ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਭਵਤੀ ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਕਿਂ ਤੇ ਨਾਮ ਮਨੋਹਰੇ । ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਰਹਸ੍ਯੇਵ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਸ੍ਤਪਸ੍ਯਾ ਤੇ ਕਿਂ ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰਏ? ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਵृਨ੍ਦੋਵਾਚ ਵਿਪ੍ਰ ਕੇਦਾਰਕਨ੍ਯਾऽਹਂ ਵृਨ੍ਦਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਪਃ ਕਰੋਮਿ ਰਹਸਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਹਰਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਧੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ; ਇਕੱਲੀ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਦਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਅਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਚੇਦ੍ਗਚ੍ਛ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ
ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਣ ਜੋਗਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ, ਜੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਚਲਾ ਜਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਨਿਰੀਹਮਵਿਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤਂ ਪਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਨਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈ?
ਗੋਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਭੁਜਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੀਵਂਸ਼ੀਵਦਨਸ੍ਯ ਚ । ਕਿਸ਼ੋਰਗੋਪਵੇषਸ੍ਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਸ੍ਯ ਚ
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵਾਂਸਧਾਰੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਧਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਾਧਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਭਜਤੇ ਸਤਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਸੁਕਲੇਵਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਖਦਾਈ, ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਾਭਰਣਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਦਾ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਭ ਸੰਪਦਾਵਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਧਾਰੂਪੋ ਦ੍ਵਿਭੁਜਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਗੋਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਭੁਜਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਹਨ: ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ; ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਵਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨਿਮੇषੋ ਭਵੇਦ੍ਵृਨ੍ਦੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤਤੇਨ ਚ । ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰੇਣਾ ਯੁਗੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਤਨਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਦੀ ਝਪਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਕਾਲੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮ੍ । ਤਾਵਤੀਤਿ ਨਿਸ਼ਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਾਤੁਰ੍ਜਗਤਾਮਪਿ
ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਿਨੈਰ੍ਮਾਸਂ ਦ੍ਵਿषਟ੍ਕੇ ਮਾਸਿ ਵਰ੍षਕਮ੍ । ਏਵਂ ਸ਼ਤਾਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਿਬੋਧ ਬੋਧਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਰੁੱਤ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ; ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲੈ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਸਨਕਾਦਯਃ । ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਂ ਚ ਤਨ੍ਨ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚਯੋ ਵਿਭੁਃ
ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਜੋਗੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਭੀ, ਉਸ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸਹਸ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਸੇਵਤੇ ਚ ਜਪਨ੍ਸਦਾ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਚ ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨ ਸਾਧ੍ਯੋ ਹਿਤਕਰੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤਂ ਭਜੇਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਤਤਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵੇਦੇऽਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕੋ ਵਿਧਿਃ
ਚਾਰੇ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਦਾ ਉਸ ਅਬਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਵਰਨਣਯ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।
ਵਿਧਾਤਾ ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ । ਤਨ੍ਨ ਸਾਧ੍ਯੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਲਕਾਲਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਤਾ ਜਗਤਾਂ ਕਲਯਾ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਤਃ । ਸ ਸ੍ਤੌਤਿ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੋऽਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਉਹੀ ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ?
ਤਤ੍ਪਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵृਨ੍ਦੇ ਭਗਵਾਤਃ ਸ਼ृਣੁ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਸੁਣ: ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਨਾਰਾਯਣੀ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਰਬ-ਸਰਵਰੀ ਹੈ; ਨਾਰਾਇਣੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਸਦੀਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਿਤ੍ਯੇ ਭ੍ਰਮਤੇ ਸਦਾ । ਸਾ ਸ੍ਤੌਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਂ ਵृਨ੍ਦੇऽਯਙ੍ਗੇ.ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਟਕਦਾ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੌਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਃ षਡਾਨਨਃ । ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਂ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਨਮ੍
ਗਜਵਕਤਰ ਤੇ ਛੇ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗਣੇਸ਼ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਸਿਦ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯੋਮੀਨ੍ਦ੍ਰੇ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਗੁਰੌ
ਭਗਵਾਨ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਅਸਲ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਨ ਗਣੇਸ਼ਾਤ੍ਪਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਧਿਪਃ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚ ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਗਣੇਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਇ en Sarasvatī, the supreme goddess, is unable to praise Him. ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਭੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਦ੍ਮਾ ਨਿषੇਵਤੇ । ਯਤ੍ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਪਦਮਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪੂਰਨ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਤਿ ਵਾਤੋऽਯਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍ । ਵਰ੍षਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸਾੜਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀ ਸੇਵਯਾ ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਵਸਂਧਰਾ । ਸਮृਦ੍ਰਾ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਯਸ੍ਯ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਏ; ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਖੜੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਸਾਰਾ ਚ ਸਾ ਗਙ੍ਗਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਿਨੀ । ਜਗਤਾਂ ਪਾਵਨੀ ਦੇਵੀ ਯਸ੍ਯ ਪਾਦਾਬ੍ਜਸੇਵਯਾ
ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।