ਘृਤਕੁਲ੍ਯਾ ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਾ ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਗੁਡਕੁਲ੍ਯਾ ਦੁਗ੍ਧਕੁਲ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਘੀ, ਸ਼ਹਦ, ਦਹਿ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਢੇਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਤਰਾਰਭ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਜਨਂ ਤਥਾ । ਦੁਃਸ਼ਿਨਾਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਣਾਂ ਚ ਧਨਦਾਨਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ, ਮੰਗਤੇਆਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੋ ਰਾਜਾ ਵੈष੍ਣਵਸ਼੍ਚ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਸਰ੍ਵ ਮਦਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾऽਜਪਨ੍ਮਾਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਸੂਪਕਾਰਸ਼੍ਚ ਤਮੁਵਾਚ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਜਨਾਯੈਵ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੁੱਖ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਦਸ ਲੱਖ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯ ਰੂਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਨਂ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੂਪਾਦਿਨਾ ਨृਪ
'ਅੱਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁੱਕਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਾਲਕ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਪਕਵਾਨ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਦਿਵਾਓ।'
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਧਿਕਾਰੋ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ । ਯੋ ਰਾਜਾ ਤਚ੍ਛਤਸੁਣਃ ਸ ਏਵ ਮਣ੍ਡਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੱਦ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸੀ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਟੈਕਸ ਲੈਂਦਾ, ਉਹੀ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੇਦਾਰਸਂਸਦਿ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਲੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹੀਰਂ ਮਣੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਗਜਰਤ੍ਨਮਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਂ ਕੇਦਾਰਾਯ ਕਰਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਅਮੋਲ ਰਤਨ, ਮਾਣਕ, ਮੋਤੀ, ਹੀਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰਤਨ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਕਮਲਾਕਲਯਾ ਜਾਤਾ ਯਜ੍ਞਕੁਣ੍ਡਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ । ਵਹ੍ਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸੁਕਾਧਾਨਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਤੇ ਯਜਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਮੁਕੀ ਕਾਮਿਨੀਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ । ਕਨ੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪਤਿਂ ਚ ਸਾ
ਕਾਮੁਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ।'
ਰਾਜਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਥੌ ਪਤ੍ਨੀਂਸਰ੍ਪ੍ਯ ਚ । ਸਾ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਸੂਂ ਤਾਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਨਯਂ ਸੁਦਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ; ਉਹ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਯਯੌ ਪੁਣ੍ਯਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਪਸੇ ਯਮृਨਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਤਤ੍ਤਪਸ੍ਯਾਵਨਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਗਈ; ਉਸ ਤਪੱਸਿਆ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ 'ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਤਪਸਾ ਵਰਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਵਰਂ ਚ ਵਰਂ ਵਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਪਸ਼੍ਯਾਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਲਭੇष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਰ ਮੰਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ।'
ਸ ਚੈਕਦਾ ਨਦੀਤੀਨੇ ਵਸਨ੍ਤੇ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਤੀ । ਸ਼ਯਾਨਾ ਪੁष੍ਪਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਯਾਤਃਸਾਧ੍ਵੀਂ ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨ੍ਯਾ ਰਹਸਿ ਯੁਵਾਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੋਹਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਸ੍ਮੀਤਂ ਕਾਮੁਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਮਣੀਨਾਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯਥਾ षੋਡਸ਼ਵਰ੍षੀਯਂ ਕੁਮਾਰਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਵੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮੋਹਕਤਾ ਰੱਖਦਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਾਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯਂ ਸ਼ਰਤ੍ਪਦ੍ਮਸੁਲੋਚਨਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਂਨਿਧੌ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਸਰਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉਠੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੈਠਾਇਆ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਫਲਂ ਮੂਲਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ। ਸੁਵਾ ਸਿਤਂ ਜਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਸਾਫ ਚਿੱਟਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤਃ ਸਾਦਰਂ ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ । ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤੇਜਸਾ
ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਭਵਤੀ ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਕਿਂ ਤੇ ਨਾਮ ਮਨੋਹਰੇ । ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਰਹਸ੍ਯੇਵ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਸ੍ਤਪਸ੍ਯਾ ਤੇ ਕਿਂ ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰਏ? ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਵृਨ੍ਦੋਵਾਚ ਵਿਪ੍ਰ ਕੇਦਾਰਕਨ੍ਯਾऽਹਂ ਵृਨ੍ਦਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਪਃ ਕਰੋਮਿ ਰਹਸਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਹਰਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਧੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ; ਇਕੱਲੀ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਦਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਅਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਚੇਦ੍ਗਚ੍ਛ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ
ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਣ ਜੋਗਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ, ਜੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਚਲਾ ਜਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਨਿਰੀਹਮਵਿਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤਂ ਪਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਨਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈ?
ਗੋਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਭੁਜਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੀਵਂਸ਼ੀਵਦਨਸ੍ਯ ਚ । ਕਿਸ਼ੋਰਗੋਪਵੇषਸ੍ਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਸ੍ਯ ਚ
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵਾਂਸਧਾਰੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਧਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਾਧਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਭਜਤੇ ਸਤਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਸੁਕਲੇਵਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਖਦਾਈ, ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਾਭਰਣਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਦਾ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਭ ਸੰਪਦਾਵਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ।