ਸ ਭਵੇਨ੍ਨਕ੍ਰਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਕਚ੍ਛਪਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਸੁ । ਵृਥਾ ਮਾਂਸਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਲੁਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਗਰਮੱਛ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਕੱਛੂਆ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੇ ਵਿਅਰਥ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਲਾਲਚੀ ਹੋਵੇ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਾਂਸਮਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸ ਮੀਨਸ਼੍ਚ ਮृਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਾਤ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਸਰੇ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਹਿਰਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਾਪ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਇਹ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਭੋਗਾਚ੍ਛੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਵੇਤ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਤਿਤੋਭਵੇਤ੍
ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਭੁਗਤ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨਾ ਮਨਾਏ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਮਮ ਜਨ੍ਮਦਿਨੇ ਚੈਵ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਾਨਵੋऽਧਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਹਣਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸੋऽਪਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਣ੍ਡਾਲਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਜ਼ਰੂਰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚ ਸ਼ਿਵਰਾਤੌ ਚ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਨਵਮੀਦਿਨੇ । ਉਪਵਾਸਾਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੌਮੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਵਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਵੇ।
ਤਤੋऽਸ਼ਕ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਬਲਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਪਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਦੀਯਂ ਪਾਤਕਾਚ੍ਛੁਚਿਃ
ਜੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਖਾਣਾ ਖਵਾਏ। ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਂ ਮਮ । ਗृਧ੍ਰਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਕਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿੱਧ ਵਾਂਗ ਦਸ ਕਰੋੜ ਜਨਮ, ਸੂਅਰ ਵਾਂਗ ਸੌ ਜਨਮ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਵਾਪਦਃ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਕੁਹ੍ਵਾਂ ਚ ਨਿਸ਼ਿ ਭੋਜਨਾਤ੍ । ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼੍ਚਿਲ੍ਲਃ
ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਸੌ ਜਨਮ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉੱਲੂ, ਬਿਨਾ ਦীক্ষਾ ਵਾਲਾ ਦੋਜਾਤੀ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਕੀੜੀ ਬਣਦਾ ਹੈ—
ਅਨੁਦ੍ਵਾਹੀ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਹਂਸੋ ਭਵਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪਹਾਰੀ ਚ ਮਯੂਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰਾਜਹੰਸ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੰਗੀਨ ਕਪੜੇ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਮੋਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਃਪਤ੍ਰਾਪਹਾਰੀ ਚ ਭਵੇਤ੍ਕਾਰਣ੍ਡਵਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ । ਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਚੋਰੋऽਪ੍ਯਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਚਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਤਾ ਚੁਰਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਾੜਾਂਡਾ ਬਤਖ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਚੁਰਾਂਦਾ ਜਾਂ ਅੰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਉਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਧਿਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੁਬ੍ਜਕਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਤੈਲਮਧੁਮਾਂਸਾਨਿ ਰਵੌ ਵਾ ਪਞ੍ਚਪਰ੍ਵਸੁ
ਉਹ ਗਰੀਬ, ਰੋਗੀ, ਬਹਿਰਾ ਜਾਂ ਕੁਬੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਐਤਵਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਪਰਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਤੇਲ, ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸੇਵਤੇ ਯੋ ਮਹਾਮੂਢੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਾਤਕੀ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਮਹਾ ਮੂੜ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਲੋਹੇ ਵਾਲਾ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਸ਼੍ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਵ੍ਯਾਵਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਲੇਛ ਤੇ ਚੰਡਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਾਰਤੇ ਧਰ੍ਮਭੀਰੁਣਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਸੁਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਨਮੇਦ੍ਯੋ ਨਰਾਧਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯਵਨੋ ਭਵੇਤ੍ । ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾऽऽਗਤਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦਾ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਯਵਨ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤੀ ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸ਼ਿਵਦ੍ਵੇषੀ ਕੁਕ੍ਕੁਟਸ਼੍ਚ ਦੇਵਲਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਮੁ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੱਕੜ ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਦੇਵਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਦੇਵਾਨ੍ਚਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਮਂ ਪਾਪੀ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਰੌਰਵਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਕਾਕਸ੍ਤ੍ਰਿਚਨ੍ਮਸੁ । ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਸੁ ਸ਼ृਗਾਲਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥੇ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ਵਂ ਵ੍ਰਜ
ਫਿਰ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਤੱਕ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਂ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿੱਦੜ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਸੁ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ਼ਵਰਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਸ਼ਵਾਨਾਂ ਕਰਮਾਦਤ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕृਤਪਾਤਕੀ
ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਮ੍ਭਿਕੋ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਗੁਰੁਂ ਚ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨਾਨ੍ਨਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਖਾਵੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਸ ਭਵੇਦ੍ਦੇਲੋ ਦੁਃਖੀ ਦੇਵਸ਼ਾਪੇਨ ਪਾਤਕੀ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਮ੍ਭਿਕੋ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਉਹ ਦੇਵਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਖਾਵੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਚਾਫਲਂ ਨ ਲਭਤੇ ਦੇਵਦ੍ਰੋਹੀ ਸ ਦਾਰੁਪਾਃ । ਦੀਪਨਿਰ੍ਵਾਣਕਰ੍ਤਾ ਚ ਖਦ੍ਯੋਲ ਸਪ੍ਤਚਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪੂਚਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਜੋ ਦੀਵੇ ਬੁਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਖਡਯੋਲ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਮਤ੍ਸ੍ਯਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਖਾਦਤਿ । ਸ ਭਵੇਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਜਰਿਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਛੀ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿੱਲੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗੋਣੀਹਰ੍ਤਾ ਕਪੋਤਸ਼੍ਚ ਮਾਲਾਹਰ੍ਤਾ ਵਿਹਂਗਮਃ । ਚਟਕੋ ਧਾਨ੍ਯਚੋਰਸ਼੍ਚ ਮਾਂਸਚੋਰਸ਼੍ਚ ਕੁਂਜਰਃ
ਜੋ ਬੋਰੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਬੂਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਲਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਨਾਜ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੜੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਸ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਕਵਿਃ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਵਿਦੁषਾਂ ਮਾਣ੍ਡ੍ਰਕਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਅਸਤ੍ਕਵਿਰ੍ਗ੍ਰਾਮਵਿਪ੍ਰੋ ਨਕੁਲਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਕਵੀ ਜੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਾਂਡਰਕ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਝੂਠਾ ਕਵੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਪੰਡਿਤ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਨਿਊਲਾ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਕੁष੍ਠੀ ਭਵੇਚ੍ਚ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਕृਕਲਾਸਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਸੁ । ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਵਰਲਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਿਪੀਲਿਕਾ
ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਕੋੜੀ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਵਰਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਚੀਟੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਥਾ । ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰੀ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣੋ ਹਿ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ, ਵੈਸ਼, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਜਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਤਾਮਿਸ੍ਰਂ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ । ਤਤੌ ਭਵਤਿ ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚ ਮਾਂਸਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਕਃ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਤਾਮਿਸਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੰਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਧਿ(ਧੋ)ਰ੍ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੋ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਚਨ੍ਮਨਿ । ਮਨ੍ਨਾਮਵਿਕ੍ਰਯੀ ਵਿਪ੍ਰੋਨ ਹਿ ਮੁਕ੍ਤੋ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਵੇਚਦਾ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।