ਮਾਨਵਃ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਦਭਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਮਾਨਵਃ ਕਲਹਾਵਿष੍ਟਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਵਾਯਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੜਾਈ-ਝਗੜੇ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਚੈਵ ਸ਼ਞ੍ਜਰੀਟੋ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ੰਜਰੀਟਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਹਚੋਰਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਂਸ਼ੋ ਮषੀਚੋਰਸ਼੍ਚ ਕੋਕਿਲਃ । ਸ਼ੁਕੋऽਪ੍ਯਞ੍ਜਨਚੋਰਸ਼੍ਚ ਮਿष੍ਟਚੋਰਃ ਕृਮਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਲੋਹਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਸ਼ੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਕਿਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਜਨ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੋਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਠਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਵੇषੀ ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਚ ਕृਮਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਂ ਕਾਮਿਨੀਂ ਤਾਤ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। ੧੧੯ ਤਤੋ ਵृਥਾ ਕृਮਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਤਥਾ । ਤਤੋऽਪਿ ਵਿਧਵਾ ਚੈਵ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਿਰ ਵਿਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਜਾਂ ਕਾਮੀ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਵਿਧਵਾ ਜਾਂ ਬਾਂਝ ਮਹਿਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾ ਜਾਤਿਹੀਨਾ ਚ ਚ੍ਚਿਨ੍ਨਨਾਸਾ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਰਕ੍ਤਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰੀ ਚ ਰਕ੍ਤਦੋषਾਨ੍ਵਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਅਛੂਤੀ, ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਅਤੇ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਟੁੱਟੀ ਨੱਕ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੂਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਖੂਨ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਹੀਨੋ ਯਵਨਃ ਖਞ੍ਜੋ ਭਵਤਿ ਹਿਂਸਕਃ । ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਙ੍ਖਰਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਟਦਰ੍ਸ਼ੋ ਚ ਕਾਣਕਃ
ਜੋ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਵਨ, ਲੰਗੜਾ ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦীক্ষਾ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੰਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਨ-ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂਕਾਰੀ ਕਰ੍ਣਹੀਨੋ ਬਧਿਰੋ ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਕਃ । ਵਾਕ੍ਯਹਰ੍ਤਾ ਚ ਮੂਕਸ਼੍ਚ ਹਿਂਸਕਃ ਕੇਸ਼ਹੀਨਕਃ
ਅਹੰਕਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਕੰਨ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਬਹਿਰਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੋਲ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗੂੰਗਾ, ਹਿੰਸਕ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦੀ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਹੀਨੋ ਦੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯੋ ਦਨ੍ਤਹੀਨਕਃ । ਚਿਹ੍ਵਾਹੀਨਃ ਸਤ੍ਯਹਾਰੀ ਦੁष੍ਟੋऽਪ੍ਯਙ੍ਗੁਲਿਹੀਨਕਃ
ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਮੂੰਢ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੰਦ-ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜੀਭ-ਵੰਝਾ, ਮੰਦ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਨ੍ਥਾਪਹਾਰੀ ਮੂਰ੍ਖਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਗ੍ਰਾਹੀ ਚ ਤਚ੍ਚੌਰੋ ਲਾਲਾਮੂਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜੇਦਿਤਿ
ਜੋ ਪੁਸਤਕਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਚੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਾਲਾ ਤੇ ਮੂਤਰ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਘੋਟਕਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਗਜਚੋਰੋ ਗਚਗ੍ਰਾਹੀ ਵਿਟ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਘੋੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੋਬਰ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ष ਭਵੇਦ੍ਧਸ੍ਤੀ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵृषਲੋ ਭਵੇਤ੍ । ਅਯਜ੍ਞੇ ਛਾਗਹਨ੍ਤਾ ਚ ਚ੍ਛਾਗਚੋਰਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜਨ ਵਿਚ ਬਕਰਾ ਮਾਰਦਾ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਲੈਂਦਾ—
ਪੂਯਕੁਣ੍ਡੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਵਾ ਚਾਣ੍ਡਾਲਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਛਾਗਸ਼੍ਚ ਵਰ੍षਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਪੂਅ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਬਕਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਦਤ੍ਤਾਪਹਾਰੀ ਵਾਗ੍ਦਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾऽਪਹਰਤੇ ਪੁਨਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੱਟਣ 'ਤੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵੇਨ੍ਮਲੇਚ੍ਛਯੋਨੌ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਕਾਕੀ ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕਾਲਮੂਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਮਲੇਛ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਠਾ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਮੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਦੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਤਦਾ ਭਵਤਿ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾ ਚ ਪਿਪੀਲਿਕਾ
ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਮੱਖੀ ਜਾਂ ਚੀਟੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਭ੍ਰਮਰਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਮਧੁਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾ । ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਵਰਲਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਦਂਸ਼ ਏਵ ਚ
ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਭੰਬੀ, ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਮਧੁਮੱਖੀ, ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਕੀੜਾ, ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਮੱਛਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਮਸ਼ਕਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਪੂਤਿਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਤਲ੍ਪਕੀਟਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਮੱਛੀ, ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਬਦਬੂਦਾਰ ਕੀੜਾ, ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਤਖਤ ਦਾ ਕੀੜਾ, ਫਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤੈਲਚੋਰਸ੍ਤੈਲਕਾਰੋ ਮੂਰ੍ਧਿਨ ਕੀਟਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਕਮ੍
ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਰੋਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਲ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਕਾਰੋ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਦੁष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੈਕਨਿਪਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਮਦਾਦੁਰ੍ਧਨਂ ਹਰੇਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰੀਗਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਃਕੁਣ੍ਡੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਣਿਗ੍ਭਵੇਤ੍ । ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਚ ਦਰਾਚਾਰੋ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਕਰਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਪਾਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਕਾਯਸ੍ਥੇਨੋਦਰਸ੍ਥੇਨ ਮਾਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਨ ਖਾਦਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਪਾ ਤਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਾਭਾਵੇਨ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੇਕਰ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਮਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਕਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਣਿਕ੍ ਕਾਯਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਰੇषੁ ਮਧ੍ਯੇ ਤੇ ਧੂਰ੍ਤਾਃ ਕृਪਾਹੀਨਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰੀਗਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਕਾਯਸਥ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਹृਦਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਭਂ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਸਾਦਰਮ੍ । ਸ਼ਤੇषੁ ਸਜ੍ਜਨਃ ਕੋऽਪਿ ਕਾਯਸ੍ਥੋ ਨੇਤਰੌ ਚ ਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਰੇਜ਼ਰ ਦੇ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸੌ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਹੀ ਨੇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਾਯਸਥ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਦੋ ਨਹੀਂ।
ਸੁਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼ਿਵਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਮਾਨਸਃ । ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ਤੇषੁ ਤਾਤ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਕਲ੍ਯਾਣਹੇਤਵੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਧਰਮਕ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸੀਮਾਪਹਾਰੀ ਦੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਚੋਰਸ਼੍ਚ ਹਿਂਸਕਃ । ਭੂਮਿਦਾਨਾਪਹਾਰੀ ਚ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਹੱਦਾਂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਮਾੜਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਰ, ਹਿੰਸਕ ਤੇ ਦਾਨੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਟਤ੍ਵਿਵਾਸਾਰ੍ਦਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤੋऽਪਿਤਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ
ਸਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਖ-ਸਹਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦ ਵਿਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦਸਚ੍ਛੂਦ੍ਰੋ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨੈਃ ਸਾਵਧਾਨਂ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਅਸ਼ੁਧ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ੁਧ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪਹਾਰੀ ਚ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਰਕ੍ਤਕੀਟ ਕਃ । ਤਤਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਮੈਕਂ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਵੇਚ੍ਛੁਚਿ
ਜੋ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਲਾਲ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਜਨਮ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਹੀਨੋ ਵਿਬ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਤਃਸ਼ਾਯੀ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਸਂਧ੍ਯਾਸ਼ਾਯੀ ਦਿਵਾਸ਼ਾਯੀ ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਾਪਹਾਰਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਣ-ਅਣ ਕਰਦਾ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਸੌਂਦਾ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੌਂਦਾ, ਤੇ ਯਜਨ-ਸੂਤਰ ਚੁਰਾਉਂਦਾ—
ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਰੀ ਚ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਨਿਨ੍ਦਕਃ । ਤਦ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਪਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਅਸ਼ੁਧ ਸੰਧਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।