ਰਾਜਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਥੌ ਪਤ੍ਨੀਂਸਰ੍ਪ੍ਯ ਚ । ਸਾ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਸੂਂ ਤਾਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਨਯਂ ਸੁਦਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ; ਉਹ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਯਯੌ ਪੁਣ੍ਯਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਪਸੇ ਯਮृਨਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਤਤ੍ਤਪਸ੍ਯਾਵਨਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਗਈ; ਉਸ ਤਪੱਸਿਆ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ 'ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਤਪਸਾ ਵਰਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਵਰਂ ਚ ਵਰਂ ਵਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਪਸ਼੍ਯਾਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਲਭੇष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਰ ਮੰਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ।'
ਸ ਚੈਕਦਾ ਨਦੀਤੀਨੇ ਵਸਨ੍ਤੇ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਤੀ । ਸ਼ਯਾਨਾ ਪੁष੍ਪਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਯਾਤਃਸਾਧ੍ਵੀਂ ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨ੍ਯਾ ਰਹਸਿ ਯੁਵਾਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੋਹਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਸ੍ਮੀਤਂ ਕਾਮੁਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਮਣੀਨਾਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯਥਾ षੋਡਸ਼ਵਰ੍षੀਯਂ ਕੁਮਾਰਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਵੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮੋਹਕਤਾ ਰੱਖਦਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਾਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯਂ ਸ਼ਰਤ੍ਪਦ੍ਮਸੁਲੋਚਨਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਂਨਿਧੌ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਸਰਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉਠੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੈਠਾਇਆ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਫਲਂ ਮੂਲਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ। ਸੁਵਾ ਸਿਤਂ ਜਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਸਾਫ ਚਿੱਟਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤਃ ਸਾਦਰਂ ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ । ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤੇਜਸਾ
ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਭਵਤੀ ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਕਿਂ ਤੇ ਨਾਮ ਮਨੋਹਰੇ । ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਰਹਸ੍ਯੇਵ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਸ੍ਤਪਸ੍ਯਾ ਤੇ ਕਿਂ ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰਏ? ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਵृਨ੍ਦੋਵਾਚ ਵਿਪ੍ਰ ਕੇਦਾਰਕਨ੍ਯਾऽਹਂ ਵृਨ੍ਦਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਪਃ ਕਰੋਮਿ ਰਹਸਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਹਰਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਧੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ; ਇਕੱਲੀ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਦਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਅਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਚੇਦ੍ਗਚ੍ਛ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ
ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਣ ਜੋਗਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ, ਜੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਚਲਾ ਜਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਨਿਰੀਹਮਵਿਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤਂ ਪਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਨਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈ?
ਗੋਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਭੁਜਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੀਵਂਸ਼ੀਵਦਨਸ੍ਯ ਚ । ਕਿਸ਼ੋਰਗੋਪਵੇषਸ੍ਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਸ੍ਯ ਚ
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵਾਂਸਧਾਰੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਧਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਾਧਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਭਜਤੇ ਸਤਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਸੁਕਲੇਵਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਖਦਾਈ, ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਾਭਰਣਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਦਾ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਭ ਸੰਪਦਾਵਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਧਾਰੂਪੋ ਦ੍ਵਿਭੁਜਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਗੋਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਭੁਜਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਹਨ: ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ; ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਵਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨਿਮੇषੋ ਭਵੇਦ੍ਵृਨ੍ਦੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤਤੇਨ ਚ । ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰੇਣਾ ਯੁਗੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਤਨਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਦੀ ਝਪਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਕਾਲੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮ੍ । ਤਾਵਤੀਤਿ ਨਿਸ਼ਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਾਤੁਰ੍ਜਗਤਾਮਪਿ
ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਿਨੈਰ੍ਮਾਸਂ ਦ੍ਵਿषਟ੍ਕੇ ਮਾਸਿ ਵਰ੍षਕਮ੍ । ਏਵਂ ਸ਼ਤਾਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਿਬੋਧ ਬੋਧਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਰੁੱਤ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ; ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲੈ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਸਨਕਾਦਯਃ । ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਂ ਚ ਤਨ੍ਨ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚਯੋ ਵਿਭੁਃ
ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਜੋਗੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਭੀ, ਉਸ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸਹਸ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਸੇਵਤੇ ਚ ਜਪਨ੍ਸਦਾ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਚ ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨ ਸਾਧ੍ਯੋ ਹਿਤਕਰੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤਂ ਭਜੇਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਤਤਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵੇਦੇऽਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕੋ ਵਿਧਿਃ
ਚਾਰੇ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਦਾ ਉਸ ਅਬਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਵਰਨਣਯ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।
ਵਿਧਾਤਾ ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ । ਤਨ੍ਨ ਸਾਧ੍ਯੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਲਕਾਲਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਤਾ ਜਗਤਾਂ ਕਲਯਾ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਤਃ । ਸ ਸ੍ਤੌਤਿ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੋऽਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਉਹੀ ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ?