੍ਮਾਂ ਪਰੀਙਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਜੀਵਯਾਮਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵृਨ੍ਦਾ ਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵ੍ਪਜੇਸ਼੍ਵਰ
"ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਤਪਸੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਯਦਿ ਮਮ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਨਮ੍ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਦ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵਤੁ ਵਿਜ੍ਵਰਃ
"ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਥੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਯਦਿ ਮੇ ਚ ਭਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤਪਃਸ਼ੁਚਿ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭo
"ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਯਦਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਤ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭo
"ਜੇ ਨਾਰਾਇਣ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮਾ ਯਦਿ । ਯਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸ੍ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭo
"ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਯਜਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵृਨ੍ਦਾ ਧਰ੍ਮ ਕ੍ਰੋਡੇ ਚਕਾਰ ਚ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕਲਾਰੂਪਂ ਰੁਰੋਦ ਕृਪਯਾਸਤੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੋ ਪਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੁਚਾऽऽਕੁਲਾ । ਨਿਪਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੇ ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਮੂਰ੍ਤਿਰੁਵਾਚ ਹੇ ਨਾਥ ਕਰੁਣਾਸਿਨ੍ਧੋ ਦੀਨਬਨ੍ਧੋ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਜੀਵਯ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕृਪਾਮਯ
ਮੂਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨਾਥ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ। ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੀਊਂਦਾ ਕਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਘਰ।"
ਪਤਿਹੀਨਾ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਪਾਪਿਨੀ ਸਾ ਭਵਾਰ੍ਣਵੇ । ਯਥਾऽऽਸ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਰਤਂ ਪ੍ਰਾਣਹੀਨਾ ਯਥਾ ਤਨੂਃ
ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਾਪਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਿੰਦ।